Tiyatroya ideoloji bezirgânı sokarsanız yaptığınız özgür sanat olmaz, partizan sanat olur.

İdeolojik prangalarınızı kırıp atmadıkça da, zihinlerinizi özgürleştiremezsiniz.

Muhafazakâr sanat gibi ucube bir kavramın karşısına ilerici sanat savunusuyla dikilmeniz de, özgürlük düşkünlüğünüze bağlanamaz.

Aksine, ideolojik bir ret olarak algılanır tavrınız, partizan takıntılarınıza verilir.

O kadar ki, beynamaz yahut inançsız bir sanatçının kategorik olarak dini muhafazakârlara seslenemeyeceği fikr-i sabitine dayanıyor, bir görüş.

Bir diğeri de namazında, niyazında veya amelsiz bir müminin çağdaş sanat yapamayacağı hükmüne saplanıp kalıyor.

Karşıt görünse de ikiz kardeştir bu zihniyetler. Çekişir, çatışırlar ama aslında aynı şeyi söylerler.

Kusura bakmasınlar ama, yapısal sorunları gözden kaçıran bu sığlığa, bu kısırlığa mahkûm edemeyiz tartışmayı.

Dikkat kesileceğimiz asıl mesele şudur:

Belediyeye göbekten bağlı bir aylıkçı olmaktan şikâyetiniz yoksa, memuriyet maaşından da memnunsanız daha da memur muamelesine itiraz etmeye hakkınız olmaz.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Akif Beki - Radikal