Ayna

  • GİRİŞ29.01.2024 09:34
  • GÜNCELLEME30.01.2024 11:06

Geçenlerde gittiğim bir düğünde dikkatimi çeken bir şey oldu; eminim sizin de dikkatlerinizden kaçmamıştır böylesi durumlar.

            Düğünde herkes kendi cinsine doğru hareket etmeye başladı. Horoncu horoncuya, kemençeci kemençeciye doğru yanaştı; cinsiyle hemhal olmaya, dostluk kurmaya çalıştı. Zaman ilerledikçe, yanlış arkadaş seçenler ayrıştı ve kendi cinslerini bularak onların yanına yerleşti.

            Hani matematikte bir kural vardır ya, elma ile armut toplanmaz, diye. Aynen öyle, sosyal durumları, politik duruşları, kültürel yapıları, meslek ve meşrepleri, inançları aynı olan veya paralellik arz eden kişiler ve gruplar bir araya geliyor ve ortak bir gündem oluşturabiliyorlar veya bir eylemin failleri olabiliyorlar. Farklı olanlar da ayrışıyor.

            Kim nerede bulunuyorsa, oranın anlayışının çocuğudur. Hangi mekânın insanı iseniz, kimliğiniz de o mekânın tabelası içinde saklıdır; herkes göremese de tabelayı yazanlar bunu bilir.

            Eskiler, “Şeref’ül mekân, bil mekin.”, mekânı şereflendiren, içindeki insanlardır, derlerdi. Galiba şimdi durum biraz farklı, mekân, insana “şeref” katıyor. Siz mi markaları onurlandırıyorsunuz,  yoksa giyindiğiniz markalar mı size “onur” katıyor?

            Mevlâna ne güzel demiş: “Nice insanlar gördüm, üzerlerinde elbise yoktu; nice elbiseler gördüm, içinde insan yoktu.” diye. Büyüklerin sözleri de çaplı oluyor.

            Elbette çeşitliliği göz ardı etmiyoruz; hatta çeşitlilik zenginliktir. Herkes ayakkabıcı olsaydı ne yapardık? Fırıncı, tornacı, şoför… Hayatı zenginleştiren unsurlardır. Doktor, öğretmen, mühendis… Ne güzel değil mi?

            Fakat benim dikkatimi çeken cinsin cinsiyle hemhal olmasıdır; ülfet, dostluk kurmasıdır. Bu aslında doğal olan bir şeydir.

            Suya zeytinyağı dökerseniz, yağ, suyun yüzüne çıkar; suyla karışmaz; çünkü ikisinin yapısı, özü farklıdır.

            Yine matematikteki kuralı hatırlayın, bayağı kesirlerde ortak payda bulunmadan toplama, çıkarma yapılamaz.

            Hayatın içinde çokça rastlarız, bazıları ortak iş kurarlar. Para ortak paydasını bulmuşlardır, ama kişilik ortak paydasını bulamadıklarından ortaklık bozulmuştur.

            Atasözümüz ne güzel parmak basıyor bu olaya:

            “Arkadaşını söyle, sana kim olduğunu söyleyeyim.” diye. Atasözleri toplumsal yasalardır, onların dedikleri kulak ardı edilemez.

            Hz. Peygamberimizin konuyla ilgili olarak bir Hadis’i var, şöyle diyor:

            “Bir yerde yüz kişi bulunsa ve bunların doksan dokuzu kâfir, biri Müslüman olsa. Dışarıdan Müslüman biri içeri girse ve hiçbirini de tanımasa; döner dolaşır, içerideki müslümanla ülfet, dostluk kurar. Aksi de böyledir.”

            Mevlâna, Mesnevi’sinde bir hikâye anlatır: “Karga ile leyleğin birlikte uçtuğunu gördüm. Bu imkânsız dedim; çünkü aynı cins değillerdi. Onları takıbettim, bir taşın üzerine kondular. Baktım ikisi de aksaktı.” Ortak yan, aksaklık.

