Eskiden gümüş yüzük takılınca laiklik elden giderdi.

Üniversitede başörtülünce laiklik elden giderdi.

Devleti yönetenler “sol elle yemek yemeyince” bile laiklik elden giderdi.

Hatta ve hatta…

Rakı-leblebi kombinasyonu için “ laikliğin simgesi” diyenler bile vardı.

Sonra sonra…

 “Tek parti zihniyeti”nin bu gidişle saplandığı yerden çıkamayacağını seçim kaybede kaybede anladılar.

Muhafazakâr/sağ takımından da oy çekebilmek için çarşaflılara rozet takmaktan başlayıp, “İktidara gelirsek başörtülü bakanımız da olacak!” noktasına kadar geldiler.

Artık, üniversitelerde başörtüsü yasağı talep etmiyorlar…

Hatta, memureler için (bile) başörtüsü yasağı talep etmiyorlar…

Aralarından bazıları zaman zaman “yasakçı zihniyeti” açığa vursa da, genellikle dikkatli davranmaya çalışıyorlar.

Zira, mesele oy meselesi.

Muhafazakâr/sağın desteğini alamazlarsa bu iş olmaz…

Oradan gelebilecek oylar ürkütülürse hedefe varılamaz.

Ne var ki…

İçte ne varsa, bir şekilde dışarıya sızıyor.

Zihni arka plân kendisini açık ediyor.

Dil  dursa da, kalp kusuyor!

Şimdilerde…

28 Şubat’ın yıldönümünün iyice yaklaştığı şu günlerde, o meşhur slogan tedavülde…

Halk deyişiyle:

“Laiklik elden gidiyeah!”

Oh Yeah!

*

İzliyorsunuzdur mutlaka:

Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, okullarımızda Ramazan etkinliklerinin düzenlenmesi, “MANEVİ VATAN” ikliminin yaşanması için o güzel hamleyi yapınca…

İçlerinde tuttukları ne varsa, çıktı dışlarına!

Ramazan bu, Ramazan!

Bu ayda,  bizdeki gayrimüslimler, azınlıklar bile heyecanlanırdı bir zamanlar…

Üzerimde emeği bulunan, Babaanne dediğim akrabam, rahmetli Remziye Arseven Hanımefendi 1892 doğumluydu.

Bana geçmiş Ramazanları anlatırdı Merhume.

Mahallede Ermeni komşuları da varmış.

Ramazan geldiğinde, onlar da mutlu olur, sevinçlerine, heyecanlarına katılırlarmış.

Oruç tutanlara öylesine saygı gösterirlermiş ki;

Hiçbirinin oruç vakti bir şey yediği, içtiği görülmezmiş.

Aramlar, Aniler, Mariamlar, Tigranlar, Sofialar…

İsimleri bizden olmayanlar saygı gösterirlermiş Ramazan’a…

Bugün ise isimleri soyadları bizden olanlardan bazılarının rahatsızlıklarını dışa vuruşlarına şahit oluyoruz yine…

28 Şubat’ı hatırlıyoruz.

Acı hatıralarımız canlanıyor.

Dostlar;

Ben “Laiklik elden gidiyor!” paranoyasına saplanmışların içinde büyüdüm.

İdeolojik eğitim sisteminin yetiştirdiği insanların içinde.

“ Noel Baba” dediklerinin kıvırcık uçlu, pomponlu, “piskopos” başlığına hayranlık duyarlardı.

Çocuklara “Yatın, uyuyun… Uyuyun ki Noel Baba size hediye getirsin!” derlerdi.

“İyi kalpli Noel Baba” (Santa Claus)!

Onlar…

Bizim hacıları, hocaları alabildiğine kötüler, batıdan gelen ne varsa göklere çıkartırlardı.

Laiklik hassasiyetleri konu İslam olunca vardı.

Ha bire padişahlarımızı kötülerlerdi…

Batının “şeriat”ına, kralına, kraliçesine, prensine, prensesine ise hayranlardı.

*

O zihniyet, toplumsal hafızamızın geri gelmeye başlamasıyla gerilemeye başladı.

“Epsteinci Batı”nın makyajı döküldükçe, “toprak kokan insanlar”ın sesleri yükseldikçe onlar geriledi.

Geriledikçe öfkeleri arttı.

Öfkeleri arttıkça yasakları arttı.

Yasakları arttıkça, karşı tepkiler arttı…

Öyle bir noktaya gelindi ki…

Bu gidişle iktidara asla ve kata ulaşamayacaklarını anladılar.

Her şeyi yaptılar her şeyi..

“Asıl muhafazakâr biziz!” bile dediler ama…

Olmadı işte…

Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin okullarda Ramazan coşkusunun yaşanmasını isteyince…

Celal Karatüre ve arkadaşları güzelim ilâhileriyle,  kalplere dokunan tarzlarıyla çocuklarımızın Ramazan’ı yaşamalarına vesile olunca…

Masum ağızlardan billur ilâhiler dökülünce…

Okullarımız Ramazan ile buluşunca…

İçlerindekini daha fazla gizleyemediler!

Dilleri sussa da, kalpleri kustu!

Ve…

Kalplerinde ne varsa, dillerine vurdu!

*

“Bin yıl sürecek!” dedikleri 28 Şubat’ı kalplerinde yaşatanları gördük bu Ramazan’da.

Onlar ne yaparlarsa yapsınlar…

Biz bu sene Ramazan’ı yaşıyoruz...

Bu güzellik, bayramdan sonra da devam eder İnşaAllah…

Kalpler “Hu der, Allah” ilâhisini söylemeye devam eder…

Ramazan coşkusundan rahatsız olanların kalpleri de yumuşar İnşaAllah.

*

Âmin ya Rabbe’l âlemin.