נֵס־צִיּוֹנָה (Nes Tziyyona)

Konvansiyonel Sınırların Ötesinde…

Görünmez kuşatma ve Türkiye Projeksiyonu

Yirmi birinci yüzyıl, insanlık tarihinin gördüğü en büyük güç ve egemenlik dönüşümüne sahne olmaktadır. Bugün artık devletlerin bağımsızlığı ve sınır güvenliği yalnızca karada, havada, denizde veya uzayda fiziki nöbet tutmakla korunamamaktadır.

Dijital devrimle birlikte ortaya çıkan yeni mücadele alanı, doğrudan "veri", "genetik" ve "algoritmalar" üzerinden şekillenmektedir. Ancak yönetim mekanizmalarının ve teknik stratejilerin mutfağından gelen otuz yılı aşkın bir tecrübeyle baktığımda, küresel aklın bu yeni nesil teknolojileri kullanarak coğrafyamız üzerinde yürüttüğü, sessiz ve görünmez bir işgal projesi iddiaları tüm çıplaklığıyla anlatmalıyız.

Dünya kamuoyu, Ortadoğu’daki politikasını (Arz-ı Mev’ud ideolojisini) sadece haritalar üzerindeki fiziki sınır genişlemeleri veya tanklarla, uçaklarla yapılan konvansiyonel saldırılar üzerinden okumaktadır.

Bu, endüstrinin ve siyasetin içine düştüğü en büyük kolektif yanılgılardan biridir. Oysa karşımızda duran asıl tehlike; sınırların ötesine sızan, tank namlularıyla değil, fiber kablolarla, biyometrik veri tabanlarıyla, tarımsal algoritmalarla ve siber yazılımlarla yürütülen "Asimetrik bir Projeksiyon"

NES ZİONA נֵס־צִיּוֹנָה (Nes Tziyyona)

Burada dikkat edilmesi gereken kritik nokta, biyolojik araştırmanın kendisinin biyolojik silah anlamına gelmediğidir. Ancak biyoteknoloji, genomik, patojen araştırmaları ve biyolojik tehditlerin tespiti gibi alanların aynı zamanda çift kullanımlı (dual-use) teknolojiler olması, bu kapasitenin güvenlik ve şeffaflık açısından uluslararası toplum tarafından yakından izlenmesini gerekli kılmaktadır. (WHO, 2022- Global Guidance Framework for the Responsible Use of the Life Sciences: Mitigating Biorisks and Governing Dual-Use Research, 2022. )

IIBR'nin kendi açıklamalarında dahi biyolojik tehdit ajanlarının tespiti, patogenez araştırmaları, genomik çalışmalar ve biyoteknolojik üretim kapasitesi açıkça yer almaktadır. (IIBR – Detection / National Biological Laboratory, Israel Institute for Biological Research. )

Bu nedenle asıl sorulması gereken soru, doğrulanmamış biçimde belirli toplumları hedef alan "etnik genetik silahların" geliştirilip geliştirilmediğini kesin bir gerçek gibi ortaya koymak değil; genomik veri, yapay zekâ ve biyoteknolojinin hızla birleştiği bir dünyada, bu teknolojilerin hangi sınırlar içinde kullanılacağını ve kim tarafından denetleneceğini sormaktır.

Çünkü geleceğin biyolojik güvenliği yalnızca laboratuvarlarda geliştirilen bir ilacın veya aşının güvenliğiyle sınırlı değildir. İnsan genomunun büyük ölçekli analiz edilebildiği, biyolojik özelliklerin yapay zekâ ile sınıflandırılabildiği ve patojenlerin genetik yapısının yüksek hızda çözümlenebildiği bir çağda, genomik veri egemenliği de milli güvenliğin yeni unsurlarından biri haline gelmektedir. ( OECD (2023) – Genomik veri yönetişimi ve güvenliğine ilişkin çalışmalar)

Türkiye açısından çıkarılması gereken ders de burada başlamaktadır: İnsanlarımızın sağlık, biyometrik ve genetik verilerinin nasıl toplandığı, nerede saklandığı, kimler tarafından işlendiği ve hangi amaçlarla kullanılabildiği artık yalnızca kişisel mahremiyet meselesi olarak görülmemelidir. Bunlar aynı zamanda uzun vadeli biyogüvenlik ve milli güvenlik başlıklarıdır.

Biyometrik Savaş "Etnik Biyolojik Silah"

Bu projeler bugün en büyük yanılgı, siber saldırıları sadece web sitelerinin çökertilmesi veya banka hesaplarının hacklenmesi olarak görmektir. siber istihbarat firmalarının ve küresel teknoloji tekellerinin asıl hedefi, hedef ülkelerin, özellikle de Türkiye’nin "biyometrik ve genetik hafızasını" ele geçirme iddialarıdır. Küresel ölçekte yürütülen popüler soy ağacı testleri, dijital sağlık uygulamaları ve akıllı cihazlar vasıtasıyla toplanan DNA verileri, siber bir havuzda işlendiği düşünülmektedir.

