Orta Doğu yine yangın yeri. Gazze’nin yıkıntıları, Lübnan sınırındaki namlular ve Hürmüz’de pusuda bekleyen fırkateynler aynı şeyi söylüyor: Yüz yıl önce masa başında cetvelle çizilen o sahte nizam artık dikiş tutmuyor. Batı, sömürgeci aklıyla bu topraklara yeniden nizam vermeye çalışıyor. Lakin unuttukları bir hakikat var: Bu coğrafya artık onların keyfine göre şekil alacak kadar sahipsiz değil.

Okyanus ötesinden donanmalar gönderip bölgeyi ateşe verenler, kaos üzerinden saltanat kurmak istiyor. Bir yanda sınırları kanla değiştirmeye hevesli zorbalar, diğer yanda mezhep fitnesini körükleyen vekiller var. İki taraf da aynı değirmene su taşıyor. Olan yine bu kadim toprağın masum insanına, yetimine, yurduna oluyor. Başkalarının çizdiği senaryolarda figüran olmayı reddetmeyen hiçbir başkent, bu girdaptan sağ çıkamaz.

Bugün gelinen noktada askerî üstünlük tek başına istikrar üretmeye yetmiyor. Dış müdahalelerin sınırları netleşirken, bölgenin geleceğini tayin edecek asıl unsur yerel uzlaşı zeminleri ve ortak güvenlik mimarisi arayışı olacak. Orta Doğu, dış vesayet ile kontrolsüz tırmanış kıskacından sıyrılıp kendi dengesini kuramadığı müddetçe, bu kırılgan ateşkesler ve geçici mutabakatlar derin krizleri sadece ertelemekle kalacak.