Yıldönümünü, üzerimize boca edilen küfür ve hakaretlerden algıladığımız Gezi kalkışmasından bu yana Kılıçdaroğlu CHP’nin başına getirilmesinin borcunu ödüyor. Toplumu kutuplaştırıyor, tabanını nefretle zehirliyor. Hrant Dink’in “Ermenilerin damarında dolaşan zehir kan” diye bahsettiği şey gibi Kemal Kılıçdaroğlu da toplumun bir kesimine nefret zerk ediyor. Özellikle de mezhebi farklılık gibi sekter solculuğun tüm yıkıcı unsurlarını kullanıyor, şiddete, kan ve teröre meşruiyet atfediyor.

CHP’nin, savcı M. Selim Kiraz’ın katilini kayıran, Kandil’den ucu yanık mektuplar alan bir partiye dönüşmesi sürecinde son sahne, terör destekçisi vekillerin dokunulmazlıklarının kaldırılmasına hayır demek oldu. 

İş referanduma giderse halimiz nice olur korkusuyla son anda parmak hesabı yapıp yeter miktar evet oyu atsalar da CHP, PKK’ya silah taşıyan, Ankara’da 29 kişiyi katleden canlı bombanın cenazesinde terör propagandası yapan vekillerin (Kılıçdaroğlu’nun çok sevdiği tabirle) önüne yatan parti olarak tarihe geçti.

Geçmiş olsun!

***

Önceki gün Cumhuriyet Gazetesi’ndeki röportajında Selahattin Demirtaş, Kılıçdaroğlu’nu düştüğü bu elim durumdan kurtarmak için “Genelkurmay’dan talimat almakla” bile itham etti. Hala askerin lafını dinleyen, “emret komutanım” diyen bir Kılıçdaroğu imajı belki gizleyebilir CHP’nin PKK’ya yardım ettiği gerçeğini.

Mantık bu olsa gerek.

Cumhuriyet’in artık CHP-FETÖ-PKK ortak yayın organı olduğunu, bu troykanın Türkiye’nin başına açtığı belaları saymaya herhalde gerek yok.

Demirtaş’ın CHP’yi kurtarma telaşı ise muhtemel erken seçim hazırlığı mı acaba?

Birlikte iyi salladıkları partiyi düştüğü PKK çukurundan çıkarmak için uzatılmış bir dost eli mi Demirtaş’ınki?

Ne dersiniz?