Siyasette transfer dönemi son günlerde yeniden hareketlendi.

Afyonkarahisar Belediye Başkanı Burcu Köksal, mayıs ayında CHP’den ayrıldıktan sonra bir süre bağımsız olarak yoluna devam etmiş, sonrasında AK Parti’ye katılmıştı.

Bu hafta da önce Ankara Haymana Belediye Başkanı Levent Koç CHP’den ayrılarak AK Parti saflarına geçti.

Sonrasında İyi Parti’den seçilip CHP’ye geçen oradan da istifa eden İstanbul Milletvekili Nimet Özdemir AK Parti’ye katılarak onu takip etti.

Dün de İyi Parti’den seçilen Nevşehir Belediye Başkanı Rasim Arı, CHP’den seçilen Keçiören Belediye Başkanı Mesut Özarslan ve Keşan Belediye Başkanı Mehmet Özcan’a Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından Genişletilmiş İl Başkanları Toplantısı’nda AK Parti rozeti takıldı.

Parti değiştirme meselesinde konuyu yorumlamaya başlamadan önce eğer zaruret yoksa ilkesel olarak ‘doğru bulmadığımı’ ifade ederim.

Bu noktada da öncelikle bunu vurgulamam gerek…

Ancak CHP’ye katılanlar olduğunda “baba ocağına hoş geldin” denilip, partiden ayrılanlara “hain” dendiğinde ise bunun tutarlı olmadığını ifade etmek gerek…

Parti değiştirme meselesi, siyasi tarihimizin çok partili hayata geçtikten sonra karşımıza çıkan gerçeklerinden biridir.

Son 25 yıla baktığımızda da milletvekilleri ve belediye başkanları arasında en fazla parti geçişi yapılan hedef parti, Adalet ve Kalkınma Partisi olmuştur.

İstatistikler bunu söylüyor.

Bu, özellikle 2002’den itibaren AK Parti’nin iktidar olmasıyla ivme kazanan ve son yıllarda zirveye çıkan bir eğilim haline geldi.

2023 Genel Seçimleri sonrasında 14 milletvekili AK Parti’ye katıldı.

2024 yerel seçimlerinden sonra ise 80’e yakın belediye başkanı AK Parti’ye geçti.

Bu belediye başkanlarının neredeyse dörtte biri CHP’den geçti.

CHP’den seçilen 19 belediye başkanı şu an AK Parti saflarında…

Kendisine ilgi gösterilen parti olma özelliğini 2002’den bu yana sürdüren AK Parti’nin bu özelliğini çok iyi görmemiz lazım.

Belediye başkanları ve milletvekilleri; sahadan aldıkları verileri geleceğe modelleme noktasında görüşleri dikkate alınması gereken isimlerdir.

Her ne kadar 2023 seçimleri öncesinde dile getirildiği gibi 2024 Yerel Seçimleri sonrasında Cumhuriyet Halk Partisi ve cumhurbaşkanı adayının seçimi kazanacağı sentetik algılarla topluma dayatılmaya çalışılsa da işin öyle olmadığı az önce verdiğim rakamlarla net bir şekilde ortaya çıkıyor.

Belediye başkanları ve milletvekilleri önümüzdeki seçimde muhalefetin iktidar olamayacağını satın alarak tek tek AK Parti’ye geçiyor.

Bu geçişleri ilkin bu açıdan okumak gerekir…

Cumhur İttifakı seçmenlerinin 2024 Yerel Seçimleri’nde özellikle AK Parti’ye mesaj vermek için sandığa gitmemesi, önemli belediyelerin AK Parti tarafından kaybedilmesine neden oldu.

Seçmenin partisine sarı kart gösterdiği bu seçim; muhalefet tarafından ciddi anlamda yanlış yorumlandı, doğru analiz edilemedi.

Hizmet üretmek yerine Cumhurbaşkanlığı Seçimleri ve genel siyasetin belediyeler eliyle şekillendirilmesi sonucunu doğurdu.

