* * *

Türkiye İstatistik Kurumu’nun dün açıkladığı rakamlar, boşanma artış hızının, evlilik hızını geçtiğini ortaya koyuyor.

Yani evlenenden çok boşananımız var artık...

Oysa aynı İstatistik Kurumu, Türklerin yüzde 60’tan fazlasının kendini “mutlu“ hissettiğini, yüzde 70’ten fazlasının geleceğe “umutla“ baktığını açıklamamış mıydı?

Bu yüzdeleri doldurabilecek kadar mutluluk ve umut var mı buralarda hakikaten?

Diyebilirsiniz ki, “Onlar çoluk çocuğu dövdükçe haz alıp ferahlayan erkeklerdir”.

Yanılıyorsunuz.

Çünkü araştırmaya göre kadınlarda mutluluk oranı erkeklerden fazla...

Diyebilirsiniz ki, “Cahildir onlar; gözü açıldıkça anlar”.

Yanılıyorsunuz.

Araştırmaya göre eğitim düzeyi arttıkça mutluluk da artıyor.

Üniversite mezunları ilkokul mezunlarından daha mutlu...

Diyebilirsiniz ki “Bekârlık sultanlığı bu, evlensin de görsün mutluluğu...”

Yine yanılıyorsunuz.

Evliler, evli olmayanlara göre çok daha mutlu...

İstatistik Kurumu’nun saadet formülü tam şarkıdaki gibi:

“Evli, mutlu, çocuklu...”

* * *

Peki nasıl oluyor da bu toplum, bir yandan şiddetli geçimsizlik marazıyla doludizgin boşanırken, bir yandan da anketörlere “Değmeyin keyfime” diye hava basıyor?

Tahminlerimi sıralayacağım.

Yazının devamını okumak için bu linki tıklayınız