Peşpeşe iki olay, Mehmet Ali Ağca’nın serbest kalması ve Hırant Dink’in katledilmesinin yıldönümü, zihin dünyamızdaki tuhaflıkları bir kez daha gözler önüne serdi.

Bir katil, üstelik hali hazırda yapıp ettiklerinden pişman olmak şöyle dursun, elindeki kanı kutsayan bir adam, cezaevi çıkışında sevinç gözyaşlarıyla karşılanabilir mi?

Peki, Türkiye’nin en önemli sorunlarından birisinde sağduyuyu temsil etmenin bedelini canıyla ödeyen Hırant Dink’in ardından inatla ‘Sonuçta bir Ermeniydi, büyütecek birşey yok’ duruşunu koruyanlara ne demeli?

Bu zihniyetle hesaplaşıyor muyuz; ne gezer. Tam aksine sorumluluğu üzerimizden atmaya yarayan hazır ‘bahane paketleri’ni piyasaya sürüyoruz.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz