Zaten görüntülerini de izlemiştim. Ancak, yerinde bizzat görmek çok farklı oluyor. İçim cız etti, kanım dondu, gözlerin doldu. 

Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin halinden bahsediyorum. Girişler tanklara karşı tedbir olarak otobüslerle kapatılmıştı. Ziyaretçi girişinin hemen yanında derin bir çukur vardı. Oraya atılan bomba, asırlık ağaçları yerle bir etmişti. Tam bir ağaç katliamı ile karşılaştım. İçinde milletvekili odalarının bulunduğu yeni bina delik deşikti. Belli ki uzun süre helikopterlerin hedefi olmuştu. 

Tarihi taş binanın hali de içler acısıydı. Dışında bol miktarda kurşun delikleri vardı. Çatıya atılan beton delici bomba, içeriyi perişan etmişti. Başbakan’ın odasının da bulunduğu bölüm harabe gibiydi. 

Ben o binaya darbe döneminde girdim. Kenan Evren’in ülkeyi idare ettiği 1980’li yıllarda gazeteciliğe başladım. Benim kadar uzun süre o binaya gidip-gelen milletvekili de yoktur. Ömrümüm büyük bölümü geçti orada.

İyi kötü hatıralarla dolu dört bir yanı. Gerçekten gözlerim doldu, karşılaştığım o manzarayı görünce. 

Üstelik, sadece ben değil, bütün meslektaşlarım aynı durumdaydı. Yurdagül Şimşek, “Abi inanamıyorum” dedi. 17 yıldır o binada görev yaptığını belirten Deniz Güçer de kendisini “Evine bomba atılmış gibi hissettiğini” söyledi. 

Darbe nedir iyi bilirim. Yıllarca gazeteci olarak Kenan Evren’i takip ettim. İtildim, kakıldım, aşağılandım. Ancak, böylesi bir alçaklık görmedim. 

Görüntüler ortada. Türkiye, 15 Temmuz’da sadece bir darbe gidişimi ile karşı karşıya kalmadı. Fethullah Gülen alçağının emir ve komutasında büyük bir barbarlık ve vandallık sergilendi. 

Taliban ne yapmışsa, bunlar da onu yaptı. Taliban, heykelleri yıkıp yaktı, devirdi. Bunlar da TBMM’nin tarihi taş binasına bomba yağdırdı. 

Keşke mümkün olsa da herkes Meclis’e gidip, olan biteni yerinde görse. Bu nasıl bir kin, bu nasıl bir nefret? Fethullah Gülen nasıl bir yaratık ki, içinde yer aldığı bir milletin Meclisine bomba yağdırabilecek kafa yapısına sahip bu kadar alçağı bir araya getirebilmiş? 

Zor, anlamak ve izah etmek gerçekten çok zor! 

Kendisini Akşam Gazetesi yazarları ile birlikte 1997 Yılında İstanbul’da ziyaret etmiştik. Hiç unutmuyorum, Fethullah Gülen karşımıza geçip utanmadan yeminler etmişti: 

-Dinim ve şerefim üzerine söz veriyorum, gerginlik istemiyorum. Gerekirse bir mağaraya girer orada yaşarım. 

Ardından neler yaşattı bu ülkeye!.. 

Yaptıklarını, Cumhuriyet Tarihi’nin en alçak, en iğrenç ve en kanlı darbe girişimi ile noktaladı. Türk Silahlı Kuvvetleri’nin içine soktuğu maşalarına, kendi milletine kurşun yağdırttı. 

İddia ediyorum: Böyle alçak, böyle iğrenç, böyle kaypak, böyle münafık ve nihayet bu kadar dış güçlere hizmet eden bir adam gelmedi bu ülkeye! 

Dikkat ettiniz mi?.. 

Son darbe teşebbüsü de dahil, bu güne kadar ittifak kurduklarının tamamı bu ülkeye, bu ülke insanına düşman olan unsurlar. 

Elde belge yok tabii ki, ancak görüştüğüm bazı üst düzey istihbaratçıların kan dondurucu bir iddiaları var… 

Türkiye, 15 Temmuz akşamından bu yana sıkıntılı günler yaşıyor. Ancak, ortada ne DAEŞ var, ne de PKK. Sırra kadem basmış gibiler. Oysa, asıl şimdi ortaya çıkmaları gerekmez mi? 

İşte o istihbaratçılar, bu soruya şu cevabı veriyorlar: 

-Desteklerini kaybettiler. 

Ve ekliyorlar: 

-Biz, o terör olaylarının arkasında da derdest edilen bu darbeci ekibin bulunma ihtimalinin yüksek olduğunu değerlendiriyoruz. 

Bütün bu yaşananlardan sonra diyorum ki… 

Mümkündür, onu bile yapmış olabilirler. 

Ne farkı var, PKK ile DAEŞ eylemlerinin 15 Temmuz darbe girişimi sırasında yaşadıklarımızla? Bunlar da onlar gibi halkın üzerine bomba yağdırmadılar mı? Darbeciler de terör örgütleri gibi milleti ve devleti hedef almadılar mı? Bütün bu yapıların ortak düşmanı Recep Tayyip Erdoğan değil mi? 

Karşımızda öylesine iğrenç, öylesine sinsi bir adam var ki… 

Yapabileceği alçaklığın ve sergileyebileceği ihanetin hiçbir sınırı yok. Ama bitti, son kozunu da oynadı ve kaybetti. Bu alçak ve ekibini, inim inim inleyecekleri çok zor ve sıkıntılı günler bekliyor!..