Öyle anlaşılıyor ki, demokratik açılım sürecinin başarısız olmasından medet uman kesimler, hayli geniş bir koalisyon oluşturuyor.

İki muhalefet partisi neredeyse varoluşlarını açılımın başarısız olmasına bağlamış görünüyor. Bu vahim tabloya son 25 yılın siyasi tarihinde hiç de yabancı değiliz aslında.

Turgut Özal’ın son günlerindeki hatırlayalım. Özal’ı Köşk’te rahat bırakmayan statüko, Süleyman Demirel-Erdal İnönü-Hikmet Çetin üçgeninde onu kuşatmıştı. Demirel’e göre ‘Özal devletin çivilerini yerinden oynatmıştı’ ve ancak kendi tecrübesinde bir isim; yani aldığı darbelerle sistemin terbiye ettiği bir siyasetçi o çivileri yeniden çakabilirdi.

Öyle de oldu yazık ki. Demirel, sistem tarafından nasıl terbiye edildiğinin şaheser örneklerini 28 Şubat döneminde sahneye koydu.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz