Hayat üç büyük hakikat üzerinde akar:

İnsan.
Mekân.
Zaman.

Her biri görünürde sıradan gibidir; ama hakikatte bir sır taşır.

İnsanlar vardır; kalabalıkların içinde kaybolur, hayatın akıntısına kapılır, iz bırakmadan geçer giderler; ancak öyle insanlar da vardır ki bastıkları toprak istikamete dönüşür; yürüdükleri yolu anlamla doldurur, dokundukları gönlü diriltir, içinde bulundukları çağı güzelleştirirler.
Müstesnadırlar, örnektirler, öncüdürler.

Mekânlar vardır; girilir çıkılır, unutulur. Duvarları hikâye tutmaz, eşiği hatıra saklamaz; ancak öyle mekânlar da vardır ki secdeyle şereflenmiş, gözyaşıyla yıkanmış, vahyin nefesiyle izzet bulmuştur. Bir kimliğin, bir hafızanın, bir davanın taşa ve toprağa işlenmiş adıdırlar.
Mukaddestirler, şiar ve semboldürler.

Zamanlar vardır; takvim yaprakları gibi kopar gider, ardında yalnızca boşluk bırakır; ancak öyle zamanlar da vardır ki rahmet o vakitlerde yoğunlaşır, bereket o anlarda sağanak olur, kalpler o saatlerde daha çabuk yumuşar, daha derinden titreşir.
Mübarektirler, hayrın membaıdırlar.

İnsan, mekân, zaman.
Aynı dünyada yan yana dururlar.
Aynı göğün altında, aynı takvimin içinde akarlar.

Onları birbirinden ayıran, içlerine dokunan hakikattir; onları sıradanlıktan çıkaran ise vahyin temas ettiği andır.

İNSAN VAR, İNSANDAN İÇERİ

Peygamberler, sadıklar, şehitler, salihler…

Onlar, önden gidenlerimizdir bizim; iman ve hidayet, ilim ve hakikat, adalet ve merhamet yolunda öncü olanlar, çığır açanlardır. Onlar, bir dava ve bir ideal uğruna ama hep bir yaşatma hassasiyetiyle yaşayanlardır. İnandıkları değerlere el ucuyla değil, var güçleriyle sımsıkı tutunanlardır. Atanmış değil, Hakk yoluna adanmışlardır; o adanmışlık ki yüksek idealleri uğruna her türlü zahmete katlanmaya, her alanda fedakârlıkta bulunmaya ve şahsî hedefleri bir kenara itip konforundan vazgeçerek vaktini, enerjisini, malını ve canını vakfetmek demektir. 

Onlar öncü ve örnek olanlar, Allah tarafından nimetlerle donatılanlardır. Doğru yolda olmak, onlarla birlikte olmaya bağlanmıştır ve onlar hidayete giden yolda birer işaret, her biri okunmayı ve yaşatılmayı bekleyen birer ayet gibidir.  

MEKÂN VAR, MEKÂNDAN İÇERİ

Üç kutlu mescid: Mescid-i Haram, Mescid-i Nebevi ve Mescid-i Aksa.

İmanın başkenti Mekke, tevhidin merkez üssü.

Muhabbetin başkenti Medine, huzurun merkez üssü.

Hüznün başkenti Kudüs, mücadelenin merkez üssü.

İnancın ve kulluğun odak noktasında bulunan ve tarihe tanıklık eden bu kutlu şehirler; vahyin indiği, yaşandığı, özel olarak seçilen ve ibadet kastıyla ziyaret edilmesi tavsiye edilen mescitleri sinesinde barındırır.

Ve sonra İstanbul…

Sevdanın ve umudun başkenti İstanbul, medeniyetimizin merkez üssü.

“Kur’an Mekke’de indi, Mısır’da okundu, İstanbul’da yazıldı.” sözüne ve Peygamberimizin fetih müjdesine mazhar olan şehir. Yeryüzünde gerçekleştirilen fetihler içerisinde Mekke’nin ve Kudüs’ün fethinden sonra en kıymetlisi, en önemlisi. İslam’ın kutlu mesajının ilimle ve irfanla, hikmetle ve marifetle, adaletle ve merhametle yoğrularak tüm dünyaya yayılabilmesi ve gönüllerin fethedilebilmesi için açılan bir kapıdır İstanbul.

