PAYLAŞMIŞTI Kİ:

 “Burada halk aşırı şımartılmış. İnsanların işini halletmeyince ya kaymakama gidiyor, ya da “Ben PKK'lıyım, seni vururum” diye tehdit ediliyoruz. Can ve mal güvenliğimiz sıfır. Kimse vergi vermiyor, elektrik-su vb. faturalar ödenmiyor.

Herkese ayda 150 TL çocuk parası (ki çocuk başına), çocuk ultrasonda görüldüğü andan itibaren de mama ve bez parası ödeniyor. Okula giden her çocuğa devlet harçlık veriyor, harçlık gecikince anneler okulu basıp çocukları okuldan almakla tehdit ediyor. O çocuklar ne yapıyor peki? Üzerlerinde üniformaları, ellerinde PKK bayrakları ile BDP mitingine gidiyor. Herkese, eksin ya da ekmesin, toprak yardımı yapılıyor (ki zaten kimse ekmiyor ya). Bu yardımda sadece beyana bakıyorlar. Adam 5'i 50 yazdırabiliyor. Van'da dağıtılan paraya bakınca, göl bile tarım arazisine sayılsa az gelir. Her cuma kaymakamlık elden nakdi para dağıtıyor.

Buralarda tek vergi verenler devlet memurları...

İnsan içinden ve de dışından lanetler okuyor.”

DEDİM Kİ:

Ş. Bey, dün bu yazıyı bir arkadaşım da paylaşmıştı sosyal medyada. Uyarım üzerine de sayfasından kaldırdı. Ona şunları yazmıştım;

“DOĞUDA GÖREV YAPAN BİR DOKTORUN MEKTUBU başlığı altında yukarıda yazılanların tümü yalandır. BÖYLE BİR DOKTOR DA ZATEN YOKTUR. Bu paylaşım tamamen bir kara propaganda ürünüdür. Türk ve Kürt arasındaki fay hattını daha da derinleştirmeye hizmet etmektedir. Duygusal zekâmıza ve hislerimize hitaben yazılmış bu kara propaganda metni üzerinde birazcık düşünmenizi rica ediyorum.”

Birileri yangına körükle giderken aklıselim sahiplerine düşen, onu söndürecek su aramaktır.

Türkün ve Kürdün tükürüğü ile Bölücü Terör Örgütü (BTÖ)’nün boğulacağı günler yaklaşıyor. Hatırlayın, gecenin en karanlık demi aydınlığa en yakın olunan andır.

Basiretli olmak zaten yeterince zordur. Hele zor zamanlarda sağduyulu durmak daha da müşkül bir hâl alır. Basiretli kişinin, yukarıda söylenen şeylerin gerçek olsa bile, zikredilmesinin toplum menfaatine bir yarar katmayacağını bilmesi gerekir.

Bu hususta insanların uyması gereken üç kural vardır: 1. Aktardığınız şey doğru mu? 2. Size ya da bana bir faydası var mı? 3. Topluma bir fayda sağlıyor mu? (Aristo'nun dedikodu konusundaki evrenselleşmiş kriterleridir bunlar.)

Bölücü Terör Örgütü (BTÖ) ve Kürt ayrımına lütfen dikkat edelim! Yukarıdaki yazı bütün Kürtleri aynı sepete (BTÖ sepetine) koymakta; Her BTÖ üyesi Kürt olmadığı gibi her Kürt de BTÖ üyesi değildir.

...

VE SORDUM:

Somali’ye Türk yardım etti de Kürt etmedi mi?

Oradaki BM kampında su gibi Kur’an-ı Kerim okuyan çocukları televizyondan seyreden Maho emminin gözleri yaşarırken Mehmet amcanın yüreği burkulup göz pınarları nemlenmedi mi?

Televizyonlardaki “vardı-yoktu, azdı-çoktu” tartışmalarını seyrettikten sonra teravihe gitmek için Kürt Maho emmi ağır davranıyor da Türk Mehmet amca seri mi hareket ediyor artık?

