Nevruz’un gününden önce kutlanmasını yasaklama kararını sabahlara kadar tartışabiliriz. Doğru mu, yanlış mı, başka şekilde olabilir miydi vs. Olaylarla ilgili PKK’nın talimatları var, geçmiş tecrübelerin söyledikleri var.

Ama en azından devletin bu konuda bir kompleksi olmadığını artık biliyoruz. 5 yıl, 10 yıl öncesine göre kıyaslanmayacak bir özgürlük var ve izin makamında bulunan valiler de Nevruz ateşinin üzerinden atlıyor artık...

Kutlama gününün öne çekilmesi başka bir konu, bu kararın şiddete bahane olması başka... Hiçbir karar, meydanlara taşınan ve kendisini ancak ve sadece şiddetle ifade eden şımarıklığı haklı göstermez. Üstelik, geçen yıllarda “gününde” yapılan kutlamalarda da aynı şiddet sergilenmişse.

Nevruz kutlamalarının vardığı tatsız nokta, Kürt siyasetinin şiddetten güç devşirme alışkanlığının yeni tezahüründen başka bir şey değildir.

Bu tablo iyi bir tablo değildir. Türkiye’nin genel görüntüsü için de güneydoğunun gerginlikten bir türlü kurtulamayan talihi için de iyi değildir.

Dahası... Hak edilmiş bir görüntü değildir. Sokak gösterilerinde sivillerin, polislerin öldüğü, araçların ateşe verildiği bir manzara hiçbir şekilde çözüme hizmet etmez, aksine zaten acılı olan meseleyi daha da çetrefilli hale getirir. Getiriyor da zaten... Türkiye son evrede; yani Başbakan’ın 2005’te Diyarbakır konuşmasıyla başlayan, 2009’da demokratik açılımla tempo kazanan süreci çözüme ulaştıramamışsa bir numaralı sebebi şiddettir. Sokakta şiddet, yolda mayın, dağda silahlı saldırı, siyasette de şiddet dili...

Siyasette ve toplumda beliren çözüm arzusu ve umudu PKK’yı alarm durumuna geçirmiş ve silahın gücü seferber edilmiştir.

Son Nevruz gösterileri de bu paniğin yansımasıdır.

PKK ve BDP, Kürtler adına hiçbir şeyin normalleşmemesi için bütün fırsatları seferber ediyor. Sözgelimi, Nevruz’u kavga ve şiddet olmaksızın kutlamak hiçbir anlam ifade etmemektedir. Ya da diğer yıldönümlerini...

Her demokratik adımı yok saymak, önemsizleştirmek veya bir provokasyonla etkisizleştirmek gibi sadece bıkkınlık veren tavır ne akıllıcadır ne de politik. Türkiye, bir yolunu bularak bu sorunu çözecektir. Ayrıca, yol bulmak için de sayısız tecrübeye sahiptir. Hal böyleyken, Türkiye’ye dönüp Kaleşnikof kabzası göstermek çaresizliğin ifadesi değildir de nedir? Kürt kimliğinin reddedildiği yıllarda yapılan terör işe yaramamışken, açılım yolunda ilerlerken mi işe yarayacak?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Mustafa Karaalioğlu / Star