Bekir Hoca ile dışarı çıkacağız, birkaç parça işimiz var.

“Hocam, iki saatte o kadar işi bitiremeyiz” diyorum.

Hoca’nın cevabı net:

“Almanlar 6 saatte Polonya’yı aldılar”

İtiraz yolu çok sert kapandığı için ister istemez gülmeye başlıyorum.

“Gerçekten altı saat mi yahu?” diye soruyorum

Bu sefer Hoca abarttığını belli edecek şekilde gülümsüyor, “o kadar da değil canım, bir aydan uzun sürdü, ama koskoca Polonya tabi,… ”

Tarihçiler ile baş etmek zordur.

Tarih ile baş etmek ise çok daha zor. …

MEKKE ANLAŞMASININ ASIL ZORLUĞU

Misal, Mekke Anlaşması’na dair pek konuşulmayan bir gerçek var: Bu anlaşma, bir bakıma tarihin ağırlığına rağmen kazanılmış bir başarıdır.

Açalım…

Haziran 1916’da Mekke’de çıkan isyan kayıtlara “Osmanlı İmparatorluğunun çöküşünün başlangıcı” olarak geçti. Mekke Şerifi’nin kuvvetlerine karşı üç hafta direnen bin kişilik Osmanlı birliği, İngilizlerin gönderdiği toplar karşısında tutunamayarak Mekke kalesini terk etti. Yani, “kainatın kalbi” saydığımız Mekke şehri, 110 yıl öncesine kadar Müslüman Türk askerinin korumasındaydı.

1919’da Medine Müdafii Fahrettin Paşa ve askerlerinin Hicaz’ı göz yaşları içinde terk ettiği yazılır. Çünkü orası bizim için alelade bir toprak değil, Peygamber Efendimiz’in emaneti idi. İhtiyat mülazımı İdris Bey’in kuşatma esnasında Peygamberimiz’e hitaben yazdığı şiir, Türk askerinin içinde bulunduğu zorlu duyguları çok güzel yansıtır:

Yapamaz Ertuğrul evlâdı sensiz,

Can verir, cânânı veremez Türkler.

Ebedi hadim’ül haremeyniniz,

Ölsek de Ravza’nı rûhumuz bekler…

Sonrası… En az yüz yıl boyunca talan edilmiş Osmanlı coğrafyası, bölünmüş ve birbirine düşman edilmiş İslam milletleri. Ve kadim vatanımızın tam kalbine saplanmış Siyonizm hançeri.

Kendi tarihini yazamayan milletler, başka milletlerin oyuncağı olmaya mahkumdur. Arap ders kitaplarında Türk egemenliği “karanlık çağ” diye okutuluyor. Bizde ise Araplara dair egemen algı yıllar boyunca  “hain Arap” ezberinin ötesine geçemedi. Bizi böleni, bizi bize düşman edeni görmemiz uzun zaman aldı.

Şimdi yüz küsur yıl sonra Türk askeri yeniden bölgenin koruyucusu oluyor.

Tarihin ağırlığına rağmen!

BÜYÜK SAVAŞ KAPIDA

Başta sözünü ettik, Almanya mevzuuna bir daha dokunalım…

Türkiye, devlet politikası itibarı ile barış isteyen ve her zaman barıştan yana olan bir ülke. Mekke Anlaşması’nı tesis etmemizdeki esas maksat da barışı güvence altına almak.

Ancak sürekli barış, sadece bize bağlı bir iş değil. Gerçek şu ki büyük devletler, dünyayı dolu dizgin bir savaşa doğru sürüklüyor. Dolayısı ile bu anlaşmalar, büyük savaşa yönelik bir hazırlık olarak da okunmalıdır.

Savaşın nerede ve kimler arasında yaşanacağından bağımsız olarak, Türkiye’nin kendi çıkarlarını koruyabilmesi için birden çok ittifakın parçası olması ve dünyanın ‘en güçlüleri’ arasında yer alması gerekiyor.

‘Büyük savaşı kim çıkaracak?’ derseniz, daha önce söylediğim gibi yine Almanya derim.

Dünyadaki tüm büyük savaşlar, büyük güçler arasındaki ganimet kavgasından çıkıyor. “Nimetlerden” yeterince pay alamadığını düşünen taraf maraza çıkarıyor.

Birinci Dünya Savaşının ilk sebebi buydu. Savaşın fitilini, Asya ve Afrika sömürgelerinden pay alamayan Almanya ateşledi. İkinci Savaş da esasen -adilce bitirilmemiş olan- birincinin devamı idi.

Bugün dünyanın ganimeti nedir?

Yapay zeka, nadir toprak elementleri ve büyük teknoloji şirketlerinin tekelci konumları ile elde ettikleri karlar.

Peki bu ganimetlerden pay alamayan süper güç hangisidir?

Akla ilk Almanya geliyor.

“Ama Almanya’nın silahı yok” diyebilirsiniz. Hitler’in başa geçtiği yıkık Weimar Almanyasının dünyanın en büyük silahlı gücü haline gelmesi sadece 6 yıl almıştı. Almanya, bugün de benzer bir teknik alt yapıya sahip ve toplamda 150 milyar dolara yaklaşan bir silah bütçesi çoktan onaylandı bile.

“Ama Almanya savaş istemez ki” diyecek kadar saf olanlar varsa, onlara da Ukrayna-Rusya savaşını göstermek gerekir. Bir baksınlar bakalım Almanya,  -ABD’ye rağmen- hangi tarafta duruyor?