Bazı meslektaşlarımız ortalığı velveleye vererek bazı gerçeklerin görünmez kılınabileceğini sanıyor galiba.

Oysa ortaya çıkan acı gerçek, gürültüye pabuç bırakmayacak kadar sarsıcı. Bağırsan da, çağırsan da, tepinsen de manzara ayan beyan ortada: Kendine gazeteci sıfatını layık gören birileri bu mesleği bir zırh gibi kullanmakta ve psikolojik harp yürütmekte.

Oda TV soruşturmasından elde edilen bilgi ve belgeler netleştikçe bir kısım ilişkiler de gün yüzüne çıkıyor. Bu vahim durum bazı meslektaşlarımızı büyük bir öfkeye sevk ediyor. O kadar ki bazı dönemlerde demokrat ve liberal görüntü veren kişilerin bir kısmı bile öfkesine kapılıp savruluveriyor. Hâlbuki savrulacak zaman değil şimdi. Hani yıllardır konuşulan medya-mafya ilişkisi var ya, hani öteden beri dillerden düşmeyen medya-ajanlık münasebeti var ya, hani tâ baştan beri tartışılagelen medya-cunta kardeşliği var ya... İşte bu konuların tastamam anlaşılır hale geleceği bir dönemi yaşıyoruz. Hiç feryad-u figana gerek yok. Oda TV denilen merkezden (ve benzeri bir hayli bol olan mahfillerden) ne tür operasyonlar yapıldığını konuşmanın zamanı geldi, geçiyor...

İnsanlar hakkında bilgi ve belge üretilmiş, kitleler hakkında karalama kampanyası düzenlenmiş; hatta kişilere tuzaklar kurulmuş, şantajlar yapılmış... Niçin? Siyaseti ve toplumu dizayn edebilmek için! Bu mudur, 'ulusalcılık', bu mudur 'kuvvacılık', bu mudur gazetecilik?!.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz