Bayramlar, bana öyle geliyor ki, Türkiye'de yaşanan kültürel değişmenin en iyi algılandığı, hiç değilse algılanabileceği günler.

Kendi ailemin bayramlarla olan ilişkisini düşündüğüm zaman bunu daha rahatlıkla söyleyebiliyorum. Yıllar yılı kurban bayramında bizim evde kurban kesildi. Parçalandı, dağıtıldı.

Kurban etinden yapılan özel yemekler pişirildi. Sonra bir gün geldi, kurban kesmek yerine parasını sağa sola yatırmaya başladı bizimkiler. O "gelenek" de kayboldu gitti.

Belki bizimkilerin yaşlanmasının bu işte bir payı vardı ama şurası bir gerçek ki, belli bir hayat standardına geldikten sonra zaten kurban kesmenin kendisi sorunlu bir işe dönüşüyor.

Her şey bir yana kurbanı kesecek bahçe yok, olsa bile sağlıklı değil, insanlar bir dönemden sonra et yemiyor, şudur budur.

Bu hadise bana Türkiye'de kültürün dönüşümüyle ilgili çok önemli ipuçları veriyor. Kültür belirgin bir "ritüel"i, seremoniyi icra etmeyince kaybolan bir şey.

Hatta kültürün kendisi öyle bir şey, tekrarlanan davranışlardan oluşuyor. Bayram tam da bu. Her yıl belirli bir günde "idrak" ediliyor.

Bu idrak sözcüğünü bilerek, seçerek kullandım. Bayramı yaşamak dediğimiz şey, onu idrak etmek. Ama gerçekten bayramın bilincine varabiliyor muyuz? Kim, nasıl varıyor?

YAZININ TAMAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ!!!