Muharrem İnce'ye yönelttiğim eleştiriyi geri alıyorum. Demirelleşme temayülü, Çillerleşmekten bir gömlek üstündür.

İçeriden bir dostum fısıldadı “CHP’deki Demirelleşme sorununu bırak, sen asıl Kılıçdaroğlu üzerindeki Çiller etkisine bak” diye. Biraz karıştırınca da altından acayip bir çapanoğlu çıkmasın mı?
Son zamanlarda Kılıçdaroğlu’nun nutkunda nedensiz bir açılma, natıkasında bariz bir sıçrama hissediyordum. Ama ne yalan söyleyeyim, ‘Mutfakta kim var’ diye bakınmak aklıma gelmemişti. CHP Genel Başkanlık ofisine sağcı bir polemik ustasının girmiş olabileceğinden şüphelenmemiştim kesinlikle.
O dostun ikazıyla, CHP’nin direksiyonunda sağa çeken kaymayı iyiden iyiye fark ettim. Nedenini araştırırken de karşıma tanıdık bir isim dikildi. Meğer Çiller’in üç atlısından biri olan Şükrü Karaca sufle ediyormuş Kılıçdaroğlu’na.
Tansu Çiller’in Tansu Çiller olduğu dönemde, üç akıldanesi vardı. Günü kurtarma siyasetinin söylemini kurguladıkları için onlara DYP’nin muhteşem üçlüsü de deniliyordu: Mümtaz’er Türköne, Hüseyin Kocabıyık ve Şükrü Karaca.
Sağcılığın ana bileşenleri olan hamaset, demagoji, tarih-seviciliği, soy-sop gururlanması ve idare-i maslahatçılıkta Çiller’in tek geçildiği 1996-1999 yılları arasında sıkı bir rüzgâr estirdiler.
Şükrü Karaca, o fırtınalı 3 yılda siyasi gaflardan bir başdemagog çıkarmayı başarmış sihirbazlardandı. Çiller’in önemli grup konuşmalarını kaleme aldı, kritik mesajların metin çatısını kurdu, çatışma taktikleri verdi, akıl hocalığı yaptı.
İşte bu kabiliyet, son 3 aydır aynı hizmeti çaktırmadan Kemal Kılıçdaroğlu’na da sunuyormuş ama haberimiz yokmuş.
Dersim tartışmasında, “Kurşun atan da yiyen de bizdendir, şereflidir” kıvamında retorikler geliştirmesinden anlamalıydım. Kılıçdaroğlu’ndaki ani ağız değişiminden anlamalıydım bir tuhaflık olduğunu.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Akif Beki / Radikal