Bir yasa düşünün. Kağıt üzerinde birkaç maddeden ibaret gibi görünen, ama aslında bir halkın boğazına geçirilmiş görünmez bir ilmik olan bir yasa. Bir mahkeme düşünün; adalet dağıtmak için değil, ölüm dağıtmak için var olan. Ve bir dünya düşünün… bütün bunları izleyen, bilen, gören ama susan bir dünya.

İsrail parlamentosunda kabul edilen bu düzenleme, sıradan bir ceza hukuku değişikliği değildir. Bu, hukukun infaz aracına dönüştürülmesidir. Bir devletin, insan hayatı üzerinde mutlak bir tasarruf yetkisi kurma girişimidir. Dahası, bu yetkinin herkese eşit uygulanmadığı açıkça görülmektedir. Yasa, fiilen Filistinlileri hedef almakta ve askeri mahkemeler aracılığıyla idam kararlarının önünü açmaktadır. 

Burada asıl mesele sadece ölüm cezası değildir. Asıl mesele, ölümün kimler için geçerli olduğudur. Aynı suçu işleyen iki insan arasında, yalnızca kimliği nedeniyle biri yaşamaya devam ederken diğerinin idama mahkûm edilmesi… bu artık hukuk değildir. Bu, hukukun kılığına sokulmuş bir nazizmdir.

Bu yasa ile birlikte adalet terazisi kırılmıştır. Çünkü adalet, eşitlik ilkesine dayanır. Eşitliğin ortadan kalktığı yerde ise artık hukuk değil, güç konuşur. Ve güç, kendisini meşrulaştırmak için en çok hukuku kullanır. Bugün gördüğümüz şey tam olarak budur: İsrail’in kendi şiddetini yasallaştırması.

Daha da karanlık olan ise bu sürecin hızıdır. İdam kararlarının kısa süreler içinde uygulanabilmesi, temyiz ve af yollarının sınırlandırılması, bir insanın hayatının bürokratik bir prosedüre indirgenmesi anlamına gelir. Bu, yalnızca fiziksel bir infaz değildir; bu, aynı zamanda psikolojik bir yıkımdır. İnsan, ölümü bekleyerek yaşamak zorunda bırakılır. Her gün, her saat, her dakika yaklaşan sonun farkında olarak.

Uluslararası insan hakları örgütleri ve çeşitli devletler bu düzenlemeye tepki göstermiş, yasayı ayrımcı ve hukuka aykırı olarak nitelendirmiştir. Ancak bu tepkiler, çoğunlukla kınama düzeyinde kalmıştır. Dünya, bu gelişmeyi durdurmak yerine izlemeyi tercih etmiştir. İşte asıl trajedi burada başlar.

Çünkü tarih bize şunu defalarca göstermiştir: Zulüm, çoğu zaman sessizlikten güç alır. Bir yerde haksızlık yaşanırken diğer yerlerin susması, o haksızlığı büyütür. Bugün Filistinliler için çıkarılmayan ses, yarın başka bir halk için de çıkarılmayacaktır. Bu yüzden mesele sadece bir coğrafya meselesi değildir; mesele, insanlığın ortak vicdanıdır.

Bu yasa, yalnızca bugünü değil, yarını da şekillendirecek bir eşiği temsil eder. Çünkü bir devlet, bir halkı sistematik biçimde farklı bir hukuk rejimine tabi tutmaya başladığında, bu süreç nadiren orada durur. Ayrımcılık, doğası gereği genişler. Bugün belirli bir grup hedef alınır, yarın o çember genişler.

“Bir halkın sistematik olarak hedef alınması, farklı bir hukuk düzenine tabi tutulması, daha ağır cezalara maruz bırakılması ve nihayetinde ölümle yüz yüze bırakılması… bu süreç nereye evrilir? Bu sadece fiziksel bir yok etme değil, aynı zamanda hukuki bir yok etmedir.

Bugün yaşananlar, yalnızca bir yasa değişikliği değildir. Bu, insanlığın sınandığı bir andır. Bu sınavda kimlerin sessiz kaldığı, kimlerin konuştuğu ve kimlerin görmezden geldiği tarihe yazılacaktır.

Ve belki de en acı olan şudur: Modern dünya artık zulmü durdurmuyor, sadece kayıt altına alıyor. Katliamlar raporlanıyor, acılar istatistiklere dönüşüyor, ama gerçek bir müdahale gerçekleşmiyor. İnsan hayatı, siyasi dengelerin gölgesinde değersizleşiyor.

Bugün atılan bu adım, yalnızca Filistinliler için bir tehdit değildir. Bu, tüm insanlık için bir uyarıdır. Çünkü adalet bir yerde ölürse, hiçbir yerde yaşayamaz. Hukuk bir yerde çiğnenirse, başka yerlerde de güvende değildir.