Madalyonun görünmeyen yüzünde, bugün Nes Ziona gibi son derece gizli askeri biyoteknoloji laboratuvarlarında yürüttüğü ve uluslararası kamuoyundan saklandığı iddia edilen bir çalışma yer almaktadır: "Etnik Genetik Silahlar" (Genetic/Ethnic Bioweapons). Yapay zekâ destekli biyo-bilişim sistemleri, milyonlarca insanın DNA profilini tarayarak belirli bir ırka, etnik gruba veya coğrafyaya ait spesifik genetik dizilimleri (polimorfizmleri) haritalandırıldığı öne sürülmektedir.

Geliştirildiği düşünülen bu yeni nesil biyolojik ajanlar ve modifiye edilmiş virüsler, konvansiyonel silahlardan farklı olarak dünya nüfusunun genelini etkilememekte; sadece genetik havuzunda hedeflenen kodları taşıyan toplumları, yani doğrudan Ortadoğu ve Anadolu insanını hedef alabilecek şekilde programlanabilmektedir.

Sağlık verilerimizin ve biyometrik kimlik yapılarımızın yabancı sunucularda (server) işlenmesi, sadece bir gizlilik ihlali değil, doğrudan bir milli güvenlik ve biyo-savunma zafiyetidir.

Tarımsal Algoritmalar "Terminatör’’ Teknolojileriyle Gıda İşgali

Küresel pazarda en çok yatırım yaptığı ve sessizce tekel oluşturduğu alanların başında akıllı tarım teknolojileri, hibrit tohum genetiği ve sulama algoritmaları gelmektedir.

Türkiye gibi tarım potansiyeli yüksek ülkelerde, verimlilik artışı adı altında toprağımıza sokulan bu dijital ve genetik sistemler, sinsi bir bağımlılık mekanizması üretmektedir.

Yabancı mahfillerin üzerinde en çok yoğunlaştığı ama kamuoyuna "tarımsal inovasyon" olarak pazarladığı asıl tehlike, "Terminatör Tohum" (Genetic Use Restriction Technology - GURT) yazılımlarıdır.

Yapay zekâ destekli bu teknolojide, tohumun genetiğine yerleştirilen algoritmik bir kilit sayesinde, bitki sadece bir kez ürün vermekte, çiftçinin o üründen yeni bir tohum elde etmesi (yani neslin devamlılığı) biyolojik olarak engellenmektedir. Üstelik bu akıllı tohumların can damarı olan sulama ve gübreleme algoritmaları, doğrudan bulut sunucularına bağlıdır. Tohumu ve o tohumu yöneten yazılım algoritmasını kontrol eden güç, o ülkenin gıda egemenliğini rehine almış demektir.

Fiziki olarak işgal edemediğiniz bir ülkeyi, tohum genetiği ve gıda arzı üzerinden açlığa veya ekonomik krize mahkûm etmek, yeni nesil ticari ve politik bir oyun planıdır.

Siber Vatanın Yeni Cephesi ve Türkiye’nin Öncülüğü

Bu asimetrik tehdit dalgası karşısında Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin savunma sanayiinde (İHA ve SİHA teknolojilerinde) ortaya koyduğu yerli ve milli teknoloji hamlesi devrimsel bir cevaptır. Ancak bu kalkanı acilen "Bilgi Teknolojileri", "Biyoinformatik" ve "Milli Algoritmalar" alanına taşımak stratejik bir tercih değil zorunluluktur.

Vatanı korumak, sadece ağ güvenliği sağlamak değil; toprağımızın genetiğini, insanımızın biyometrik hafızasını ve sağlık verilerini yerli sunucularda (server) tahkim etmekle mümkündür.

Küresel aklın bu görünmez işgalini kıracak tek güç; medeniyet değerlerimizle donatılmış, yerli ve milli yapay zekâ altyapılarını kurarak dijital bağımsızlığı ve bilgi egemenliğini tam manasıyla ilan etmektir.

Matbaanın ve sanayi devriminin geç benimsenmesinin faturasını ağır ödeyen bu coğrafya, yapay zekâ ve siber-biyolojik devrimi kaçırmanın bedelini bağımsızlığıyla ödeyebilir.

Türkiye’nin Farklı Gerçekliği

Türkiye, Avrupa’nın birçok ülkesinden farklı olarak, gelişmelerin yalnızca uzaktan izlendiği bir coğrafyanın parçası değildir. Türkiye, Ortadoğu, Kafkasya, Balkanlar ve Doğu Akdeniz’in kesişim noktasında, siyasi, ekonomik, askeri ve teknolojik gelişmelerin çok kısa sürede birbirini tetikleyebildiği son derece hareketli bir jeopolitik alanın merkezindedir.

