güçle kirletilmiş bilginin intiharı değilse,
böyle bir arınmanın kuzenidir şiirimiz,
bütün devrimlerin çocukluk arkadaşı
ve bastırılmış ayaklanmaların varisi.
 
kalbin tezcanlılığı, aklın üşengeçliği;
tam kazanıyorum derken muharebeyi,
insana silahını gömdürten
yufka yürekliliğin utangaç havarisi.
 
sokakta karşısına çıkacak ilk kişiyi
kucaklayıp öpme isteğidir şiirimiz,
sonra, hatırları kalmasın diyerekten
sokaktaki herkesi ve herşeyi...
 
dünyalar iyisi tek refikadan
sekiz çocuk sahibi hayalci bir babanın,
istem dışı, mantık dışı, mevsim sonu
dokuzuncu çocuğudur, şiirimiz.
 
bizim gibi, yağız tozdan topraktan
yaratıldığını söylüyor olabilir
ve ruhunun yukardan üflendiğini falan...
kesinlikle doğru değil bu kuram.
 
yaşlı doğan, ama artık hiç yaşlanmayan
bütün haşarı çocuklar gibi
onun ebesi de zamandır, zaman,
ipek tenli, rüzgâr kanatlı zaman...
 
doğar doğmaz yürüyen ve konuşan
ve adına şiir denen bu zamane çocuğu,
anasına, babasına değil de,
ebesine çekmiştir, ebesine!    
o ebe ki, kendisi çağıldar durur
ırmak gibi sürekli,
ama işte, gelip geçici kılar
değip dokunduğu herşeyi.
 
9 Ağustos 2009

Kitabını Arayan Şiirler Kitabı

cahitkoytak@gmail.com