Vatandaş, AK Parti’ye gösterdiği sarı kartın içinde CHP’ye hizmet üretme imkanını da vermişti.

Ancak hizmet üretilemedi, bol bol laf ve algı üretildi.

Yerel seçimlerden bir ya da iki yıl sonra yeniden yerel seçim yapılma imkânı söz konusu olsaydı CHP’nin elindeki birçok önemli belediyeyi kaybedeceği söylenilebilir.

Muhalefetten ayrılan belediye başkanlarının gördükleri gerçeklerden birinin bu olduğunu düşünüyorum.

Yanı sıra illerinde, ilçelerinde ve beldelerinde hizmet üretmek isteyen belediye başkanlarının ilk tercih olarak AK Parti’yi görmesi de üzerinde önemle durulması gereken bir meseledir.

CHP’den seçildikten sonra hizmet üretmek yerine; parti içi tartışmalar, eski partilerinden gelen siyasetin finansmanının sağlanması talepleri, genel merkez, il ve ilçe başkanlıkları tarafından imar rantlarına öncelik verilmesi, ihale kovalayarak kişisel rant edinme derdinde olan partililerini karşısında gören bazı belediye başkanlarının partilerinde hizmet üretemeyeceğini görmesi AK Parti’yi geçişlerin faktörlerinden bir diğeridir.

CHP’li belediyelerde yaşanan ve yargıya yansıyan yolsuzluk, rüşvet, irtikap, taciz ve metres kadro gibi konuların son bir buçuk yılda zirve yapması ve bu konunun toplumun önemli bir kesimi tarafından -özellikle son dönemde- ciddi tepkiyle karşılanması da faktörler arasında yerini alır.

Yine AK Parti’ye özellikle son dönemde çok fazla belediye başkanının geçmesi arasında yer alan önemli bir etken de 2024 Yerel Seçimleri’ndeki aday belirleme konusunun bazı bölgelerde eksik analiz edildiği gerçeğidir.

30’un üzerinde belediye başkanının AK Parti’ye Yeniden Refah Partisi’nden geçtiğini ve bu isimlerin çok büyük bir çoğunluğunun il, ilçe ve beldelerinde yeniden aday gösterilmeyen AK Parti’li belediye başkanları olduğunu görmemiz gerekir.

Bu belediye başkanları seçimi Yeniden Refah Partisi’nde kazandıktan bir süre sonra kendi partilerine geçiş yaptı.

Başarılı olmayan veya yıpranan bazı belediye başkanlarının yeniden aday gösterilmesi de görülmesi gereken başka bir meseledir.

Bu ‘dönemin AK Parti Yerel Yönetimler Başkanlığı’nın işini tam anlamıyla layıkıyla yapmadığı gerçeğini karşımıza çıkarır.

Özgür Özel ve ekibinin CHP’nin başında olduğu dönemdeki nobran ve hoyrat yönetim şekli de saydığım faktörlere eklenince esasen bu sonuçlar da kaçınılmaz oldu.

Siyasi mühendisliği senelerdir Türkiye’de en iyi şekilde uygulayan Recep Tayyip Erdoğan da yerel seçimler sonrasında kaptırdığı psikolojik üstünlüğü partisine yönelik ilginin zirveye çıkmasıyla bir süredir yeniden eline aldı.

Dış politika ve güvenlikteki başarı da buna eklenince üstünlük perçinlendi.

Hiçbir sorun yok mu?

Olmaz mı? Tabii ki var.

Hayat pahalılığı, ekonomi ve emekli meselesi de hallolursa Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan’ın yapılacak ilk seçimlerde 2014, 2018 ve 2023’ten çok daha büyük bir farkla seçimi kazanabileceği sonucunu görmemiz mümkün olabilir.

Erdoğan’a bugün partiye katılan bazı isimler üzerinden kızanlar, zamanı geldiğinde “yine çok önceden bizim göremediğimizi görmüş” der mi?

Onun cevabını da siz verin…

Ferhat Murat / Haber7