Geçtiğimiz günlerde İstanbul Aile Vakfının öncülüğünde sergilenen o muazzam sivil direnişi hatırlayalım. Boğaz'a demirleyip 3 bin kişiyle sözde "onur ayı" partisi düzenlemeye kalkan o malum sapkınlık gemisi, milletimizin kararlı duruşuyla rotasını değiştirmek ve İstanbul programını iptal etmek zorunda kaldı.

Türkiye'de maalesef zaman zaman bu ve benzeri tedirgin edici haberler medyaya düşüyor. Tıpkı Sarıyer’de özel bir okulda, cinsiyet iptali ameliyatı geçirmiş bir şahsın çocuklarımızın karşısına öğretmen olarak çıkarılmasına şahit olduğumuz vahim hadise gibi... Millî Eğitim Bakanlığı zamanında müdahale edip işlerine son verdi ancak, bu sızma kapasitesi oldukça tüyler ürperticiydi. Üstelik mesele sadece sokağa veya okula inmekle kalmıyor; son olarak adaletin tesisi için var olması gereken İstanbul Barosunun, Beyoğlu’ndaki hizmet binasına boylu boyunca astığı o devasa LGBT pankartı taze bir skandal olarak gündeme düştü.

Bu tablo, küresel operasyonun içerideki kurumsal destekçilerinin ne kadar fütursuzlaştığını açıkça gözler önüne seriyor. Elbette bu hadiseleri yan yana koyduğumuzda, İstanbul Sözleşmesi'nden çıkışımızın ne kadar isabetli olduğunu çok daha net idrak ediyoruz. Sözleşmenin satır aralarına gizlenmiş o "toplumsal cinsiyet" mayınına basmaktan kurtulduk. Bununla birlikte, bu kararlı duruşu perçinleyecek, aileyi ve nesillerimizi her türlü yasal boşluktan koruyacak kapsamlı yargı paketlerinin olgunlaşarak hayata geçirilmesi de hayati bir zorunluluk. Ancak asıl mesele, yasal savunma hatlarının da ötesinde, bu küresel dalganın kaynağını ve nihai hedefini deşifre etmektir. 

Soru şu: Küresel sistem neden LGBT'yi bu kadar hararetle yaygınlaştırmak, adeta tüm dünyaya bir norm olarak dayatmak istiyor? Vitrinde "insan hakları, özgürlük, kadına yönelik şiddetin önlenmesi, çeşitlilik, farklılıklara ve çevreye saygı, kapsayıcılık" gibi janjanlı kelimeler pazarlanırken, arka planda dünyayı kendi tasarımlarına göre şekillendirmek isteyen devasa bir sermaye ahtapotu var. O ahtapotun da ilham aldığı bir ideolojik zemin var. Bu işin baronları şunlardır: George Soros'un milyarlarca dolar akıttığı Açık Toplum Vakıfları, Rothschild ailesinin bazı kolları ile BlackRock ve Vanguard gibi trilyonlarca dolarlık nakit akışını yöneten; şirketleri 'Onur Ayı' reklamları yapmaya ve fonlamaya 'Çevresel, Sosyal ve Yönetişim' kriterleri adı altında mecbur bırakan küresel fon yöneticileridir. 

Bu devasa sermayenin stratejik hesaplarının arkasında çok derin bir felsefi ve psikolojik altyapı yatıyor. Yahudi inancında "dünyayı onarmak" anlamına gelen "Tikkun Olam" felsefesi, günümüzde dinden uzaklaşmış gibi görünen seküler elitlerin elinde modern bir "sosyal mühendislik" anlayışına dönüşmüş durumda. Tarih boyunca pek çok ülkede azınlık olarak yaşayan ve dışlanma/baskı riskiyle karşı karşıya kalan bu sermaye gücünde ciddi bir "korunma refleksi" gelişti. Bu durum, azınlık kökenli elitlerde "farklılıkların kutsandığı, azınlık haklarının mutlaklaştırıldığı ve millî/dinî çoğunlukların gücünün zayıflatıldığı" bir dünya düzenini daha güvenli bulma refleksini tetiklemiştir. Devletlerin geleneksel ve güçlü millî kimliğe sahip yapısı, bu tür küresel elitler tarafından potansiyel bir tehdit olarak algılanıyor. Toplumların cinsel, kültürel veya etnik olarak alt kimliklere bölünmesi, homojenliğin kırılması, bu elitlerin hareket alanını genişletmektedir. PKK’nın ve sol örgütlerin LGBT’yi niçin bu denli bayraklaştırdıklarını bu bağlamda değerlendirmek lazım.

Bu devasa sermayenin gizli maksadı basittir: İslam ülkelerinde ve özellikle merkez ülke olarak görülen Türkiye’de dinî, millî ve geleneksel yapıyı zayıflatmak ve toplumların direnç noktalarını yok etmek. Bir milleti ayakta tutan şey inanç, kültür, tarih ve elbette güçlü aile bağıdır. Aile kurumunu yıktığınızda, ortak değerleri parçaladığınızda; tüm kutsallar yerle bir oluyor. Ne vatan bağı kalıyor, ne millî değer... Toplum bu oyuna kurban edilirse küresel sisteme göbekten bağlı, kimliğini bile bir tüketim nesnesi hâline getirmiş yalnızlaşmış bir varlığa dönüşür. Geleneksel yapıyı tahrip ederek; çift gelirli ama çocuksuz, tüm kazancını lüks tüketime, cinsiyet inşa süreçlerine, nefsine ve hazza teslim etmiş ve ömür boyu sürecek medikal/kozmetik sektörüne akıtan, aidiyetsiz kitleler üretmek istiyorlar. 

Tam bu noktada, meseleyi sadece bir taşeronluktan ibaret görmemek gerekir. İsrail’in küresel sermayedeki uzantıları, aslında kadim bir hedefi icra ediyorlar: İsrailoğullarının dünyaya entegre olduğu bir düzen değil; dünyanın, kendi ideolojik ve finansal paradigmalarına yani İsrailoğullarına entegre edildiği bir küresel ortamı hazırlıyorlar. Küresel sermayenin bu elitleri dünyada sınırsız hazcılığı ve cinsiyetsizliği fonlarken; İsrail kendi içinde son derece muhafazakâr, Yahudi şeriatına bağlı ve nüfus artışına odaklı katı bir aile yapısını muhafaza ediyor. Tel Aviv sokaklarındaki yürüyüşlerle dünyaya "Pinkwashing" (Pembe Yıkama) yapıyorlar; yani Batı'ya şirin, modern ve özgürlükçü görünerek kendi işgallerini ve katliamlarını örtbas ederken, aynı zamanda hedef ülkeleri ahlaken çökertecek bu sosyokültürel terörizmin taşeronluğunu üstleniyorlar. 

Velhasıl, ailemizi korumak sadece sosyolojik bir refleks veya politik bir tercih değildir. Bu topraklarda aileyi savunmak; hem dinî hem de millî bir davadır, kelimenin tam anlamıyla bir beka meselesidir. LGBT dayatmasını maşa olarak kullanan küresel güç merkezlerine eğitimde, hukukta, medyada veya sokakta en ufak bir alan açmak, millet olarak varoluşsal bir intihardır. Neslimizi, fıtratımızı ve evlatlarımızın saf zihinlerini bu kuşatmadan korumak, omuzlarımızdaki en büyük tarihî sorumluluktur. Kaleyi düşürmeyeceğiz.

Refik Tuzcuoğlu / Yeni Akit Gazetesi