Sabah gözümüzü açar açmaz ilk baktığımız şey artık güneş değil, telefon ekranı.

Alarmı kapatıyoruz, bildirimlere bakıyoruz. Bir mesaj, birkaç haber, sosyal medyada birkaç kaydırma derken daha yataktan kalkmadan dünyanın yarısını tüketiyoruz.

Sonra gün başlıyor.

İşe yetiş, trafiğe takıl, telefona cevap ver, mesajlara dön, toplantıya gir, alışveriş yap, faturaları öde…

Akşam olduğunda ise garip bir gerçekle karşılaşıyoruz:

Bütün gün koşturmuşuz ama kendimize ayıracak beş dakikamız bile kalmamış.

Telefonlarımız akıllandı.

Hayatımızı kolaylaştırdı.

Dünyayı cebimize sığdırdı.

Ama galiba bize en pahalıya mal olan şeyi de elimizden aldı: vaktimizi.

Eskiden insanın boş zamanı vardı. Canı sıkılırdı. Pencereden dışarı bakardı. Komşusunun kapısını çalardı. Bir bankta oturup insanları seyrederdi.

Şimdi canımız sıkılmaya fırsat bulamıyoruz.

Çünkü telefon hemen orada.

Bir video, bir mesaj, bir haber, bir paylaşım…

Üstelik telefon sadece zamanımızı almıyor. Dikkatimizi de parçalıyor.

Birisi bizimle konuşurken telefon ekranına bakıyoruz. Yemek yerken telefon masada duruyor. Televizyon izlerken bir yandan sosyal medyada dolaşıyoruz.

Aynı anda her şeyi yapmaya çalışırken aslında hiçbir şeyi tam olarak yaşamıyoruz.

Belki de çağımızın en büyük çelişkisi bu:

İletişim imkânlarımız hiç olmadığı kadar fazla ama birbirimizi dinlemeye vaktimiz yok.

Herkes ulaşılabilir durumda ama kimse gerçekten yanında değil.

Bir arkadaşımızla buluşuyoruz, fotoğrafını çekiyoruz.

Bir yere gidiyoruz, önce paylaşım yapıyoruz.

Güzel bir yemek geliyor, tadına bakmadan görüntüsünü kaydediyoruz.

Anı yaşamadan önce anın fotoğrafını çekiyoruz.

Sonra da dönüp “Zaman ne çabuk geçiyor” diyoruz.

Belki zaman eskisinden daha hızlı geçmiyor.

Belki biz zamanın içinden geçerken başımızı kaldırıp etrafımıza bakmayı unuttuk.

Çocuklarımız büyüyor, fark etmiyoruz.

Anne babamız yaşlanıyor, fark etmiyoruz.

Arkadaşlarımızla aramıza mesafeler giriyor, fark etmiyoruz.

Çünkü ekran hep önümüzde.

Belki telefonları tamamen hayatımızdan çıkarmak mümkün değil.

Zaten mesele telefonu suçlamak da değil.

Mesele, hayatımızın kumandasını telefona teslim edip etmediğimiz.

Çünkü günün sonunda kaç bildirim aldığımız değil, kiminle gerçekten konuştuğumuz önemli.

Kaç paylaşım yaptığımız değil, hangi anı gerçekten yaşadığımız önemli.

Ve belki bugün kendimize sormamız gereken en basit soru şu:

Telefonumuzun şarjı yüzde kaç değil… Hayatımızın ne kadarını gerçekten kendimiz için yaşıyoruz?