Bu nedenle Türkiye toplumunun Dijital altyapılardan enerji hatlarına, gıda güvenliğinden biyoteknolojiye, yapay zekâdan kişisel verilere kadar uzanan yeni mücadele alanlarının tamamı milli güvenliğin bir parçası olarak görülmelidir.

Bu gerçek, toplumun korkuya değil; bilgiye, bilinçlenmeye ve stratejik uyanıklığa ihtiyacı olduğunu göstermektedir. Devletin kurumları kadar vatandaşın da dijital güvenlik, kişisel veri, biyoteknoloji, gıda güvenliği, yapay zekâ ve siber tehditler konusunda farkındalık sahibi olması artık bir tercih değil, çağın gereğidir.

Çünkü yeni nesil tehditlerin en tehlikeli tarafı, ortaya çıktıkları anda kendilerini açıkça göstermemeleridir. Bir siber saldırı gerçekleşmeden önce altyapılara sızılabilir, bir veri kaybı yaşanmadan önce bilgiler toplanabilir, bir gıda krizi ortaya çıkmadan önce üretim zincirlerinde bağımlılıklar oluşabilir. Dolayısıyla riskleri zamanında görmek ve gerekli tedbirleri önceden almaktır.asıl savunma, saldırı gerçekleştiğinde tepki vermekten önce,

Türkiye’nin içinde bulunduğu bu hızlı ve öngörülmesi zor coğrafyada, toplumun rehavete kapılmadan gelişmeleri takip etmesi; ancak bunu korku ve komplo diliyle değil, bilimsel bilgi, milli strateji ve teknolojik kapasite üzerinden yapması gerekir. Uyanık olmak, her iddiaya inanmak değil; hiçbir ihtimali sorgulamadan göz ardı etmemektir.

Türkiye’nin gelecekteki güvenliği, yalnızca silahlı kuvvetlerinin gücüyle değil, toplumun bilgi çağının yeni tehditlerini ne kadar erken fark ettiği ve devletin bu farkındalığı ne kadar güçlü bir milli stratejiye dönüştürebildiğiyle de belirlenecektir.

Netice

Geleceğin güçlü Türkiye'si, sadece sınır boylarında nöbet tutan Mehmetçiğiyle değil; verisini, tohumunu, genetik hafızasını milli sunucularda koruyan ve yöneten siber stratejistleriyle ayakta kalacaktır.

Kralın çıplak olduğu bu yeni siber-biyolojik çağda, sömürge düzenine karşı durmanın yegane yolu, teknolojiyi ahlakla, milli şuurla yeniden üretmektir.

Sorun bu görünmez cephenin farkında olup olmadığımız değil; siber vatanı bu yeni nesil işgal projesine karşı yerli ve milli akılla müdafaa etmeye hazır olup olmadığımızdır.

KAYNAKÇA

Nes Ziona

* Israel Institute for Biological Research (IIBR). Who We Are / History and Departments.

* Israel Institute for Biological Research (IIBR). Genetic-based Detection and Identification Laboratory.

*Morris, Benny & Kedar, Benjamin Z. (2023). “Cast thy bread”: Israeli biological warfare during the 1948 War. Middle Eastern Studies, 59(5), 752–776.

*Swedish Defence Research Agency (FOI). Israel and WMD: Incentives and Capabilities.

• T.C. Cumhurbaşkanlığı Dijital Dönüşüm Ofisi. (2021). Ulusal Yapay Zekâ Stratejisi (2021-2025). Ankara. (Yazıda bahsettiğiniz "Milli Algoritmalar" ve "Veri Egemenliği" hedeflerinin Türkiye Cumhuriyeti Devleti nezdindeki resmi ve yasal stratejik dayanağı).

• T.C. Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı. (2020). Ulusal Siber Güvenlik Stratejisi ve Eylem Planı (2020-2023). Ankara. (Siber vatanın korunması, yerli sunucu (server) altyapılarının tahkimi ve siber-biyolojik veri güvenliği sınırlarını çizen ulusal mevzuat dokümanı).

• T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı. (2019). Tarımda Dijital Dönüşüm ve Akıllı Tarım Uygulamaları Raporu. Ankara. (İsrail'in akıllı tarım ve tohum yazılımlarına karşı Türkiye'nin geliştirdiği yerli tarımsal veri kalkanını ve bağımsızlık hamlelerini destekleyen resmi rapor).

• Zuboff, S. (2019). The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power. PublicAffairs. (Biyometrik verilerin ve insan davranışlarının küresel sunucularda nasıl algoritmik bir esarete dönüştürüldüğünü inceleyen temel sosyolojik kaynak).

• Shiva, V. (2016). Who Really Feeds the World? The Failures of Agribusiness and the Promise of Agroecology. North Atlantic Books. (Yazıda bahsettiğimiz "Terminatör Tohum" teknolojilerinin ve küresel tarım tekellerinin ulusal gıda egemenliği üzerinde yarattığı biyo-politik tehditleri ele alan eser).

Muzaffer Şafak / Haber7