Demokrasi, halkın iradesinin sandıkta tecelli etmesi ucuz bir şey değildir ve olmamalıdır da. Ama bu kadar da pahalıya elde edilmemeli.

Türkiye 12 Haziran’da bir eşikten daha geçti.

AK Parti Genel Başkanı ve Başbakan Recep Tayyip Erdoğan toplam 72 miting gerçekleştirmiş. CHP Genel Başkanı ve Ana Muhalefet lideri Kemal Kılıçdaroğlu, 81 ilde miting yapıp 200 ilçeyi de ziyaret etmiş. MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli ise 40 miting yapmış.

Liderlerin mitingler dışında yaptıkları toplantıları, verdikleri röportajları, katıldıkları televizyon programlarını da hesaba katarsak çok meşakkatli bir maraton yaşandı.

Kampanya süresi uzadıkça liderler kendilerini tekrar etmeye, basın aracılığıyla atışarak ve sataşarak istemeden de olsa gerilimi arttırmaya başladılar. Tepede yaşanan yüksek gerilim toplum zeminde çatlaklara sebep oldu.

...

Neticede hepimiz insanız, kamuoyu araştırmalarından bizler bir etkileniyorsak kim bilir liderler ne kadar etkileniyordur? Önlerine gelen anketlerdeki rakamlar mitinglerdeki konuşmalarının “gerilim” dozunu daha da yükseltti. Ötekileştirme dalga dalga tabana yayıldı.

Her lider kendisine ait aynı cümleyi o kadar çok yerde tekrarladı ki, ekran başında dinleyenler liderlerin ağzından dökülecek bir sonraki cümleyi ezberden söyler oldu.

...

Siyaseten yüz yüze temas, seçmen tercihini etkilemek için elbette çok önemli. Ama bu “göz teması”nı ve “el sıkma”yı vekil adayları da yapabilir veya iki seçim arasındaki dört yıla yayılabilir. Zaten bir sonraki seçim çalışmaları bu seçim sonuçları açıklandığında başlamaz mı?

Kampanya süreci yıpratıcı bir süreç. Liderler fiziksel olarak çöküyor. Kiminin sesi kısılıyor, kiminin göz altı torbaları uykusuzluktan şişiyor, kimi hasta olup bir müddet istirahat etmek zorunda kalıyor. Yüksek performans için insanüstü ve takdir edilesi bir gayret gösteriyorlar.

Ama yazık yahu!

Bu önderler artılarıyla eksileriyle  topluma mal olmuş adamlar ama kamunun “malı” değiller. Onlar da etten kemikten insan. Parti başkanlarını o hâlde görünce içim parçalanıyor. Eminim bakıp da görebilen bir çok hassas vatandaşımız benimle aynı görüşü paylaşıyordur.

İki aylık propaganda süreci çok uzun ve Türkiye için lükstür.

Parti liderleri iki aydır kan ter içinde meydan meydan gezdi. Yaptıklarını, projeleri ile yapacaklarını sadece miting meydanlarında değil her türlü kitle iletişim araçları vasıtasıyla gece gündüz anlattılar. Bu uzuuunn ve gerçekten de yorucu propaganda çalışmalarından sonra seçim sonuçlarını iki-üç saat gibi çok kısa bir süre içerisinde alıverdik.

Sonuçları bu kadar kısa sürede alabiliyorsak, propaganda süresini bu kadar uzun tutarak liderlerin, kendimizin, toplumun ve ülkemizin enerjisini niçin toprağa veriyoruz ki?

İşin iktisadi boyutunu bir yana bırakıyorum. Şeçim sath-ı mahline girince bürokrasi yavaşlıyor. Bazı devlet işleri de paralel olarak ağır çekim yürüyor.

Süre uzadıkça millî iradenin tecelli etmesi pahalıya mal oluyor. Şükür ki bu seçimde tabanda çok fazla polisiye olay yaşanmadı.

...

Zaman, zemin ve şartlar değişti, değişiyor ve değişecek...

O hâlde uyum sağlamalı insan. Siyasetçi de zamana, onun teknoloji ile getirdiği değişime ve yeniliklere uyum göstermelidir. ötesinde bu hususta topluma önderlik etmelidir.

Siyaset çözüm üretme sanatı/mesleği ise meselenin hâlledilmesini bu meclisten beklemek hakkımız.

Meselenin hâlli aslında basit; 1961 model seçim kanunumuza bir madde koyup partilerin de kendi aralarında dikte edecekleri bir centilmenlik anlaşmasıyla bu süre iki değil de mesela bir ay gibi makul bir süreye indirilebilir.

...

Seçim geride kaldı. Artık az konuşup çok iş yapma zamanı. Gelin vekillerimizin meclisteki ilk icraatlarından biri bu olsun. Şu, her bakımdan yıpratıcı kampanya süresini sonraki seçimler için bir aya indirelim.

Çünkü liderlerimiz bize lâzım.