2005 baharı, Kızıltoprak'ta 75 yaşında bir esnafla sohbetteyim. Söz bir ara 6-7 Eylül olaylarına geliyor. Şunları söylüyor yaşlı adam:

"O zaman bir milyon nüfusun azınlıklar denilen kesimi önemli bir yekûn tutuyordu. Mesela biz Beyoğlu'na çıkardık hiç Türkçe konuşulmazdı. Omuz vururlardı. Rum ve Yahudi piç kuruları vardı. Piç kurusu derdik biz onlara. Oraya hakimlerdi, bu bir. İkincisi, böyle Türk müessesesi yok gibi bir şeydi, İstanbul'da. Tarihten gelen mesela bezcilik filan gibi basit şeyler, Türklerindi. Kapitülasyonlar tesiriyle her şey onların eline geçmiş. Kaymak tabakaydı onlar. Azınlık gibi değil de sahip gibi davranır, farklı olduklarını belirtirlerdi. Dolayısıyla sempatik değillerdi. Samatya'da filan Yenikapı'da, Balat'ta filan komşularıyla iyi geçinirlerdi ama Beyoğlu'na çıktığınız zaman ağırlıkları hissedilirdi..."

Bu ruh halini aklınızda tutun...

6-7 Eylül 1955 olaylarının 61. yılındayız...

Bu olayların tarihimizin yüz kızartıcı sayfalarından birisi olduğunu kabul etmeyen yok artık...

O iki gün boyunca binlerce Rum ve azınlık işyeri, evi saldırıya uğramış ve talan edilmişti.

(Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz)

Ali Bayramoğlu - Yeni Şafak