Obama’nın Türkiye’ye gelişine endeksli “iyi şeylerin”, neden Türkiye için “hiç de iyi olmayacağını” anlamak için şeytani ayrılıklara bakmadan önce, olayların tarihi “fonuna” ve sabit gerçeklere bakmak lazım.

Önceki yazımda, şu sırada tezgâhlanmakta olan “oyunun” ana temasını belirtmeye çalışmıştım: Özetle, “Kürt sorunu, ABD’nin güncel çıkarları gerektirdiği için” barış masasında çözülecek! Bu masada, PKK da olacak, hatta sonunda Apo da! Dışişleri Bakanı Ali Babacan, ABD himayesinde Erbil’de toplanacak olan Kürt Konferansı’na Türkiye’nin de, bir sıfatla katılabileceğini söyledi ve bu toplantıya PKK temsilcilerinin de katılmasını “Türkiye’nin hayrına olacaksa” diye yadırgamadı!

Zaten, medyamızda “alıştırma” peşrevleri başladı...

Kandil Dağı’na giderek, orada PKK liderleriyle sarmaş dolaş olan ve “Mustafa Kemal devrimleri olmasaydı Kürt sorunu başta diğer sorunlar da olmazdı” diyecek kadar kafası bozuk Ahmet Altan, Abdullah Öcalan’ın Mandela gibi olacağını ve TC yerine kurulacak devletin başına geçebileceğini ima etmekten öte, diyordu ki “Apo’yu, barış sürecine katmanın büyük yararları olabileceğini görmemek mümkün mü?”

Olayların akışına bakılırsa hiç de olmayacak şey değil”, ama önce “barış için kullanılması” gündemde... Ertuğrul Özkök de bunu ima etmişti; hatta bazı resmi kuruluşlardan da böyle öneriler yapılmıştı... İktidarın da buna sıcak baktığı tahmin edilebilir! Babacanın mantığıyla “Hayırlara vesile olacaksa neden olmasın.” 

Ben söylemiştim

Ben kâhin değilim ama bu ihtimali, daha 1999’da, Abdullah Öcalan -Apo-, İmralı’da DGM tarafından idama mahkûm edildiği gün, Mudanya Rıhtımı’nda, televizyonlarda söylemiştim; “Mandela olur, başımıza bela  kesilir” diye! Sonra, zamanın Başbakanı Bülent Ecevit de... Ecevit “Onu çelik konserveye koyacağız. Kıpırdayamaz” dedi. Bazı vatansever arkadaşlar bile “Asılırsa kahraman olur” dediler. Bakın 10 yıl sonra Apo ne oldu, şimdi Kürt sorununun neresindeyiz?
Aslında Apo’nun gerektiği gibi asılmaması bütün sorunun ve sonraki gelişmelerin şifresi. Ve süren gafletin öyküsü! 
O zaman Başbakan Yardımcısı olarak idam cezasının “rafa kaldırılmasına” iştirak eden Devlet Bahçeli, bu kararını, tarih önünde izaha mecburdur. AB uğruna mı? En önemlisi ABD’nin, neden “idam edilmemesi” şartı koştuğu sorgulanmadı... Sorgulandı ve cevabı alındıysa bunun açıklanmasının tam zamanıdır.
Ama ABD’nin derin maksadı, şimdi belli oluyor. Taşlar yerine oturuyor. Her zaman, çeşitli ihtimalleri hesap eden Amerika, Apo’yu, ileride, “ihtiyaç halinde,  istimal edilmek” üzere rafa kaldırtmamıştı. Ve şimdi de “ihtiyaç” hâsıl olmuştur ve “çelik korseden” çıkarılır! 

Eğer Apo’nun “canlandırılması” ve PKK’nın dağdan indirilmesi yeni “tezgâhın”  başlıca unsurları ise, bu tezgâhta dokunacak  “iyi şeylerin”, Türkiyenin “hayrına olamayacağının kanıtları”!

Kısacası, Türklüğe karşı ezeli “Büyük Oyun” asla bitmez. Ortadoğu’nun “kan bağlarına”  göre yeniden şekillendirilmesi projeleri bitmez. Ve de “Büyük Kürdistan” hayali, daha doğrusu, artık “gerçeği” bitmez.

Kimin kilidi
Bir gerçek daha var: Ortadoğu’da ABD çıkarları ve varlığı!
Amerikan Devlet Başkanı Bill Clinton, Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde konuşurken “Türkiye kilit ülkedir” demişti.
Bülent Kesimoğlu adlı araştırmacı yazarın yazdığı gibi; “Kilit kapalı kapıları açan, girilmez yerlere girilmesini sağlayan bir araçtır... Gerçekten de Türkiye Amerika için kilittir. Bırakınız Ortadoğu’da yapmak istediklerini, artık Türkiye Amerika için varlık nedenidir... Amerika her yerde kaybederken vargücüyle Türkiye’ye yüklenmesi tesadüfî değildir.” 
Ne var ki mesele şu “Amerika, kilidi”  kendisine göre Yale kilidi yapmak istiyor. Bir anahtarını Kürtlere teslim ediyor... Biz gene  Kale’mizi korumak mecburiyetindeyiz! Sayın Gül, sayın Erdoğan ve sayın Babacan bu gerçeklerin idraki içinde midirler?  İşte, “Olmak ve olmamak” meselemiz de bu!

Altemur KILIÇ - YENİÇAĞ
altemurkilic@ttmail.com