Siz hiç sevdiğiniz birinin, mesela evladınızın yolunu gözlediniz mi? O birini, gün olur geri döner umudunun geçici inşirahına sarıla sarıla beklediniz mi? Beklemekten bitap düştünüz mü hiç; nihayet gidenlerin geri dönmeyeceğini hiç bildiniz mi? Siz hiç dönmeyeceklerine istemeye istemeye kani olduklarınızın adını ağzınıza aldıkça, hatırasını yüreğinizde çoğalttıkça boğazınıza oturan yumruya, gözünüze dolan yaşa direndiniz mi?

Zordur herhalde, bir evladın öldüğüne inanabilmek. Acıdır sanırım, eşi, babayı, kardeşi bir daha dünya gözüyle görmeyeceğine kanaat getirmek.

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Özlem Albayrak - Yeni Şafak)