Ankara, sonunda patladı. Ama tepkisi, fevrilikten kaynaklanan bir yol kazası değil. Türkiye bu kez duygularıyla, anlık heyecanlarıyla hareket etmiyor. Gerek Cumhurbaşkanı Gül’ün gerekse Dışişleri Bakanı Davutoğlu’nun çıkışları spontane olmaktan uzak. Kelimelerini seçerek konuşuyorlar, koordineli bir söylem içindeler. Yani, İsrail’le diplomatik köprüleri ne yaptığımızı bilerek, taammüden atıyoruz. Önceden düşünülüp taşınılmış, muhtemel senaryoları çalışılmış, hesaba kitaba vurularak tasarlanmış yeni bir süreç gelişiyor önümüzde. 

Kararlılık gösterisi
İsrail’le ilişkiler, inceldiği yerden kopacak. Sonuna kadar gitmekte kararlı görünüyor Ankara. Ama son sözler söylenmedi daha. Amaç, Türkiye’nin itilip kakılmaya asla tahammül etmeyeceğini dosta düşmana belletmek. İlk etapta güç gösterisi intibaı bıraksa da aslında bir kararlılık gösterisi. İkisinin arasında ince bir fark var. Biri ‘Ben sana gösteririm’ tavrıdır, diğeri müzakere yönetimi üslubu.
Ankara, İsrail’le güç yarıştırmıyor, boy ölçüşmüyor. ‘Bunu sana ödetirim’e getirmek, daha çılgın olabileceğini ispata girişmek değil derdi. İsrail’e son bir mühlet verdiğini, caydırıcı bir şekilde göstermek istiyor. İş işten geçmeden, en sona gelinmeden önceki son kapıyı işaret ediyor.
Diplomatik ilişkilerimiz ikinci kâtip düzeyine indiriliyor, fakat büyükelçi ve maiyetinin bavullarını toplayıp eve dönmeleri için belirlenen tarih, gelecek çarşamba günü. Hâlâ bir şeyler yapmak, gidişatın yönünü değiştirmek için çok geç değil mesajıdır bu. 5 gün içinde İsrail’in pozisyonunda hiçbir değişiklik meydana gelmezse asıl kıyamet ondan sonra kopacak, demek ki.

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Akif Beki - Radikal