ZAMAN VAR, ZAMANDAN İÇERİ

Cuma, Ramazan, Kadir Gecesi ve Bayram…

Dünya sürgününde bize emanet edilen ömür sermayesine, iman ve ihlas terazisinde gerçek kıymetini kazandıran kutlu vakitlerdir bunlar. Rahmetin sağanak sağanak indiği, gök kapılarının açıldığı müstesna anlar…

Cuma, haftanın kalbidir; dağılmış zamanı toplar, kulun yönünü yeniden kıbleye çevirir.
Ramazan, yılın kalbidir; hayatı arındırır, iradeyi kuvvetlendirir.
Kadir Gecesi, ömrün kalbidir; bir anı ebediyete bağlar.
Bayram ise kulluğun sevinçle taçlandığı diriliş sabahıdır.

Bu vakitler, manevî varlığımızın hasılasıdır. Niyetin berraklığı, amelin safiyeti ve kulluğun sahiciliği nispetinde insana kemal kazandırır. Zamanı değerli kılan akıp giden saatler değildir, o saatlerin içine yerleştirilen teslimiyet, sabır ve şükürdür; zira zaman tek başına bir akıştır.
Onu ebediyete bağlayan, kulun o akışa kattığı iman ve bilinçtir.

RAMAZAN VAR, RAMAZANDAN İÇERİ

Ramazan… Vahyin nüzulüyle şereflenmiş müstesna bir zaman dilimi. Bir ay olmaktan öte, Kelâm-ı İlahi’nin vakte indiği o mukaddes eşik… İçinde Kadir Gecesi’ni saklayan, oruçla mühürlenen, teravihle geceleri dirilten mübarek bir mevsim…

Ramazanı sadece takvim yapraklarıyla sınırlamak, onun sonsuz hakikatine dar bir elbise giydirmektir. Sadece oruç tutmakla yetinmeyip orucun tuttuğu bir gönül sahibi olabilmektir. Mideyi aç bırakmakla sınırlı kalmayıp o açlığı sarsılmaz bir irade terbiyesine dönüştürmektir. Geceyi ihya etmekle kalmayıp o karanlığın ortasında kendi iç aydınlığını, o sönmez nuru bulabilmektir.

Ramazan; baki kalan bir hâl, bir şuur, bir diriliştir.

KELÂMULLAH İLE İZZET BULMAK

Varlık âleminde insana ruh, mekâna huzur, zamana hakiki kıymet kazandıran; rahmet-i rahmandan yeryüzüne inen o eşsiz kelâm, Kur’an-ı Kerimdir. Vahiy, evvela Peygamber Efendimizin şahsında tecessüm etmiş, O’nun mübarek ahlâkında hayat bulmuş ve O’nu insanlığa örnek olarak üsve-i hasene kılmıştır.  

Vahyin nuru temas ettiği her şeyi dönüştürür.

Bir insan vahiy ile dirildiğinde sıradan olmaktan çıkar, müstesna olur. Vahiy, insanı balçıktan alır, eşref-i mahlûkat mertebesine yükseltir.
Bir mekân vahiy ile şereflendiğinde taş ve toprak olmaktan çıkar, mukaddes olur, harem olur, şiar olur.
Bir zaman vahiy ile buluştuğunda akıp giden bir an olmaktan çıkar, ebediyetle irtibat kurar, mübarek olur.

İşte Ramazan ayının sırrı burada gizlidir.
Ramazan; insanın, mekânın ve zamanın yeniden anlam kazandığı ilahî bir temas noktasıdır ve bu temas; zamana, mekâna ve fani varlığımıza sarsılmaz bir izzet, payidar bir şeref kazandırmıştır.

Bir geceyi bin aydan hayırlı kılan da odur.
Çölde bir vaha gibi Kâbe-i Muazzamayı kıbleye dönüştüren de…

Ramazanı anlamak; yalnızca bir ayı idrak etmekten ibaret olmayıp Kelâmullah’ın nüzul ikliminde yeniden doğmak, vahyin değdiği yerde insanın, mekânın ve zamanın nasıl dirildiğini yeniden yaşamaktır.

RAHMETTEN MAĞFİRETE, MAĞFİRETTEN AZATLIĞA

Peygamberimiz (s.a.s) ramazanı üç kısma ayırır:

“Bu ayın başı rahmet, ortası mağfiret, sonu da cehennemden kurtuluştur.”
(Beyhakî, Şuabu’l-İman, 5/223)

Bu müjde, ramazan ayını bir inşa sürecine dönüştürür.
Bir arınma yolculuğu…
Bir diriliş merhalesi…
Bir özgürleşme kapısı…

İşte Ramazan, bu üç merhalenin adıdır:
Yıkanmak.
Yanmak.
Keskinleşmek.

