Adıyaman'da Alevi evlerine işaretler konulduğu haberlerinin internete düşmesiyle birlikte alevlenmesi bir oldu. Böyle bir haberin alevlenmesinin asıl zemini, çok şükür ve inşallah, böyle bir provokasyona bugün elverişli bir zeminin bulunması değil, aksine aslı astarı veya vukuu her ne ise şuyuunun bile hiçbir akli karşılığının olmaması. Böyle bir olay ihtimalini bile lanetlemeye ve tepki göstermeye hazır, üstelik Alevi olmayan, bir toplumsal duyarlılığın varlığını görmek işin rahatlatıcı yanı.

Adıyaman'ı azıcık bilenlerin de üstünde birleştikleri husus, orada Alevilerle Sünniler arasında böyle bir gerilime dair hiçbir zeminin bulunmadığıdır. Aksine her iki kesimin beraber yaşadığı diğer yerlere nazaran Adıyaman'da Alevilerle Sünniler çok daha rahat bir ilişki içindeler. Gazetemizin Ankara temsilcisi Abdülkadir Selvi'nin dünkü yazısında değindiği gibi, hani o çok bildik deyimle "birbirlerinden kız alıp kız verecek kadar". Hatta Alevi-Sünni ilişkileri açısından Adıyaman tam bir model şehir gibi.

Bu demektir ki, Alevilerin evlerini yeni bir Kahramanmaraş ortamı oluşturmak üzere işaretlemenin bir zemini kesinlikle yok. Durduk yerde böyle bir şey nerden çıktı dedirtiyor bu olay. Ama doğrusu bu ya, böyle bir hareket kimden gelmiş olursa olsun, isterse çoluk çocuk oyun olsun diye yapmış olsun, neresinden bakarsanız ürkütücü.

Ürkütücü, çünkü bu toplumun hafızasında Kahramanmaraş da var, Çorum da, Sivas da. Bugünlerde bu olaylar üzerinden ülkeye ne oyunlar oynandığı acı ibret hadiseleri olarak bütün çıplaklığıyla gözler önüne seriliyor.

Tam da ibret almamız beklenirken aynı temcit pilavını yemeye çağrılmamız biraz zekâmızla alay etmek gibi olmuyor mu?

Peki bu temcit pilavını bizim önümüze kim koyuyor şimdi?

Köşe yazısının tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

Yasin Aktay / Yeni Şafak