Küfür, aydının sığındığı son liman, siyasetçinin en ucuz mühimmatıdır. Düşünemeyen aydın, küfre entelektüel kılıf giydirir; konuşamayan siyasetçi, küfrü halk dili diye pazarlar. Biri kelimeleri öldürür, diğeri ise anlamı. Böylece kamusal alan, fikrin değil bağıranın hüküm sürdüğü korkunç bir arenaya dönüşür.

Oysa aydın, kelimeyi arındırmakla, siyasetçi ise sözü çoğaltmakla mükelleftir. Küfür bu ikisinin de sorumluluktan, derinlikten ve hesap vermekten kaçmak için başvurduğu kaçış rampasıdır.

Küfür, sınır tanımaz, pasaport sormaz. Doğu’da hamasetle, Batı’da ironiyle konuşur ama her yerde aynı cehaletin dilini kullanır.

Düşüncenin düşmanı değil, düşüncesizliğin dilidir. Medeniyetler kelimelerle yükselir, küfürle çöker. Çünkü küfür itiraz değil, aczin gürültüsüdür. Bugün siyasetin heybesini dolduran bu gürültü, ne muhalefettir ne cesaret. Sadece fikrin iflas tutanağıdır.

***

Son günlerde Keçiören Belediye Başkanı Mesut Özarslan ile ‘eski’ genel başkanı ve CHP lideri Özgür Özel arasında yaşanan ve kamuoyunu fazlasıyla meşgul eden -tek taraflı- küfürlü mesaj trafiğinde de gördük ki, küfür gerçekten de aczin ifadesidir.

Özel, iddiaları reddetse de, “aileye küfür yok” dese de, karşı tarafı “yalan söylemekle” suçlasa da faydası yok çünkü aynı nefeste şu cümleyi de kuruyor:

“Siyasette öfke de vardır, hakaret de…”

Bunun meali şudur: “Öfke ile küfür etmiş olabilirim, bu da büyütülecek bir şey değil.”

Fakat aslında mesele tam da burada başlıyor.

***

Siyasette öfke olabilir.

Ama hakaret, hele ki sistematikse, artık kişisel bir dil tercihi değil, siyasî kültür beyanıdır.

Bir genel başkanın dili, yalnızca kendi karakterini değil;

Partisinin siyaset yapma biçimini,

Teşkilatın ahlâk eşiğini,

Seçmene verilen “meşruiyet sinyallerini” belirler.

Bugün “öfke anı” diye meşrulaştırılan kelimeler, yarın ilçe başkanının telefon ekranında, bir başka gün sosyal medyada linç çağrısında karşımıza çıkar.

Çünkü lider dili aşağı doğru akar.

CHP’nin yıllardır diline pelesenk ettiği “temiz siyaset”, “ahlâkî üstünlük”, “hak, hukuk, adalet” söyleminin mukavvadan umdeler bütünü olduğunu bizzat lideri Özgür Özel su yüzüne çıkartıyor; hem de sayısız kere…

Oysa bu iddialar, yalnızca rakibin yolsuzluğunu ispat etmekle değil, kendi dilini de temiz tutmakla anlam kazanır.

***

Bir belediye başkanına -ister haklı, ister haksız olsun- “hırsız” ithamı üzerinden kurulan küfürlü öfke dili ister istemez şu soruyu akla getiriyor:

“Ahlâkî üstünlük, sinir anlarında da geçerli mi yoksa sadece kürsüde mi?”

Batı siyasetinde liderlerin dili, tam da bu yüzden mercek altındadır:

Almanya’da bir parti lideri rakibine hakaret ettiğinde, konu yalnızca etik değil, siyasî liyakat meselesi olur.

İskandinav ülkelerinde küfür, siyasî “karakter kusuru” sayılır. Özür yetmez, çoğu zaman geri adım gerekir.

ABD’de Trump örneği, küfürlü ve aşağılayıcı dilin nasıl tabanı konsolide ederken merkezi erittiğinin ders kitabıdır.

Ülkemizde ise uzun yıllardır bunun tam tersini yaşıyoruz:

Kaba dil, “samimiyet”…

Küfür, “doğruculuk”…

Hakaret, “cesaret” gibi pazarlanıyor.

Sözünü ettiğimiz hadise, Özel’in, partisinden ayrılan eski bir ilçe belediye başkanına küfürlü mesaj atmasıyla sınırlı değil. Asıl risk, CHP’nin, iktidar dilini eleştirirken, o dile alışmaya başlamasıdır.

***

Bugün “öfke” diye savunulan hakaret, yarın “bizden olana sertlik” olarak normalleşirse; CHP’nin en güçlü olduğunu iddia ettiği alan -ahlâkî iddia- büyük bir gürültüyle çöker; görünen o ki zaten bu süreç başlamıştır.

Bu meselede kim haklı, kim haksız, bunun bir önemi yok. Sürecin takipçisi hukuk, parti mekanizmaları ve belgeler olacaktır.

Ama bir liderin -hele hele ana muhalefet partisi liderinin- dili söz konusuysa, karar merci bellidir: Kamu vicdanı!

***

Siyasette öfke olabilir, evet…

Ama küfür, bir lider için mazeret değil, alarmdır. O alarm zili çaldığında, yapılması gereken şey düşünmek ve dili temizlemektir.

CHP bugün bir yol ayrımındadır:

Ya diliyle iddiasını hizalayacak ya da iddiasını, dili yüzünden kaybedecek…