Batı ve Doğu’dan onlarca isim, etkili medya mecralarında Bush’a istemeyeceği kadar uzun bir liste sunmuşlardı. Benzer bir soruyu Müslümanlar da Batı’ya sorsalar, hem daha sahici bir sual olurdu hem de cevabı gerçekten merak uyandırırdı. Zira geçen yüzyıldan beri, İslam dünyasıyla I. Dünya Savaşı sonrasında sadece sömürge zemininde karşılaşmış, konvansiyonel bir savaşta karşı karşıya gelmemiş Batı’dan sadır olan fobinin özgünlüğü yanında, İslam dünyasındaki Batı karşıtlığının çok fazla bir orijinalliği bulunmamaktadır. 

Batı’nın, II. Viyana kuşatmasından bu yana İslam dünyasından açık bir tehdit görmemesine, 20. yüzyılla birlikte küresel düzeyde kapitalist hegemonik zirveye ulaşmış olmasına rağmen İslam dünyasıyla ilişkisini normalleştirmemesi, üzerinde düşünülmeye değer bir meseledir. Zira Batı, işi ‘tarihin sonunu ilan etmeye’ kadar götürmüşken ve bünyesinden özgüveni yüksek bir siyasal aklın neşet etmesi beklenirken, İslam dünyasıyla oldukça sağlıksız bir ilişki geliştirdi. Mezkûr ilişkinin ana iki ekseni ise hiç değişmedi. Birincisi, sömürge ilişkisinin farklı formlarda devam etmesi; ikincisi ise İslam dünyasındaki totaliter rejimlere verilen amansız destek oldu.

Hâl bu olunca, “bizden niçin nefret ediyorlar?” sualini Batı’dan ziyade İslam dünyasının içselleştirmesi beklenir. Böylesi bir çıkış olsa, üçüncü dünyacı mazeretler ekseninde boğulacağı da muhakkak. Zaten yıllardır, mezkûr sualin sahibinin kategorik bir şekilde Batı olması da bundandır. Kurulan hiyerarşi içerisinde, kolonyal bir nesne konumlanmasından öteye geçemeyen Batı-İslam dünyası ilişkisi, kendi içerisinde sorunları büyütüp durdu. Teknolojik üstünlüğün sunduğu imkânlar, bu sorunların sadece İslam dünyası payına düşen kısımlarının -aşağılayıcı bir düzlemde- ele alınmasını sağladı.

Bir taraftan İslam dünyasının geri kalmışlığının sebeplerini kendisinde araması sürekli vaaz edilirken, diğer yandan da mezkûr geri kalmışlığın reçetesinin İslam dünyasının kendi ekosistemi içerisinde çıkamayacağı da, sofistike bir nihilizmin eşliğinde, doğrudan veya zımnen tekrarlanıp durdu. Yenilmişliğin sorunlu dünyasına iyiden iyiye gömülmek durumunda kalan İslam dünyası, bu kısır döngüyü kırmayı başaramadı. İslam dünyasında sağlıklı bir özeleştiri, derinlikli bir içtihat düzleminin oluşmaya başladığı her yerde ise Batı devreye girerek, siyasal ve iktisadi statükonun ömrünün uzaması için elinden geleni yaptı. 20. yüzyıl Mısır’dan Türkiye’ye, Cezayir’den İran’a bu türden gerilimlerle tüketici bir şekilde geçti.

Devamı için tıklayın >>>