2005 yılında Kanal 7’nin Ankara Temsilcisi olarak Başkent’te göreve başladığımda CHP Genel Sekreteri sıfatını taşıyan Önder Sav isminde bir efsane vardı. 

Onunla ilgili söylenen söz şuydu: 

“Önder Sav’ın izni olmadan CHP Genel Merkezi’ne sinek bile giremez!”

Sav, dönemin CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’la birlikte CHP’yi, uzun yıllar gayet konforlu bir bir şekilde yönetti. 

Girdikleri tüm seçimleri kaybetmelerine rağmen bu böyle devam edip gitti. 

Kendilerini kurulu düzenin siyasi parçası olarak gördükleri için, her durumda iktidarda olma hissinin verdiği bir rahatlık buna imkan verdi. 

Ve buna bağlı olarak, halkla teması o kadar da önemsemeyen/öncelemeyen, rejim tehdidi üzerinden arka bahçe olarak yaslandıkları askeri/sivil bürokratik iktidarın nimetlerinden yararlanan bir anlayışı vardı o zamanki CHP yönetiminin. 

Deniz Baykal’ın istifasından sonra 22 Mayıs 2010 kurultayı ile CHP’nin başına, Baykal döneminde Meclis Grup Başkanlığı görevini yürüten Kemal Kılıçdaroğlu geldi. 

O da, CHP’yi iktidara taşıyabilecek güçlü bir performans ortaya koyamadı. 

Ancak, CHP’yi dizayn ve bunun için gerekli olan tasfiyeleri gerçekleştirme anlamında, Önder Sav’ın eline su dökemeyeceği kadar başarılı bir performans ortaya koydu. 

Sessizce ama kararlı bir şekilde yürütlen bir tasfiye süreci…

Eş zamanlı olarak partinin hem politikaları, hem de kadrolarıyla baştan aşağı yeniden dizayn edilmesi…

Kılıçdaroğlu’nun ilk bir iki senesinde Cumhuriyet Halk Partisinin fiziği de, kimyası da, biyolojisi de komple değişti ve yeni bir kimliğe büründü. 

BAYKAL’A NE YAPTIYSA ÖZEL’E DE ONU YAPIYOR 

Mutlak Butlan kararı sonrası elmanın iki yarısı gibi ortadan bölünen CHP’de, top bir o kalede, bir bu kalede gidip geliyor. 

Salı günü Özel cephesi yaptığı hücumla Kılıçdaroğlu kalesine gol atmayı başardı. 

Meclis grup konuşması için gerçekleşen restleşmeyi Özel cephesi kazandı. 

111 milletvekilinin acil kurultay için imza vermesi de, siyasal zemini Özel lehine çevirdi. 

Ancak devam eden günlerde Kılıçdaroğlu’nun ayağına ‘en iyi yaptığı işi’ yapabilmesi adına iki etkili ‘pas’ geldi. 

Önce Özgür Özel’in A takımından, tabir yerindeyse yediği içtiği ayrı gitmeyen 9 kişiyle alakalı ihraç kararı çıkarıldı. 

Ertesi gün Özel cephesinin elinde patlayan Kılıçdaroğlu’na yeni bir alan açan ikinci bir gelişme daha yaşandı. 

Özel’e yakın isimler, Parti Meclisi’ndeki görevlerinden istifa ettiler. 

Bu şekilde meydan, kafasındaki işleri hayata geçirmek adına daha bir Kılıçdaroğlu’na kalmış oldu. 

Geçmişten bugünler için de ilham verici niteliği olan bir hatırlatma…

Kılıçdaroğlu, Deniz Baykal’ı nasıl mı bir etkisiz elemana dönüştürmüştü? 

Yalnızlaştırarak… 

Evet, sorunun cevabı bu. 

O ana muhalefetin güçlü sesi, CHP’nin değiştirilemez Genel Başkanı Deniz Baykal, günün sonunda tek kişilik bir Antalya milletvekili olarak hayatının kalan kısmını sürdürmek zorunda kaldı. 

ÖZEL’İ TIPKI BAYKAL’A YAPTIĞI GİBİ ‘TEK KİŞİLİK’ BİR ‘HİÇ’E ÇEVİRMEK İSTİYOR. 

Kılıçdaroğlu şimdi aynısını Özgür Özel için yapıyor. 

Çin işkencesi gibi bir şey bu…

Özel’in etrafında halkalanan isimleri CHP’den ihraç ederek onu tek kişilik bir ‘hiç’e çevirmek istiyor. 

Günün sonunda Özel ve yanındakiler için ‘vuruşa vuruşa’ çekilme dışında bir seçenek kalmamış oluyor. 

Burası böyle ancak, CHP tabanında Kılıçdaroğlu’nun bütün bu yaptıklarına öfkeli geniş bir kesim de bulunuyor. 

CHP markasının arkasına saklanması, eski günlerdeki gibi CHP’ye oy veren herkesin ‘tıpış tıpış’ bu partiye oy vermesini garanti edecek mi? 

Yoksa, suyunu akışı başka türlü mü gelişecek? 

Bir hüküm cümlesi kurmak için henüz erken. 

O nedenle soruyla bitirmiş olalım yazıyı.