Şehrin pek çok yerine asılmış “temiz toplum için, gençliği tüm kötülüklerden korumak için, uyuşturucu ile mücadele etmek için” gibi ünlü simaların da fotoğraflarıyla süslü bir nevi halkla bütünleşme, polisi sevdirme afişlerini biliyorsunuzdur.

164. yıldönümü kutlamaları yapıldı önceki hafta da.

Dile kolay, 164 yıllık bir kurum.

Bu kadar süre içinde artık mükemmele yakın olması gerek diye düşünülür.

Ama...

Hani nasıl derler...

Sen istediğin kadar “ürünüm iyidir, güzeldir” reklamı yap, asıl önemlisi halk arasında kulaktan kulağa fısıldanarak söylenenlerdir.

Söylenenler için de söylentiler için de diyeceğimiz şudur:

Canı pahasına görev yapmak, değil yarını için, bir saat için garantisi olmamak, halkın güvenliği için canını ortaya koymaktan daha büyük fedakârlık olabilir mi?

Ama bir yerde bu fedakârlık bir yerde Hakkari’deki polisin yaptıkları.

14 yaşındaki Seyfi Turan’ın başına hastanelik edinceye kadar dipçikle vurma görüntüleri henüz zihinlerdeki tazeliğini yitirmiş değil.

Enikonu taş atan bir çocuğu hastanelik edinceye kadar döven de polis...

Ülkenin darbecilerine, komşuya çay içmeye gelmiş misafir muamelesi çeken de...

17 yaşında başı kesilerek öldürülen Münevver’in neredeyse iki aydır katilini bulamadığı halde, “Peki aile neden kızlarını takip etmiyormuş... Kızları eve kaçta geliyormuş?” tuhaf açıklamalarını yapan da bir polis... Üstelik İstanbul gibi bir dünya başkentinin emniyet müdürü... Ayşe Arman’a verdiği röportajda Celalettin Cerrah’ın bu tuhaf açıklamalarını okumuşsunuzdur.

Şimdi size hangisi daha inandırıcı geliyor...

Böyle müdürlere böyle polis mi diyorsunuz.

***

Polisin görevi halkın güvenliğini sağlamakla birlikte halkın güvenini kazanmak değil midir?

Yoksa halkın güvenliği denirken, birileri bunu evlere giriş çıkış saatini kontrol etmek olarak mı algılıyor.

E madem öyle, semt karakollarının sayıları artırılsın, herkes evine en yakın karakolda eve giriş çıkış yaptığına dair kart bassın.

Eğer buna rağmen cinayete, gaspa kurban gitmişse ne âlâ, ancak o zaman mağdurdur.

Yok eğer eve geliş gidiş saatlerinde sorun varsa, müstahaktır...

Ya da... şöyle mi düşünmeliyiz?

Evet, poliste bir değişim var.

Ancak bu elitler, akademisyenler, öğretim görevlileri için geçerli.

Olur ya elleri kalem tutuyor, dışarıda onlarca kamera, objektif onları bekliyor, söyleyecekleri tek olumsuz cümle aleyhlerine olabilir.

Yoksa bunu da PR’ın bir uzantısı olarak mı düşünüyorlar.

Söz konusu elitlerse ikramda kusur etme, ayağı lastik ayakkabılı Kürt çocuğuysa öldüresiye dipçikle vur.

Hatırlayın...

Darbe girişimine tevessül eden kim gözaltına alınıp çıktıysa ağız birliği yapmışlarcasına hep aynı şeyleri söylediler: “Çok naziktiler, kibardılar, inanılmaz iyi muamele gördük”.

İçimizi rahatlattılar.

Aman memnun olsunlar darbecilerimiz, polislerimiz de onlara iyi davransın.

Engin Çeberler, Metin Göktepeler, Nijeryalı Okeyler karakolda ölse de olur, dur ihtarına uymadı diye insanları dank diye kafasından vursanız da olur.

Çok çelişkiler içeren bir konu, farkındayım.

Elbette ki polisimizi rencide etmek değil niyetim, pek çok husustaki gayretlerini biliyorum.

Ama bu sorunları da görmezden gelemeyiz.

***

Yoksa bu ülkede adam öldürmenin cezası, bir evin camını kırmaktan daha az.

Münevver’in babası da bunun farkında olmalı ki, “ölümü kabullendim hepimiz bir gün öleceğiz ama kızımı bu hale kim getirdi” serzenişinde bulunuyor.

“Aşçı değil de genel müdür olsaydım, kızımın katilleri yakalanırdı” sözleriyle sanki o da adaletin, kibarlığın, saygının sadece üst sınıflar için bulunduğu inancında.

Yoksa Münevver’in babası da, katil yakalansa dahi kısa bir süre sonra çıkacağını biliyor.

Üç gün sonra katil elini kolunu sallaya sallaya hayatını devam ettirirken, Münevver’in babasının hayatı zindan olacak.

Ama hâkimler, iyi halden, geçmişte başka suç işlememesinden, bitmiş bir hayat üzerinden pazarlığa oturacak ve bitmiş hayat indirimi yapacak.

Şimdi ben desem ki...

İnsan psikolojisine göre adam yargılayamazsınız.

Kimse benim öldürülen çocuğumun katilini affetmeye hak sahibi değildir.

Öldürülen sizin çocuğunuz olsa, koltuğunuza yaslanıp katil psikolojisi üzerine yorumlar mı yapardınız?

(Bu yazıyı kaleme almıştım ki Bostancı’daki çatışmada bir polisimizin öldüğü haberini aldım. Emniyet camiasına, ailesine ve yakınlarına başsağlığı diliyorum. Ne kadar zor şartlarda görev yaptıklarını bilmiyor değilim.)

***

Hanım hanımcık kızlar neler yapmazmış?

Garip bir Mehmet Ali Birand psikolojisiyle karşı karşıyayız...

Bir televizyon programında ünlü piyanist Süher Pekinel, Başbakan Tayyip Erdoğan’ın kızı Sümeyye’nin keman çalıp, şarkı söylediğini anlattığında duyduğu şaşkınlığa da ben şaşırdım. Birand şaşkınlığını aynen şöyle dile getiriyor “Ne diyorsun? Allah Allah ben hiç bilmiyordum. Gözümde birden bire değişiverdi kız. Yani bizim gözümüzdeki imajı hani muhafazakâr, hiç şey yapmayan böyle işlerle uğraşmayan, hanım hanımcık falan. Bizde öyle bir izlenim var.”

Birand’a sormak lazım...

Keman çalan, şarkı söyleyen kızlar “hanım hanımcık” değilse, nedir?

Elif Çakır - TARAF
elif.cakir@yahoo.com