Şimdi bu yolculuğun ilk adımına gelelim.

YAĞMURDUR RAMAZAN, GÖNÜLLERİ ARINDIRAN BİR YAĞMUR

Başlangıç rahmettir.

Rahmet yukarıdan gelir.
Talep edilmeden…
Zorlanmadan…
Hak edilme hesabı yapılmadan iner.
Yağmur gibi…

Yağmur toprağın ihtiyacına bakmaz; iner.
Kurumuş gönüllere, çatlamış kalplere, yorulmuş ruhlara temas eder.

Ramazanın ilk günleri böyledir.
Kalp yumuşamaya başlar.
Rahmet, arınmanın zeminidir.
Yağmur düşmeden toprak filiz vermez.

“Ramazan” kelimesine dair zarif izahlardan biri bizi “ramadî”ye, yani güz yağmuruna götürür. Yaz sonunda ansızın bastıran, yeryüzünü tozdan arındıran, çatlak toprağa nefes aldıran, kuruyan vadileri yeniden canlandıran o ilk yağmurlar gibi… Bu mübarek ayın da mümin gönülleri günah tozlarından temizlediği, ruhun yarıklarını doldurduğu, kalbi aslına döndürdüğü için ramazan adını aldığı ifade edilmiştir.

Ne ince bir teşbih…

Uzun ve kavurucu bir kuraklıktan sonra toprağa düşen ilk damla nasıl havayı berraklaştırır, özlemle beklenen o kokuyu ortaya çıkarırsa ramazan da kalbe düşen ilk rahmet damlasıdır. İçimizde biriken kirleri, görünmeyen lekeleri, ruhun üzerinde sessizce kalınlaşan o pas tabakasını yıkar geçer.

İnsan, yıkandıktan sonra ne kadar kirli olduğunu anlar.

Yağmurdur ramazan ve gönül toprağı bu ayda vahiy ile sulanır.

Affın zemini rahmettir.
Kurtuluşun başlangıcı merhamettir.

Rahmet kapıyı zorlayarak girmez; nazikçe davet eder.

Peygamberimiz, rahmetin hakikatini, yağmur misaliyle anlatır:

“Allah"ın benimle gönderdiği hidayet ve ilim, (farklı yapılardaki) topraklara düşen bol yağmura benzer. Bunlardan bazıları temizdir, suyu alır, bol bitki ve ot yetiştirir. Bazıları kuraktır, suyu (yüzeyinde) tutar. Bu sudan insanlar yararlanır; hem kendileri içerler hem de (hayvanlarını) sularlar ve ziraat yaparlar. Diğer bir toprak çeşidi de vardır ki dümdüzdür. (Ona da yağmur düşer ama) o ne su tutar ne de bitki yetiştirir. Allah"ın dinini inceden inceye kavrayan, Allah’ın beni kendisiyle gönderdiğinden (hidayet ve ilimden) faydalanan, öğrenen ve öğreten kimse ile (bunları duyduğu vakit kibrinden) başını bile kaldırmayan ve kendisiyle gönderildiğim Allah"ın hidayetini kabul etmeyen kimsenin misali işte böyledir.” (Buhârî, İlim 20)

İşte vahyin ve rahmetin inişi böyledir; gökten inen yağmur gibi herkese ulaşır ve fakat bereketi toprağın hâline göre ortaya çıkar.

Ramazan da böyle bir yağmurdur.
Rahmet herkese iner; nasip gönlün hâline göre tecelli eder.
Toprak çatlamışsa suyu içine çeker, hasret giderir.
Sertleşmiş, taşlaşmışsa yağmur üzerinden sessizce akıp gider.

Hakikatin gönülde yer bulabilmesi için kalbin o rahmeti kabul edecek bir hâl kazanması gerekir. Yunus Emre’nin işaret ettiği hakikat de budur:

“Çeşmelerden bardağın doldurmadan kor isen,
Bin yıl durursa kendüzünden dolası değil.”

Kap boş bırakılmadan dolmaz.
Gönül açılmadan rahmet yerleşmez.

