Her şeyimiz var gibi…

Bir evimiz, bir işimiz, telefonlarımız, arabalarımız, dolaplarımız dolusu eşyamız, gideceğimiz yerler, konuşacağımız insanlar var. İstediğimiz birçok şeye birkaç tıkla ulaşabiliyoruz.

Ama nedense içimizde tarif edemediğimiz bir eksiklik var.

Eskiden sahip olmadıklarımız için üzülürdük. Şimdi sahip olduklarımızın içinde bile mutlu olmakta zorlanıyoruz.

Belki de sorun gerçekten eksik olan bir şeyde değil. Belki de sahip olduklarımızın değerini göremeyecek kadar yorulduk.

Sabah işe yetişiyoruz, akşam eve dönüyoruz. Telefona bakıyoruz, sosyal medyada başkalarının hayatlarını izliyoruz. Bir şeyler satın alıyor, yeni planlar yapıyor, hafta sonunu bekliyoruz. Sonra pazartesi geliyor ve her şey yeniden başlıyor.

Hayatımız dolu.

Ama ruhumuz ne kadar dolu?

Bazen ihtiyacımız olan şey yeni bir telefon, yeni bir kıyafet ya da daha pahalı bir tatil değil.

Belki sadece uzun zamandır görmediğimiz biriyle oturup konuşmak.

Belki telefonu bir kenara bırakıp sessizce kahvemizi içmek.

Belki deniz kenarında amaçsızca yürümek.

Belki de hiçbir şey yapmadan, kendimizi bir şey yapmak zorunda hissetmeden birkaç saat geçirmek.

Çünkü modern hayat bize sürekli daha fazlasını istiyor. Daha güzel ev, daha iyi araba, daha çok para, daha fazla takipçi, daha iyi tatil…

Sanki biraz daha sahip olursak sonunda mutlu olacağız.

Ama o “biraz daha”nın sonu gelmiyor.

Bir şeyi elde ediyoruz, kısa süre sonra alışıyoruz. Sonra gözümüz başka bir şeye kayıyor. Böylece hayat, sahip olduklarımızı yaşamak yerine sahip olmadıklarımızın peşinden koşmaya dönüşüyor.

Belki de bu yüzden bazen kalabalıkların içinde bile yalnız hissediyoruz.

Çünkü insanın ihtiyacı sadece eşya değil. Anlaşılmak, sevilmek, önemsenmek, gerçekten dinlenmek ve kendisi gibi olabilmek de gerekiyor.

Bunların hiçbirini kredi kartıyla satın alamıyoruz.

Belki de eksik olan şey tam olarak bu.

Biraz huzur…

Biraz samimiyet…

Biraz gerçeklik…

Ve belki de kendimize ayırdığımız zaman.

Her şeyin hızlandığı bu hayatta biraz yavaşlamayı öğrenmemiz gerekiyor. Çünkü hayatı sürekli tamamlanması gereken bir liste gibi görürsek, listenin sonuna hiçbir zaman ulaşamayacağız.

Her şeyi tamamlamayı beklerken hayatın kendisini kaçırabiliriz.

Belki de bugün kendimize şu soruyu sormanın zamanı:

“Gerçekten neye ihtiyacım var?”

Cevap, düşündüğümüz kadar pahalı veya büyük olmayabilir.

Belki eksik olan şey, sahip olmadığımız bir şey değil.

Sahip olduklarımızla mutlu olmayı yeniden öğrenebilmek.