Hayatımızın sığlığı, siyasetimizin yozluğu, kabalığı, hüznü bilmeyişimizden de kaynaklanıyor. Savaşırken hüzün yok. Öfkede, kavgada, inatlaşmada, yaşamda ayakta kalma savaşında, hayata tutunmaya çabalarken hüzün yok.

Hüznü unutalı epey oluyor. Bu da bir hüzün kaynağı. Hüzün pek duyulmaz Batı'da. Orada daha çok melankoli yaşanır.
Hüzün üzerine çok yazmışımdır. Bir bölümünü yayımladım. Bir bölümünü unuttum.

Hüzün, bir kültürün 'incelmiş' bir kültür olması için, yaşanması, anlaşılması gerekli bir ruh hali, bir yaşantı.

Hüzün, yoğun, gergin yaşantıların üzerinde düşünürken, onları yeniden, belli bir tavırla yorumlarken ortaya çıkıyor.

Ne hesap kitaba dayalı bir pişmanlık, ne de yaşanmış olanlar üzerinde geleceğe yönelik bir yaşama planının yarattığı duygu.

Yazının devamını okumak için tıklayın