Türkiye'nin darbeci geleneğiyle, yönetim tarzıyla, idare anlayışıyla hesaplaşma zarureti konusunda yakın geçmişe kadar sözümona "kamuoyu"nun daha büyük bir istekliliği kaydedilebiliyordu. Ergenekon davası özellikle Danıştay davasını kapsayacak aşamaya geldiğinde Türkiye'deki komplonun bir teoriden ibaret olmadığı, onun ülkenin iliklerine kadar sirayet etmiş gerçek bir pratik olduğu ayan beyan ortaya çıktı.

Bu ortaya çıktığında komplonun uygulama dairesi içinde kalanların dışında hiç kimsenin bu yargılama sürecine itiraz etmeyeceği, hatta bu yargılama sürecinin herkes tarafından büyük bir heyecanla karşılanacağı zannedildi.

Öyle ya, daha on yıl kadar önce Susurluk vakası dolayısıyla başlayan yargılama sürecine toplumdan nasıl bir destek ve baskı gelmişti, değil mi? Neredeyse yüzde yüz bir mutabakatın oluştuğu bir "Aydınlık Türkiye" talebi izlenimi nasıl da doğmuştu. Oysa gerçek bir soruşturma karşısında o mutabakatın hiç de ilerleyemeyeceğini tahmin etmek bugün zor değil. O gün Susurluk davasında tamamına erişilemeyeceğine sonsuz bir güven duyulduğu için "temiz Türkiye" talebinin tam bir toplumsal mutabakat konusu olduğu izleniminin önü de güvenle açık tutulmuştu.

Nihayetinde bugünkü davalarla ilgili hüsnü niyetin aynı zamanda Türkiye gerçeğinden ne kadar uzak, ne kadar saf olduğu da bu vesileyle ortaya çıkmış olacaktı. Çünkü başta Susurluk davasında şeffaflık, hukuk, temiz yönetim gibi sloganlarla öne çıkanlar olmak üzere entrikacı darbeciliğin büyük bir toplumsal tabana sahip olduğu da görülmüş oldu.

Açık konuşmak lazım. Hukukun üstünlüğü, entrikacılık ve darbeciliğe karşı toplumda tartışılmaz bir mutabakatın olmaması, Türkiye'de darbeci zamanlara dönüş yolunun tamamen kapalı olmadığını, halen hiç bir şekilde güvende olmadığımızı gösteriyor. Bu da devam eden davalarda işi ciddiye almanın ne kadar önemli olduğunun işareti..

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Yasin Aktay / Yeni Şafak