Dün, sabah kahvaltısında bir araya geldiğimiz Başbakan Ahmet Davutoğlu biraz dertleşti bizimle…

İki ayrı olaydan bahsetti, “üzüldüm” dedi. 

Başbakan’ı üzen olaylar, bizim açımızdan da önemli; çünkü basında “etik” meselesi. Maalesef her gün bir yenisiyle karşılaşıyoruz. Mesleğimizin geldiği noktaya bakıp, biz de üzülüyoruz. 

Yıllar, yıllar önce mesleğe ilk başladığımızda büyüklerimiz bize “haber kutsal, yorum hürdür” dediler. Haberin üzerinde oynanamayacağını, çarpıtılmayacağını, aksi halde kendimizi kapının önünde bulacağımızı öğrettiler. Ben de Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde ders verirken hep bunun altını çizdim: 

-Gazeteci, haberi çarpıtmadan vermek zorundadır. Muhabir, toplumu yönlendirmeye çalışan değil, bilgilendiren kişidir. Haber objektif verilir. Yazarlar da onları yorumlar. 

Ama şimdi bakıyorum da durumumuz kelimenin tam anlamı ile içler açısı! 

Meslek ahlakı ayaklar altında. Dört bir yanımız, “gazeteci” adı altında algı operasyonları yöneten insanlarla dolu! 

Eskiden bu tür gazeteciliği yasadışı bağlantıları olan birtakım yayın organları yapardı. Şimdi alabildiğine yaygınlaştı. 

* * *
Şimdi dönelim Başbakan’ı “üzen” hadiselere… 

Birincisi, İzmir Kordon’da yaşanmış. Davutoğlu, yürüyüş yaparken, risk almış, “Başbakanım, başbakanım” diye bağıran bir vatandaşı yanına çağırmış; derdini dinlemiş… 

O da anlatmış: 

-Taşeron işçiyim, maaşım yetmiyor, sıkıntı içindeyim. 

Başbakan da “Çoluk çocuğun var mı?” diye sormuş. Önüne çıkan vatandaştan onları aramasını ve konuşmak istediğini söylemiş. Taşeron işçinin cebinden çıkardığı telefonu görünce de “telefonun güzelmiş” demiş. 

Daha sonra, işçinin eşiyle görüşmüş, karşılıklı güzel dileklerde bulunulmuş, vesaire vesaire… 

Ertesi gün haber gazetelerde şu başlıklarla yer almış: 

“Başbakan, taşeron işçinin telefonu olmasına şaşırdı.” 

“Taşerona ağır hakaret.” 

Şimdi sormak istiyorum: 

Siz Başbakan’ın yerinde olsaydınız ne düşünürdünüz? Ya da Başbakan Davutoğlu’nun yerinde olmak ister miydiniz? 
 

yazının devamı için tıklayınız