            Bu durum sosyal ve siyasal hayatımızda da son derece öne çıkmaktadır.

            Aynı derneği, vakfı, kulübü paylaşan insanlar tesadüfen bir araya gelmediler. Yapıları, inançları, değer yargıları onları bir araya getirdi.

            Partiler de aynıdır; parti mensuplarına bakınız, liderlerine ne kadar da benziyorlar değil mi?

            İnanç ve kabul kimliklerini oturtmuş insanların evlerini altından yapsanız, size oy vermezler. Hayat birliktelik değil, ayrışma üzerine kurulmuştur; yani ayrışarak birliktelik, demek istiyorum. Fakat siz bir okyanusa sahipseniz, içinizdeki adacıklara hoşgörü ile bakarsınız. (Osmanlı okyanus iken adacıklardan pek rahatsız değildi, küçük deniz olunca, adalar denize sığmamaya başladı. Bu yerlerde küçük denizlerle yaşamak zordur.)

            Bir gün ashabı içinde oturan Peygamberimize, Ebu Cehil gelerek şöyle der: “Ey Muhammed! Sen ne çirkin adamsın, seni hiç sevmiyorum!”

            Peygamberimiz mütebessim, ona şöyle cevap verir. “Doğru söyledin!”

            Biraz sonra Hz. Ebubekir çıkagelir huzura. O da sanki olup bitenlerden haberi varmış gibi: “Ya Rasulallah, ne güzel insansınız, yüzünüze bakıp bakıp doyamıyorum, sizi canımdan da çok seviyorum.”

            Cevap yine aynıdır: “Doğru söyledin, ey Ebubekir!”

            Herkesin yüzünde şaşkınlık belirtileri, Peygamberimiz durumu aydınlatır:

            “Ben, size tutulmuş bir aynayım; bana bakan orda kendini görür.”

            Şimdi, nerede kendimizi görüyor veya görünüyorsak; zikrimiz, fikrimiz, yapımız, kimliğimiz ona göredir; çünkü duruş ve görünüş, insanın kimliğidir. Yarın “kimlikleriniz” dendiğinde, herkesin kalbinin üzerindeki mühür ortaya çıkacaktır; fakat bugün de onu pek saklayabildiğimiz söylenemez.

            31 Mart’ta bir duruş sergilenip herkes sevgisini, kabullerini beyan edecek. İnşallah bu sevgiler, insanlığımızı boğucu sonuçlar doğurmaz.

 

         D. Ali TAŞÇI (dalitsci@hotmil.com) Twitter:@DAliTasci

Yorumlar7

  • Komodor 1453 5 ay önce Şikayet Et
    Eyvallah hocam yüreğinize sağlık
    Cevapla Toplam 1 beğeni
  • MaKuS 5 ay önce Şikayet Et
    Günümüzde aksak olmayan pek az !
    Cevapla Toplam 1 beğeni
  • Fehmi 5 ay önce Şikayet Et
    Gerçekten güzel ve bilgilendirici bir yazı insanı gündelik ve yorucu ortamdan alıp insanı insan olması noktasında düşündürücü bir yazı , hocam bilginize ve elinize sağlık. Allah razı olsun
    Cevapla Toplam 4 beğeni
  • Ali Faik BAK 5 ay önce Şikayet Et
    Yüreğinize sağlık... çok güzel tespitleriniz var. Haberlerden yorulunca sizin yazdıklarınıza doğru yelken açmak, denize kavuşmak gibi geliyor bana... Allah yar ve yardımcınız olsun...
    Cevapla Toplam 8 beğeni
  • Murat Yıldırım 5 ay önce Şikayet Et
    Helal.
    Cevapla Toplam 9 beğeni
Daha fazla yorum görüntüle
Haber7 Mobil Sayfa Banner'ı Kapat