Yağmur yüksek yerlerde değil, alçak yerlerde birikir.
Kibirle geçirilen bir ramazan, üzerinden akıp giden bir yağmur gibidir; alçakgönüllülükle karşılanan bir ramazan ise derinde kök salan bir su gibi.

Bu ayda melekler yalnız selam taşımaz; arşın rahmet bulutlarını da beraberinde getirir.
Sahurun derin sükûnetinde hafif bir çisenti başlar.
Oruçla sabrın ince yağmuru kalbe düşer.
İftara doğru tövbe sağanağı yoğunlaşır.
Teravihle rahmet coşar.
Teheccüdle gece vadileri suya kavuşur.

Oruçla ve Kur’an’la…
Namazla ve zekâtla…
Seher vakitlerindeki mahzun istiğfarlarla yıkanır kalpler.

Yağmur iki büyük iş yapar:
Yıkar ve yeşertir.

Ramazan da öyledir.

Önce kir gider.
Sonra filiz baş verir.
Sabır boy verir.
Şükür tomurcuklanır.
Merhamet dallanır.
Tevazu meyveye durur.

Ramazan sonrası bahçe, ramazan öncesindeki gibi kalmaz.

Şimdi kendimize soralım:

Bu rahmet yağmuru benim gönlüme işledi mi?
Kalbim o suyu içine çekti mi, yoksa geri mi çevirdi?

Rahmet yağıyor.
Gök kapıları açık.
Sağanak iniyor.

Kendimizi bu yağmurun altına bırakalım.
Direnmeden.
Hesap yapmadan.

Evet yağmurdur ramazan ve her rahmet damlası, ebedî bir baharın habercisidir.

YANMAKTIR RAMAZAN ve YAKMAKTIR GÜNAHLARI

Rahmetle yumuşayan kalpler, mağfiretle temizlenir.

İşte burada yanmak başlar.

Günah tortusu ateşle temizlenir, nedametle kavrulan kalp hafifler. Tövbe ile yüzünü rahmete çeviren insan, günahın ağırlığından kurtulur.

Mağfiret, yanmanın ardından gelen berraklıktır.

Yağmur yıkar.
Ateş arındırır.
Geriye saflaşmış bir kalp kalır.

“Ramazan” kelimesi, kök itibarıyla “ramda” ile de irtibatlandırılır: kavurucu bir sıcaklık, yakıcı bir hararet… Güneşin altında kor kesilen taşlar çıplak ayağı nasıl yakarsa bu mübarek ay da gönülde biriken günah tortularını öyle yakar, nefsi öyle arındırır.

Bu ateş helak eden bir ateş değildir.
Kuyumcunun altını ateşe verişi gibidir; yok etmek için değil, saflık içinde yeniden ortaya çıkarmak için.

Günah, gönül aynasında bir lekedir.
Her hata bir iz bırakır. Zamanla o lekeler çoğalır, kalp ağırlaşır, nefes daralır, ruh bildik yolları kaybeder. İnsan bazen bu yükün adını koyamaz, yalnızca yorgun olduğunu hisseder.

Ramazan işte o tarif edilemez ağırlığı hafifletmek için gelir.

Oruçla yakılır günahlar.
Açlıkla…
Susuzlukla…
Sabırla…
Dile hâkim olmakla…
Öfkeyi yutmakla…
Harama göz kapamakla…

Her biri içten içe bir arınmadır. Dışarıdan sessiz görünen bu direniş, içeride küçük küçük yangınlar yakar. Nefsin istediğine “hayır” demek, ruhun söz hakkını geri almasıdır.

Bu yanış sıradan bir acı değil, nedametin ateşidir.
Bu yanış nefse azap olsa da ruha rahmettir.

Pişmanlığın içten yükselen sızısı, kalbin kabuk bağlamış yerlerini çatlatır.
Çatlaktan ışık sızar, ışığın sızdığı yerde tövbe başlar.

Peygamber Efendimiz buyurur:

“Her insan hata yapabilir; fakat hata yapanların en hayırlısı çokça tövbe edenlerdir.”
(İbn Mâce, Zühd, 30)

Asıl mesele hatasızlık değildir. Hatayı inkâr etmemek, onda ısrar etmemek, dönüş kapısını açık tutmaktır.

