İlki, Ankara ve İstanbul'da ortaya çıkan seri çocuk tecavüzcüsü.

Emniyet müdürü bir baba ve öğretmen bir annenin oğlu. Konservatuvar mezunu, opera sanatçısı bir genç...

İstanbul ve Ankara'da tecavüz ettiklerinin sayısı resmen 11. Dahası, ismini ifşa etmek istemeyen mağdurlar söz konusu.

Sapık, daha önce hayatını kararttığı bir genç kızın açtığı davadan, "kız olay anında kot pantolon giydiği" gerekçesi ile beraat etmiş.

İddia o ki, baba nüfuzunu kullanmış.

Maalesef, sapıklara koruma aileden başlıyor...

Hiç kimse, evladına aşağılık bir fiili yakıştıramıyor. Dolayısıyla, cezayı almasına sıcak bakmıyor.

Koruma içgüdüsü ağır basıyor. Adalet zamanında tecelli etmeyince, daha büyük felaket yaşanıyor.


İkincisi, İstanbul'da öz kızına hayatı zindan eden sapık bir baba... Bir işçi.

7 yaşından bu yana kızına taciz ve tecavüzde bulunuyor. 3 kez, kürtaj yaptırıyor.

Şimdi sıkı durun. Bütün bu vahşet yaşanırken, anne, dede, babaanne ve hatta ikiz kardeş haberdar oluyor ve olayı örtüyorlar.


Aile içi sapıklık, aile içinde kalıyor. Bunalan kız çocuğu, sara hastalığına yakalanana kadar kimse, şikayet etmeyi aklına getirmiyor.

Kimse, baba cezasını çekmeli, bu vahşet bitmeli demiyor.

O kadar ki, ailesi polis eve delil toplamaya geldiğinde bile karartma peşinde.

Yine büyük bir dram. Yine çevre baskısı ya da aile ferdini koruma dürtüsü ile büyüyen bir felaket yaşanıyor.


Seri tecavüzcüde "kot pantolonu"na saklanan adalet, 'sapık baba'da paraya ram oluyor.

Hipokrat yemini etmiş doktorlar, aynı hastanede 16 yaşından küçük kıza 3 kez kürtaj yapıyor. Ancak, savcıya bildirmeleri gerektiği halde bunu yapmıyor.

Oysa, üstü kapandıkça, olay büyüyor. Dehşet daha da artarak, insanlık sınırlarını aşan boyutlara ulaşıyor.


Alt gelir grubu ya da üst gelir grubu olmak, eğitimli ya da cahil olmak "sapık"lığı kapatmak için fark etmiyor.

Ortada çok ciddi bir eğitim ve ahlak sorunu var.

Daha doğrusu bunalımı var. Hangisi daha büyük felaket?

Bir ailenin çevresine 'rezil' olması mı, onlarca masum genç kızın ve ailelerinin hayatlarının karartılması mı?

Bir babanın, eşin ya da evladın korunması mı, bir genç kızın hayatının belki de asla düzelmeyecek şekilde yerle bir edilmesi mi?

Her iki olayda da yaşanan son aynı.

Şayet topluma rezil olmaktan kaçınıldıysa, daha büyük bir rezaletle bu yaşanmış oldu.

Şayet alınacak cezadan kaçınıldıysa, daha ağır cezalarla karşı karşıya kalınacak.


Mazlumun ahı, masumun figanı... Hiç karşılıksız kalır mı?


Yaşanan her iki ahlaksızlık, dehşetin, Avusturya'daki sapık baba, Amerikan korku filmlerindeki seri tecavüzcü kadar uzak ve sanal olmadığının göstergesi.

Ortaya çıkmaları, hayal kırıklıkları yaşatsa da saklanmalarından daha iyi.

Tabii ki, tek suçlu aileler değil.

Eğitim sistemimizin, çöken ahlak anlayışlarımızın da bunda rolü büyük.

Her iki olay, sağlıklı ve refah içinde güçlü bir Türkiye hayali kuranlar için "alarm zilleri" çalıyor.

Bir an önce, uzun vadeli, önleyici tedbirler tespit edilip, uygulamaya konulmalı.

Aksi halde, giderek sapıklık dozu artan yeni vahşetlerle yüz yüze kalmaya devam ederiz.

ERHAN BAŞYURT - BUGÜN

ebasyurt@bugun.com.tr