Yargı sistemimiz bir kez daha tartışmanın tam göbeğinde. Sistem çöktü çünkü.

Görünen o ki artık tıkanıklığı gizleyecek ideolojik bir sütre de kalmadı. Yargıtay'da dosyası bulunan tutuklu sanıklar 2008'de çıkan AB uyum yasaları gereğince serbest bırakılmak zorunda kalınca kıyamet koptu. Olacağı buydu! Üst yargıda yığılan dosyaların depolanacağı bir mekân bile bulunamazken sorumlu kişiler siyaset hesabı yaptı, kendi vazifelerine zaman ayırma lütfunda (!) bulunamadı. Ve sistem gümbür gümbür yıkıldı...

Bir kısım uyanık çevreler faturayı anında hükümete kesiverdi. Suçlu onlarsa hay hay hemen keselim cezayı ve halka karşı hesap versinler. Lakin konuyu saptırmaya hiç gerek yok. Yüksek yargının uzun yıllardan beri devam eden siyasal yaklaşımı bugünkü sonucu doğurdu. Defalarca yazıldı, söylendi; "Bu kadar dosya birikmemeli..." dendi ama aldırış eden olmadı. "İstinaf mahkemeleri kurulmalı..." dendiğinde sürekli engeller çıkarıldı. "Yeni savcı ve hâkim alınmalı, yoksa bu yığılmanın önüne geçmek imkânsız." dendikçe hükümetin sınav yapmasına mani olundu. Sonunda lastik patladı. Lafı eğip bükmeye hiç gerek yok: Yargıdaki özel nüfuzlarını vatandaşların hukukundan üstün görenler bugünkü vahim manzaranın oluşmasına yol açtı.

Yargıdaki tıkanıklık bilinmiyor muydu?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Ekrem Dumanlı - Haber 7)