Ayet-i kerime şöyle seslenir:

“Onlar, bir kötülük yaptıklarında Allah’ı hatırlayıp hemen tövbe ve istiğfar ederler… İşledikleri günahta ısrar etmezler.”
(Âl-i İmrân, 135)

Tövbe bir duygudan ibaret değildir, yön değişikliğidir; kötü bir hâlden iyi hâle, iyi hâlden daha iyi bir hâle dönüştür.

Seher vakitlerinde yükselen istiğfar nefesi, kalbin en derin ve en karanlık yerlerine dokunur:

“O müttakîler ki geceleri pek az uyurlar, seher vakitlerinde istiğfara devam ederler.”
(Zâriyât, 17–18)

Gecenin son üçte birinde gönülden söylenen bir estağfirullah’ın ağırlığını kim tartabilir? O saatte süzülen gözyaşı neyin bedeli, neyin habercisidir?

Nasuh bir tövbe için gereken;
İşlenen günahı terk etmek…
Pişmanlığı diri tutmak…
Bir daha dönmemeye azmetmek…
Nefse ağır gelecek bir salih amelle hatayı telafi etmek…
Kul hakkı varsa helâlleşmek…

Tövbe sözle başlar, tutum ve davranışla devam eder. “Tövbe ettim” demek yetmez. Tövbenin bir bedeli vardır: Sırtını döndüğün yere tekrar yönelmemek. Alıştığın yoldan ayrılmak. Kolay olanı değil, doğru olanı seçmek.

Ramazan bu dönüş için en bereketli iklimdir.

Açlık ve susuzluk nefsi inceltir, kabalaşmış olanı nazikleştirir, sertleşmiş olanı yumuşatır. Oruç taşkın arzulara çekilmiş bir settir. Her sabır anı, içteki isyana indirilen bir darbedir.

Hadis-i şerifte müjdelenir:

“Kim inanarak ve sevabını Allah’tan umarak Ramazan orucunu tutarsa, ramazan gecelerinde kıyama durur teravih namazını kılarsa geçmiş günahları bağışlanır.” (Buhârî, Savm 6)

Bilerek, isteyerek ve bedel ödeyerek kazanılmış bir temizlik.

Yanmanın ardından gelen arınma budur.
Günahın kül olduğu an…

Ramazan günahları yakar; yakılan günahın yerinde berraklık bırakır, küllerin altında yeni bir başlangıç saklıdır.

Merhum Mehmed Zahid Kotku (rh.a) ramazan ayı geldiğinde sevenlerine şöyle seslenirmiş:

“Aziz Kardeş! Ramazan ayı aç kalma ayı değildir. Ramazan ayı açları doyurma ayı da değildir. Ramazan ayı tok gezme ayı hiç değildir. Ramazan ayı günahlardan arınma ayıdır. Günahlardan arınalım ki olgunlaşalım. Her şeyin olgunu makbul olduğu gibi insanın da olgunu makbuldür.”

Ne kadar sade, ne kadar sarsıcı bir ölçü…

Ramazan açlığı anlamlandırma ayıdır, kalbi genişletme ayıdır, nefsi terbiye etme ayı.

Esas olan arınmaktır.
Arınmayan olgunlaşamaz. Meyve güneşte, buğday harmanda olgunlaşır, altın ateşte saflaşır; insan da ibadetle, sabırla, arınmayla olgunlaşır. Yanmaya razı olan kalp arınır, arınan kalp olgunlaşır, olgunlaşan insan makbul olur.

Şimdi kendimize soralım:

Bu yangına gönüllü girdik mi?
Hangi alışkanlığımız yandı?
Hangi öfkemiz kül oldu?
Hangi gafletimiz ramazan ateşinde eridi?
Hangi kapılar kapandı, hangileri açıldı?

Aç kalmak kolaydır, susuzluğa tahammül etmek mümkündür ve fakat arınmak cesaret ister, içe bakmak cesaret ister, değişmeye razı olmak daha büyük cesaret ister.

Ramazan sayılı günlerdir; ancak gün sayma ayı değildir, kendini yenileme ayıdır.

Bırakalım yansın günahlarımız.
Bırakalım kül olsun isyanlarımız.
Bırakalım saflaşsın kalplerimiz.
Ta ki bayram sabahı yenilenmiş bir insan olarak devam edelim hayatımıza.

