Kendime görünmez duvarlar ördüğüm bir hayatı yaşamıyorum, duvarlarım gerçek benim.

Cama vuran yağmur sesleri kadar yakından hissediyorum duvarların arkasında ürkek çarpan yürekleri...

“İşte hayat” diyenlere inat, acıyla yoğrulmuş bakışlarıyla “bu mu hayat” diyenleri önemsedim hep...

Bilirim ki hiçbir fantezi yoktur o hayatlarda. 

Ayağa alınamayan bir çift ayakkabının kavgasının yapıldığı evlerdeki çocuklara üzülürüm en çok. Her türlü yoksunluğa rağmen “Çok şükür sokakta değiliz” diyenlerin o tevekkül dolu şükürleri yüreğimi sızlatırken yüzümü aydınlatır.

Öyle ya. Bir de “sokaktaki hayatlar” vardır.

Adları Ali’dir, Mehmet’tir, Can’dır, Cemil’dir, Osman’dır... Hepsi ayrı şehirlerin, ayrı anne babaların çocuklarıdır ama yaşamları da hikayeleri de aynıdır.

Tiner çekmekten tenleri kararmış çocuklarımız onlar bizim.

Doğan güneşi de, gecenin serinliğini de ilk hissedenlerdir onlar...

Yanımıza yaklaştıklarında öğrenilmiş bir ürkmeyle kendimizi korumaya aldığımızda...

“Niye korktun abla, abi” deyiverirler...

Utanma duygunuzu kaybetmemişseniz kendinizden utanırsınız.

Yağmurlu bir akşam üstüydü, Eminönü kalabalığında yürüyordum tıpkı diğer insanlar gibi. Birden biri çocuk belirdi önümde. Kirden kararmış yüzünde gözleri parlıyordu, hiç unutmuyorum.

“Abla 1 liran var mı? Karnım çok aç” derken, bir yandan da elindeki tinerli çaputu kokluyordu.

Tinerin etkisiyle olacak, kaymış gözleri biraz da şehla bakıyordu.

Onun sesiyle bir an tedirginlikle elimi çantama attım.

“Ben hırsız değilim abla” deyiverdi. “Suçlu da değilim”.

Şaşkınlıkla “Niye öyle söyledin” dedim..

“Hemen elini çantaya attın abla” dedi.

Gayriihtiyarı yaptığım hareketi hemen farkedecek kadar “derin” baktığını anlayınca bir an içim burkuldu.

Utandım, ona “suçlu değilim” dedirtecek kadar rencide ettiğim için.

Yaptığım densizliği gürültüye vermek için aptalca sorular sormaya başladım.

“Ne yapacaksın bir lirayı?” dedim.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Elif Çakır / Star