Geçtiğimiz perşembe günü Bursa’da Bukkoy Madencilik İşletmesi’ne ait kömür ocağında meydana gelen grizu patlamasında 19 işçi yaşamını yitirdi. Daha önce de aynı kömür ocağında patlama olmuş, 4 işçi ölmüştü. Sadece Zonguldak kömür ocaklarında ölen işçilerin sayısı 3500’ün üstünde. 

Türkiye böyle bir ülkedir işte. Maden ocakları patlar, işçiler ölür, arkalarında gözü yaşlı eşler, yetim çocuklar bırakır. Yaşam devam eder, hiçbir şey değişmez. Bir süre sonra yeniden bir maden ocağı patlar. Yeni işçi cesetleri toprağın altından çıkarılır.

Ölen işçilerden Mehmet Bambal’ın 6 yaşındaki kızı Beyzanur, “Bana kim şeker getirecek?” diye soruyor.
Bu yetim çocuklar ne olacak? Onları nasıl bir yaşam bekliyor? Ölen işçilerin, yalnız yaşama mahkûm edilen genç kadınların hesabını kim verecek? Şimdiye dek asgari ücretle geçinmeye çalışan bu aileler bundan böyle nasıl geçinecekler? İnsan yaşamının fiyatı ne?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz