Bilirsiniz, Akdeniz’in suları sadece tuz ve mavilikten ibaret değildir; o sularda ecdadın mirası, şehitlerin vebali ve koca bir milletin haysiyet davası yatar. Washington’dan gelen son haber ise, Batı’nın kadim çifte standardının ne ilk ne de son perdesi oldu. ABD, Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ne yönelik silah ambargosunu kaldırma kararını 2027 sonbaharına kadar uzattığını ilan etti. Masada barıştan, diplomasiden ve uluslararası hukuktan dem vuranların, perde arkasında Ada’nın şımarık çocuğunun eline yeni silahlar tutuşturması bize hiç yabancı değil. 1974’te dökülen kanın, çekilen çilenin ve Rum mezalimine karşı verilen o destansı direnişin hatırası zihnimizde dün gibi tazeyken; müttefiklik maskesi ardına sığınanların Ada’daki kırılgan dengeyi bile isteye dinamitlemesini ibretle ama hiç şaşırmadan izliyoruz.

Meseleye sadece bir öfke nöbetiyle değil, soğukkanlı bir devlet aklıyla baktığımızda ise tablonun vahameti daha net beliriyor. Washington bu adımla neyi amaçlıyor dersiniz? Doğu Akdeniz’deki enerji satrancında Türkiye’yi köşeye sıkıştırmak, Mavi Vatan’daki meşru haklarımızı Rum-Yunan ikilisi üzerinden baskılamak ve Güney Kıbrıs’ı adeta gayriresmî bir ileri karakola dönüştürmek istiyorlar.

Dışişleri Bakanlığımızın verdiği o net ve kararlı tepki, tam da bu milletin ortak vicdanının ve devlet geleneğinin haykırışıdır: Türkiye artık 1964’ün mektuplarıyla hizaya çekilecek ya da 1974’ün ambargolarıyla dize getirilecek bir ülke değildir. Kendi savunma sanayiini kurmuş, insansız sistemleriyle sahada oyun kurup oyun bozan ve Akdeniz’de tek bir çakıl taşından dahi taviz vermeyecek bir Türkiye var. Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti, bizim ne diplomatik pazarlık masalarındaki bir kozumuz ne de vazgeçebileceğimiz bir mevzimizdir; Kıbrıs, şehitlerimizin emaneti ve Türk dünyasının Akdeniz’e açılan istiklal kapısıdır. Washington limanlarından kalkan gemiler Rum tarafına ne taşırsa taşısın; Mehmetçiğin Ada’daki gölgesi, Kıbrıs Türkü’nün hürriyetinin ve güvenliğinin yegâne teminatı olmaya ebediyen devam edecektir.