İslam dairesinden çıkmamakla beraber sahih islam'ın dışında kalanlar ise 'din kardeşleridir', 'ama yoldaşlar' değildir.

İmam Hatipler (Bu adı taşıyan okullardan mezun olanlar) ırkçı ve kavmiyetçi değil, ümmetçidirler. Elbette akrabaya, komşuya, aynı kaderi paylaşmış olan insanlara, eşe ve dosta karşı İslam'ın müminlere yüklediği farklı vazifeler vardır ve bu sebeple aynı dili konuşan, aynı kaderi paylaşmış olan, aynı coğrafyada yaşayan müminleri daha fazla sevmek, İslam'a hizmet yarışında onların birinci gelmeleri için çaba göstermek (eğer buna milliyetçilik demek caiz ise bu manada bir milliyetçilik) İslam'a aykırı değildir. Ama milliyetçilik deyince anlaşılan manadaki yapı ümmet birliğine ve 'müminlerin kardeşliğine' ters düşer ve bu sebeple İmam Hatipler kavmiyetçi değil, ümmetçidirler.

İmam Hatipler hizmet yarışına taliptirler, ama tekçi ve tekelci değildirler. Onlar 'İslami hizmeti ancak İmam hatipler yapar, başkalarına itibar etmeyin' demezler. Onların, Hz. Peygamber'den başka 'tek ve eşsiz' bir imamları, lideri, önderleri yoktur. Allah Resulü'nün (s.a.) izinden giden, O'nu ve örnek ashabını rehber edinen, ilmi, fazileti ve hizmeti ile temayüz etmiş bulunan bütün alimlere, İslam büyüklerine sevgi ve saygıları vardır; her çiçekten bal alan arı misali her alimden istifade eder, dağarcıklarını doldurur, erdem karnelerini tekmile gayret ederler.

Yazının devamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Prof. Dr. Hayrettin Karaman - Yeni Şafak