Evet bir ailede nasıl ana, baba, abi, abla, kardeş… varsa 'büyük İmam Hatip ailesinde' de bunlar vardır, var olmalıdır.

Bu yazıyı okuyanlar, başka hareketlerde de abiler ve ablalar bulunduğu için 'bir kopya mı' diye düşünebilirler; gerçi iyiden örnek almakta bir sakınca yoktur, ama işin doğrusu 'abilik' sisteminin İmam Hatiplerde daha eski olduğudur. Eskiden var olan ama şimdilerde gevşemiş bulunan bu ilişkiyi canlandırmaktır muradımız.

Örnek olarak yine kendimden söz edeceğim. 1950'li yıllarda Konya İmam Hatip Okulu'nda, altmışlı yıllarda da İstanbul Yüksek İslam Enstitüsü'nde okudum. Yaşım ve başım uygun düşmüş olmalı ki, birçok okul arkadaşım bana 'abi' derdi ve şimdi saçlarımız, sakallarımız ağardı hala abi diyorlar. Bizde abilik bir çeşit öğretmenlikti. Hatta bünyemize uymayan öğretmenler söz konusu olduğunda abi, onların da önüne geçer, takınılacak tavrı ve benimsenecek davranışı tayin ederdi. Maddi manevi bir dert, bir problem olduğunda önce abiye başvurulur, çare ve çözüm böyle aranırdı. Yaramazlıklar önce abiye intikal eder, uygun bir şekilde büyümesi, devamı engellenirdi. Abi bilgi yönünden de birkaç adım önde olduğu için kardeşlerinin bu alandaki eksiklerini tamamlamak maksadıyla ders halkaları oluşturur, okulun ders saatleri dışında bu faaliyet sürdürülürdü. İmam Hatip abilerinin amacı, başka gruplara insan ayartmak değil, İmam Hatipliği ikmal etmek ve onlar vasıtasıyla mübarek dine (bir grubun İslam anlayışına değil, Ehl-i sünnet İslam anlayışına) hizmet etmek, bu manada İslam'ı yaşamak, yaşatmak ve yaymaktı.

Aradan yıllar geçti, şimdi potansiyel abiler ve ablaların sayısı yüzbinleri buldu. Bunlar her nerede iseler, her ne ile meşgul oluyorlarsa olsunlar 'İmam Hatipli olmak' onlara bir hasbi vazife yüklüyor: Bulundukları yerdeki İmam Hatip Okullarını sahiplenmek, bu okulları ailesi bilmek, onların maddi ve manevi ihtiyaçlarını temin etmek üzere seferber olmak.

Yazının devamı için tıklayın >>>