Hala anlayamadılar bizi, hala tanıyamadılar Türk'ü ve Türklüğü…

Ay yıldızın bizim için ne ifade ettiğini, ona olan bağlılığımızı ve o bağ uğruna neleri yapabileceğimizi hala çözemediler.

Her dalgalanışında Çanakkale vardır, Sakarya vardır, Afrin vardır…

Bir yanıyla cephe, bir yanıyla dua, bir yanıyla suskun bir annenin bekleyişidir.

Bir milletin geri çekilmeyi değil, ayakta kalmayı seçtiği anların toplamıdır.

Her kıvrımında yarım kalmış mektuplar, dönmeyen evlatlar, isimsiz mezarlar saklıdır.

Yalnızca göğe değil, hafızaya da çekilir.

Rüzgârla değil, hatırayla dalgalanır.

İşte bu yüzden Türk bayrağı düşmez, düşürülemez.

Ama tam da bu yüzden hedef alınır. Çünkü bayrak, bu ülkede yalnızca bir sembol değil; en güçlü cümledir. Sınırda yaşanan son saldırı da bu cümleyi susturma girişimidir.

Sahada sonuç alamayanlar, mesajı bayrak üzerinden vermeye çalışır. Bu yeni bir yöntem değil, sadece tekrar eden bir alışkanlık.

Bu tür eylemlerin muhatabı devlet olduğu gibi diğer yandan da toplumdur. Tepki ölçülür, refleks yoklanır, sesin nereden ve ne kadar yükseldiğine bakılır. Bayrağa saldıranlar, aslında bayrağın arkasındaki iradeyi tartar. O yüzden bu mesele bir anlık öfkeyle değil, soğukkanlı bir bilinçle okunmalıdır.

Türkiye, semboller üzerinden yürütülen bu psikolojik denemelere yabancı değil. Yıllardır aynı yerden sınanıyor, aynı cümleler kuruluyor. Ama sonuç değişmiyor. Bayrak üzerinden verilen mesaj, içeride karşılık bulmuyor. Aksine ortak bir duruşu güçlendiriyor.

Çünkü bu ülkede bayrak söz konusu olduğunda, tartışma daralır, ayrımlar silikleşir. Farklı düşünenler, aynı konuda birleşir. Günlük siyaset geri çekilir, hafıza öne çıkar. Herkes aynı yere bakar. Ve o bakış, bu ülkenin en eski refleksidir.

Bu ülke çok şey yaşadı. Provokasyon gördü, sabır sınandı, sınırlar zorlandı. Ama bayrak hep yerinde kaldı.

Çünkü o bayrak bir süs değil, bu topraklarda ‘buradayız’ deme biçimidir.