Padişah Selim tebdili kıyafet ederek, çarşı pazar dolaşırken, çeşit çeşit kuşların satıldığı, Kuşçular pazarına gelir. Kuşçular pazarında birbirinden değerli ve birbirinden güzel renkli kuşları görür, her birinin başka başka marifetleri olduğunu sorar öğrenir. 

Kuşçunun birisinin önünde durur, hepsi aynı cins olan kuşların üzerinde, hepsi bir akçe fiyatı ile satıldığını, fakat aynı cinsten olan bir başka kuşun, kıymetli süslü bir kafeste olduğunu ve üzerinde fiyatının 300 akçe olduğunu görünce, hayretle sorar; 

-Bu kuş da diğer kuşların aynısı, niçin bunlar bir akçe de, kafesin içindeki şu aynı kuş 300 akçe diye sorunca:  

Kuşçu izah eder der ki, 

- Efendi! Bu kuşların hepsi keklik kuşudur; bu süslü kafesin içindeki de kekliktir. Fakat bu kafesin içindeki keklik, eğitimli bir kekliktir. Ağlaması ve bağırmasıyla o kadar feryat figan eder ve o kadar çok etrafındakileri etkiler ki, bu ağlayışına sesini duyan bütün arkadaşları yardım etmek için koşarlar. 

Onun bu ağlayışı arkadaşlarını yanına toplar. İşte bu esnada avcılar da bunu ökse olarak oraya yerleştirdikleri için, üzerine ağlarını atarlar ve onu kurtarmaya gelen diğer keklikleri avlarlar.  

-YANİ BU KEKLİK ÇOK ACIKLI SESLER ÇIKARARAK YALANDAN AĞLAYAN, HAİN VE HİLEBAZ BİR KEKLİKTİR ONUN İÇİN 300 AKÇEDİR. 

Padişah kendisini hiç belli etmeden, hiç de pazarlık etmeden, 300 akçeyi verir ve bu kafesteki kıymetli ve pahalı olan kuşu alır ve hemen oracıkta kafasını koparıp atar. 

Kuşçu hayretle ve dehşetle bakar ve sorar:

-Ne yaptınız efendi: Bu kadar para verip de aldığınız bu kuşu, niçin hemen telef ettiğiniz, kafasını koparıp attınız der. 

Padişah Selim kendisini tanıtır ve der ki; “Bu kuş kendi nesline ve kendi ırkına ihanet eden, arkadaşlarını avcılara yakalatmak için ağlıyor sesleri çıkararak, neslini zalim avcılara yakalatan, milletine ihanet eden, bir kuştur ve bu ihanetlerinin karşılığı da budur.”  

İşte kendi ırkına ve kendi milletine ihanet eden, eğer gözyaşlarıyla ve acındırarak, inandırarak etrafına topladığı arkadaşlarını, vatandaşlarını,  

EĞER GÖZYAŞLARI İLE ACINDIRARAK VE İNANDIRARAK, ETRAFINA TOPLADIĞI ARKADAŞLARINI, VATANDAŞLARINI, KİM OLURSA OLSUN YABANCILARA PAZARLIYOR İSE O HAİNLERİN, KAFASI KOPARILMALI VE ATILMALIDIR. 

AĞACIN KURDU KENDİNDENDİR. 

Milletlere de en büyük ihanet; harici düşmanlardan daha çok, dahildeki düşmanlardan kendinden gibi görünen kişilerden gelir. 

BURADA KASDETTİĞİMİZ ŞEY GAYET AÇIKTIR. 

İnsan vücudunda, 25 bin çeşit mikrop olduğu son tıp verilerinden alınan bir bilgidir. Bünye güçlü, bağışıklık sistemi kuvvetli olduğu müddetçe, bu mikroplar insan vücuduna zarar vermeden, vücut bunları bloke ederek sağlıklı bir şekilde yaşamına devam edebilir. 

Fakat vücut bu mikroplarla güçlü bir şekilde yaşamaya devam ederken, sıkıntıya düşer ve direncini kaybederse, işte vücutta pusuda yatmış olan hazır bekleyen bu mikroplar ve bu düşmanlar vücudu istila eder.  

Devletler de, her yönüyle güçlü olduğu müddetçe içerideki hainler, işbirlikçiler, hiçbir şekilde zarar veremezler. 

Zaten harici düşmanlara karşı cephe belli olduğu için, onlara karşı alınacak tavır, tedbir bellidir ve devlet gereğini yapar. Esas tedbir alınması zor olan, tuzla, şekerin karışması gibi, insanın fark edemediği kendindenmiş gibi gördüğü, kendi içindeki gövdenin kurtlarıdır. 

Bu hikayede de anlatılmak istenilen şey budur.  

İnsanın kendisini hayat şartlarına ve dıştan gelebilecek zararlara, kazalara ve düşmanlara karşı koruma görevi olduğu gibi, daha tehlikeli olan vücudun içerisindeki mikroplara karşı korunması ve hijyen tedbirini alması, sağlık ve iç bünyenin dengelerini korumaya dikkat etmesi de bir görevidir. 

TARİH BOYUNCA DEVLETLER, İMPARATORLUKLAR, HEP DIŞ DÜŞMANLARLA UĞRAŞMIŞLAR VE SAVAŞMIŞLARDIR. FAKAT EN BÜYÜK ZARAR VE ZİYANI BÜNYENİN DAHİLİNDEKİ İHANETLERDEN GÖRMÜŞLER VE YIKILMALARINDAKİ EN BÜYÜK ETKEN DE BU OLMUŞTUR.  

Ne çekmişler ise ağacın gövdesindeki kurt gibi, iç düşmanlarından ve bünyenin içindeki mikroplardan, kendindenmiş gibi görünen hainlerden çekmişlerdir.