Şehit haberlerine Mehmet amca ağlarken Maho emmi “oh olsun” mu diyor?

Maho emminin torunu Reşo bayram yapacak da, Mehmet amcanın torunu Reşat, Ramazan’a ağıt mı yakacak?

Türk, Ramazan Bayramı’na “Şeker Bayramı” diyene gıcık oluyor da Kürt olmuyor mu?

Çatı yıkılırsa altında kalacak olan kim(ler)in çocuklarının geleceğidir?

Kürt Said-i Nursi’nin yüz yıl önce yaktığı ışık dedem Arapkirli Kürt Hasan Ağa’ya aydınlık verdi de diğer dedem Pekmezci Halil’e karanlık mı saçtı?

İki dedemin tam ortasında ben varım. Ayrılıkçılar beni mi bölecek?

...

Yukarıdaki Türk ve Kürt arasındaki fay hattını derinleştirmeye hizmet eden beyin kirletici paylaşımın tersine Mevlâna hazretlerinin torunu Ulu Arif Çelebi’den birleştirici bir mesel anlatmanın tam da yeriydi;

VE ANLATTIM:

İki kardeş varmış bir zamanlar. Büyük ve evli olanın adı Halil, küçük ve bekâr olanın ise İbrahim imiş. Geçimlerini ortak oldukları tarlada ziraat yaparak sağlarlarmış. İkiye pay ederlermiş mahsullerini.

Ekini biçmiş ve patoza vermişler. Çıkan samanı taşımışlar sıra buğdayı taşımaya gelmiş.

Halil demiş ki:

“İbrahim, gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle.”

Gidince abisi, düşünmeye başlamış İbrahim:

“Abim evli, çocuklu. Daha çok buğday lazım onun evine...” diye ve kendi payından bir miktar atmış onunkine.

Az sonra Halil çıkagelmiş. “Haydi ibrahim” demiş, “önce sen doldurup taşı ambarına.”

“Peki abi” diyen İbrahim, kendi yığınından bir çuval doldurup düşmüş yola.

O gidince, Halil başını iki eli arasına alıp;

“Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeşim bekâr. O, daha çalışıp para biriktirecek, ev kurup evlenecek...” diye düşünüp kendi payından atar onunkine birkaç kürek.

Velhasıl, biri gittiğinde öbürü, kendi payından atar diğerinin tarafına. Birbirlerinden habersiz böyle sürüp gider...

Akşam olur, karanlık basar. Görürler ki, taşımakla bitmiyor buğday.

Hatta azalmıyor bile.

Hak Teâlâ bu hâli çok beğenir.

Buğdaylarına bir bereket verir, bir bereket verir ki...

Günlerce taşır da iki kardeş, bitiremezler.

...

O zamandan beri bereket denilince, bu kardeşler akla gelir ve o bereketin adı Halil İbrahim sofrasının bereketidir.

...

Ülkemizde iki kardeşin hikâyesi on yıllarca hep ters işledi. Bir kardeş arkasını dönünce diğeri onun payına göz dikti. Bereket de uçup gitti.

Türk ve Kürt ayrıldığında, avuçlarının içindeki kubbeye sahip olma fırsatı da kayıp gidecektir. O zaman gidip kumlarındaki habbe ile doya doya oynayabilirler. Gelecekte çocuklarımız, 30 yıldır işlediğimiz bu dramatik aptallığa acı acı gülecekler.

Artık zamanı geldi.

Türk’ün içindeki Kürt’ü ve Kürt’ün içindeki Türk’ü el birliği ile açığa çıkartmalıyız.

Öyle bir gelecek teşekkül ettirelim ki Halil ve İbrahim’in yerini Türk ve Kürt kardeşler alsın. Diğer kardeşlerin de oturduğu soframızda kan yiyip kan içilmesin.

Görün siz o zaman bereketi.

İhsan Toy / Haber 7
ihsantoy@tasam.org

www.twitter.com/caricare1773