ULUSALCILAR... DEMOKRATLAR... CEMAATÇİLER...

Konu ne olursa olsun, hep aynı kederi hissediyorum günün sonunda... Gelişmemiş bir toplumuz biz.

Giriştiğimiz kavgalara, uğradığımız haksızlıklara, kendimizi haklı bulduğumuzdaki halimize, kadınlara, erkeklere, rütbelilere, rütbesizlere, yetkililere, yetkisizlere bakınca hep aynı şeyi görüyorum.

Hepimiz birbirimize benziyoruz.

Hepimizin gelişmemiş yanları aynı.

Hepimiz güçlü olduğumuza inandığımızda, güçsüz olanı yok etme hakkına sahip olduğumuzu zannediyoruz.

Hepimiz kendi çıkarımız için başkasını yok edecek bir hırsa sahibiz.

Hepimiz kavga ederken aynı üslubu kullanıyoruz.

Hepimiz hep mağduruz... Hepimiz hep ötekini suçlu buluyoruz...

Farklı şeyler düşünmenin, farklı inançlara sahip olmanın bizi birbirimizden farklı kıldığını zannediyoruz.

Aslında farklı düşüncelere sahipken bile birbirine benzeyen insanlar grubuyuz biz...

Biz bize benziyoruz ve tabii ki biz bizle kavga ediyoruz.

Biz bize benzemeseydik büyük bir ihtimalle kendi aramızda kavgalar yaratıp, o renksiz kavgaların kahramanları olmaya da bu kadar özenmezdik.

Edebiyata, sanata, yeni ve özgün düşünceler yaratmaya uzak bir halde, önümüze konan fikirlerden bazılarını sahiplenip, o fikri sıkı sıkıya tutarak, ezberlenmiş sözlerle birbirimize saldırıyoruz.

Ezberlediğimiz düşünceler farklı ama ezberleme alışkanlığımız aynı.

Belki de o yüzden, kendi ezberlerimizi savunurken birbirimize o kadar benziyoruz.

Belki de savunduğumuz fikir kendi beynimizin ürünü olmadığından “özümüzü” değiştirmeye yetmiyor, aynı mayadan yapılmış değişik biçimli kurabiyeler gibiyiz, görüntümüz değişik de olsa tadımızda aynı kekrelik var.

“Öz, biçimi belirler” derler, biçimler bu kadar benzediğine göre demek “öz”de değişiklik sağlayacak bir sahiciliğimiz bulunmuyor.

Birbiriyle dövüşen Türklerle Kürtlere bakın, aynı tehditkar tavrı, aynı şiddet sevdasını görürsünüz.

Muhafazakarlarla Kemalistlere bakın, aynı intikamcılığa, aynı hoşgörüsüzlüğe rastlarsınız.

Başbakanla muhalefet lideri, medya çalışanıyla hukukçu, ulusalcıyla ilerici, dinci ile Atatürkçü birbirine benziyor kavga ederken...

Sanki bir aynaya bakarak dövüşüyoruz.

Tartışmaları bu derece sığ, bu kadar tek yanlı bir toplumu hangi hukuk reformu, hangi anayasa, hangi yönetim biçimi dönüştürebilir ki...

Birbirinden “farklı” olduğuna inanan bunca insan hep birlikte “farklılıktan” nefret ediyor.

“Niye kavga ediyorsunuz, aranızda bir farklılık yok ki” diye bağırmak istiyor bazen insan.

Farklı olduklarına inandıkları için kavga ediyorlar ama bence birbirlerine çok benzedikleri için kavga ediyorlar.

Barışı bilen yok aralarında.

Dinlemeyi bilen yok.

Tartışırken haksız olabileceğini düşünen, haksız olduğunu gördüğünde bunu kabul edebilen de yok.

Belki de kendimizden, böyle olmamızdan nefret ettiğimiz için “bize benzeyen” rakiplerimizle düşmanlarımızdan da bu kadar nefret ediyoruz.

Bir gün bu toplum da değişecek elbet.

Ama o zaman gelene dek her gün aynı bıkkın kederle bitecek.

Yazının devamını okumak için bu linki tıklayınız