BİLEYLENMEKTİR RAMAZAN

Ramazan yalnız yıkanmak ve yanmak değildir; bir yönüyle bileylenmektir. Kelimenin köküne inildiğinde “ramada” ile karşılaşılır. Bu kelime, kılıcın namlusunu veya okun demirini keskinleştirmek için iki taş arasına koyup döverek inceltmek, bilemek anlamına gelir. Eskiden kılıçlar bu ayda bileylenir, savaş hazırlıkları bu vakitte yapılırmış. Nasıl ki kılıç biley taşında keskinleşir; ramazanda yapılan ibadetler de insanın iç dünyasını keskinleştirir. Oruç, namaz, infak ve itikâf nefse karşı ruhu bileyler. Okuma, tefekkür ve muhasebe ise bilinci arındırır ve yönü berraklaştırır.

Demir darbeyle keskinleşir.
Kılıç sürtünmeyle parlar.
İrade zorlukla güçlenir.
Ruh ise ibadetle, sabırla ve muhasebeyle kıvamını bulur.

Oruç nefsin kabalığını törpüler.
Namaz istikameti doğrultur.
İnfak kalbin etrafındaki bencillik kabuğunu inceltir.
İtikâf dünya gürültüsünü susturur, içerideki sesi duyulur hâle getirir.
Tefekkür zihni açar.
Muhasebe yönü berraklaştırır.

Ramazan imanımızı gaflet pasından arındırır.
Bilincimizi körelten alışkanlıkları söker atar.
Dağılmış dikkati toplar.
Savrulmuş yönü kıbleye çevirir.

Bir biley taşının çeliği sıyırıp geçmesi gibi ramazan da gün be gün insanı işler, sessiz aşınmaya karşı ruhu yeniden kıvama getirir.

Bugünün en büyük tehlikesi aşınmanın sessizliğidir.

Dünyevileşme akıntısı sessizdir, insan farkına varmadan duyarsızlaşır.

Değerler bulanıklaşır.
Hassasiyet körelir.
Vicdan susar.
Gayeler unutulur.
İman, derinliğini kaybetmeden önce bir söyleme indirgenir.

Ramazan, bu sessiz aşınmaya karşı bir tecdid mevsimidir.

Bu yalnız ferdî bir toparlanma değildir; ramazan mümini kendi özüne döndürürken başkalarına da döndürür.

Açlıkla nefsini tanıyan kalp, başkasının açlığını daha derinden hisseder.
Secdede incelen ruh, mazlumun yükünü omuzlamaya daha hazır hâle gelir.
Oruçla hafifleyen kişi, etrafındaki ağırlığı daha net görür.

Bileylenme yalnız keskinleşmek değildir, neyi keseceğini de bilmektir.

Mehmed Âkif’in o dertli sesi bu hakikati haykırır:

“Ramazan geldi zamanında bu yıl, hamdolsun
O biraz belki azaltır çekilen âlâmı.
Hastalık, zelzele, yangın, karışıklık, kıtlık,
Daha binlerce felaket eziyor İslam’ı…”

Âkif için Ramazan huzur sığınağı olmakla birlikte bir silkiniş, bir ayağa kalkış mevsimidir. Bu mısralar şikâyet olmaktan öte bir bilinç çağrısıdır.

Ramazan midemizi terbiye ederken vahdete davet eder; ayrılık pasını temizlemeye çağırır, kardeşliği kuvvetlendirmeye çağırır, zulümler karşısında elif gibi dimdik durmaya çağırır, mazluma kanat germeye çağırır.

Tevhidin biley taşı burada devreye girer.
Tefrikayı keser.
Ye’si söker.
Gafleti parçalar.

Âkif’in duası hâlâ tazedir:

“Yâ Rab, şu muazzam ramazan hürmetine,
Kaldır aradan vahdete hâil ne ise.
Yâ Rab, şu asırlarca süren tefrikadan
Artık ezilip düşmesin ümmet ye’se.
Mâdâm ki verdin bize bir rûh-i nevin...
Yâ Râb, daha bir nefha-i te’yîd insin!”

Bu dua bugün de dün kadar diridir, belki dünden daha diri.

Bileylenmek, iman kılıcını körelten her şeyi ayıklamaktır. Kalbi hem secdeye hem sorumluluğa hazırlamaktır. Ruhu hem merhamete hem dirence alıştırmaktır.

Bileylenmenin işareti öfke değil, vakardır.
Gücü ve dayanağı kesret değil, vahdettir.
Bileylenmiş bir ruh kolay kolay savrulmaz.
Bileylenmiş bir iman zorluk anında çözülmez.
Bileylenmiş bir şuur hak ile batıl arasındaki farkı kaybetmez.

