Eğer bir toplumun üyeleri kurulu düzenin isterlerine göre hareket etmeyi marifet sayan sıradan kimselerden meydana gelmiş olaydı, orada hareket adına pek az şey bulabilirdik, hiç bulamazdık demek abartı sayılacaksa...

Eğer kendini feda etme çılgınlığını gösteren insanlar olmayaydı insanlık hâlihazırda durduğu yere gelebilir miydi? İnsanın hâlihazırda durduğu yerin matah olup olmadığı hususu başka bir değerlendirmenin konusudur, o ayrı... Bizim gündelik eleştirimizin konusu olan hususlar ayrı, insanoğlunun bir yerden başka bir yere gelip gelmemiş olduğu hususu daha ayrı...

Kurulu düzen, kendine karşı suç işlemeyi önleyecek tedbirler geliştirmek ister. Böylesi ikilem içinde kalan önder veya öncü karakterlerse, kurulu düzeni değiştirme adına suç işlemeye hükümlü bulunur. Suç işlemek nerdeyse onların alınyazısıdır desek sezadır...

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Rasim Özdenören - Yeni Şafak)