Bundan sonra her kritik tartışma tarih ve toplum önünde bir demokrasi ve ahlak sınavıdır. “Bundan sonra” çünkü, “eski Türkiye”de herkesin doğru olanı yapmaktan kaçınmak için bir mazereti vardı. Dönemin şartları, hikmet-i hükümet, devletin anlaşılmaz ama yüksek çıkarları, çevremizdeki sorunlar, dünyayla ilişkilerdeki kompleks vs... Artık kalmadı. Türkiye, askeri, bürokratik ve yargısal vesayeti yendi; tabuları birer birer devirdi. Dünyaya söyleyecek sözleri var ve giderek yükselen bir tempoda geçmişiyle yüzleşiyor. Sadece kağıt üzerinde değil mahkeme salonlarında da...

Dolayısıyla, üzerinize düşen bir sorumluluğu yerine getirmek için gözler size döndüğünde mazeret ileri sürmeniz zorlaşıyor. Yapılmış olan o kadar çok şey var ki bundan kaçınmanız izah kabul etmiyor.

Tıpkı Dersim bahsi gibi...

70 yıl önce yaşanan ve işin aslının ne olduğunu çok iyi bildiğiniz halde sustuğunuz bir katliam karşısında artık kayıtsız kalamazsınız. Belki düne kadar birtakım dengeler, bahaneler sizi tutuyordu ama bugün öyle değil... Ülkenin başbakanı tarih önünde özür diledikten sonra korkacak, endişe edecek, sakınacak bir şey kalmamıştır.

Cesur siyaset ülkenin sermayesidir

Gerçeği söylemek, toplumu gerçekle yüzleştirmek siyasetçinin öncelikli görevidir. Hele, Türkiye gibi yakın ve uzak tarihinde konuşulmayı, anlatılmayı, yüzleşmeyi bekleyen birçok vak’a olan bir ülkenin siyasetçisinin...

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Mustafa Karaalioğlu / star