Bileylenmenin de bir bedeli vardır:
Darbeye katlanmak.
Kolay olana değil doğru olana yönelmek.
Nefse her istediğini vermek yerine ona zaman zaman “hayır” diyebilmek.

Şimdi Kendimize Soralım

İmanımız pas tuttu mu?
Bilincimiz köreldi mi?
Tefekkürümüz dondu mu?
Sorumluluğumuz omuzlarımızdan düştü mü?
Mazlumun sesi kalbimizde karşılık buluyor mu?

Nefisler bileylenir ramazanda.
Oruç nefse indirilen bir darbedir, namaz bir darbe; infak bir darbedir, nedametle dökülen gözyaşı bir darbe.

Hepsi parçalamak için değil, kıvam kazandırmak içindir; yıkmak için değil, inşa etmek içindir.

Bileylenmeyen demir kesmez, keskinleşmeyen bilinç diriltmez, yenilenmeyen iman menzile ulaştırmaz.

Evet bileylenmektir ramazan. Yenilenen bir iman, tazelenen bir ahit, keskinleşen bir bilinç, kökleşen bir mensubiyet ve artan bir mesuliyetle her dem yeniden yola revan olmaktır. Evveli rahmetle başlayıp mağfiretle devam eden öze dönüş yolculuğunun sonucunda azaptan azat olup hürriyete kavuşmaktır. 

Azat olmak, yalnızca ahirette cehennemden kurtulmak değildir. Dünyadayken nefsin esaretinden kurtulmaktır; alışkanlıkların zincirinden kurtulmak, gaflet uykusundan uyanmaktır.

SON SÖZ: RAMAZAN’DAN BİZE KALACAK OLAN

Ramazan bir takvim yaprağı değil, bir mekteptir. Mideyi aç bırakmak değil, şuuru diri kılmaktır. Zamanın içine hapsolmuş bir aralık değil, ebediyete açılan bir diriliş çağrısıdır.

Bu mukaddes mektebe giren kul, kapıdan çıktığında artık içeri girdiği hal üzere kalamaz. Yağmurla yıkandık, tozlarımızdan arındık. Ateşle kavrulduk, tortularımızdan kurtulduk. Biley taşıyla dövüldük, irademizi keskinleştirdik.

Şimdi emaneti layıkıyla taşıma vaktidir.

Ramazandan bize kalan; sadece tutulmuş oruçlar değil, bizi tutan bir şuur olmalıdır. Kalp bir kez vahiyle dirildi mi, artık hiçbir takvim onu eski ataletine geri döndüremez. Eğer bu aydan geriye sadece eksilen günler kalmışsa, ramazan bizi teğet geçmiş demektir ve fakat bir kibir kalesi yıkıldıysa, bir öfke seli sustuysa, bir mazlumun yükü omuzlandıysa ve bir günah, yerini seher vaktinin istiğfarına bıraktıysa işte o vakit ramazan bizde kalmış, bizi bize kazandırmış demektir.

Ramazandan içeri giren kalp, artık o eski, yorgun ve katı kalp değildir. Daha rakîk, daha müşfik, daha uyanık... Daha az şikâyet eden, daha çok şükreden; daha az kıran, daha çok onaran; daha az isteyen, daha çok infak eden bir şahsiyete bürünmüştür.

Asıl imtihan, bayram sabahı başlar. Orucun kazandırdığı o vakur duruşu, bayramdan sonraki hayata taşımak sadakat ister. Dökülen o mahzun gözyaşlarını, günün keşmekeşinde kurutmamak büyük bir azim ister. Ay geçer, gider; lakin şuur bâki kalmalıdır. Kor ateş, rüzgâr dindikten sonra da yanmaya devam ediyorsa gerçektir.

Rabbimizden niyazımız şudur ki;
İçimizdeki o nedamet ateşini söndürmesin. Rahmet yağmurlarını gönül toprağımızdan eksik etmesin. Bileylenen imanımızı, dünya hırsının pasıyla yeniden köreltmesin.

Bizleri ramazan ayını hakkıyla yaşayan, mağfiretle arınan ve vahiyle tazelenen bir kalple bayrama eriştirsin. Her yeni güne bu mübarek iklimin izini taşıyan, her adımda o izi derinleştiren ve nihayetinde azat olmuş birer hür kul olarak huzuruna varanlardan eylesin.