Türkiye, NATO’nun güneydoğu kanadında ikinci büyük askeri güç olarak ittifakın güvenlik mimarisinde kritik bir rol oynamaktadır. Çanakkale ve İstanbul Boğazlarının kontrolü, savunma sanayii ve üretim kapasitesi, diplomatik arabuluculuk yetenekleriyle öne çıkması onu bu ittifakın önemli ülkesi haline getirdi. Son Ankara Zirvesinde, Türkiye hem ABD hem Avrupa ile ilişkilerinde stratejik ağırlığını ortaya koydu.

Türkiye, Avrupa, Asya ve Orta Doğu’nun kesişim noktasında yer alan Joe stratejik konumu ve Boğazlar üzerindeki kontrolü sayesinde Karadeniz’e erişimi düzenleyerek NATO’nun doğu güvenlik hattında belirleyici bir rol oynama kapasitesine sahip.
NATO’nun ikinci büyük ordusuna sahip olan Türkiye, Bosna ve Kosova’ dan Afganistan’ a kadar birçok NATO misyonunda başarılı bir şekilde aktif görev alması, onun birlik içindeki durum ve konumunu net olarak ortaya koydu. 
Modern savunma sistemlerindeki üretim gücü, Ankara Zirvesi’nde öne çıkarak Türkiye’nin ittifak içindeki görünürlüğü ve önemi artırdı.
Bu durum: Yunanistan, Kıbrıs Rumları ve bölgemizin çıbanbaşı İsrail’i derinden endişelendirirken, ittifakın en önemli devletlerinden birisi olmasına rağmen şimdiye kadar Türkiye’ye derin bir kıskançlık, rekabetten dolayı mesafeli olan Fransa, Almanya gibi bazı Avrupa ülkelerini de düşündürmeye başladı.

Türkiye’nin ABD ile ilişkilerindeki önceki soğuk ilişkileri yerini Trump ile ılıman atmosfere bırakması, F-35 programına dönüş ihtimali ve İngiltere ile savunma ortaklığının gündeme gelmesi, bazı NATO üyelerinin Türkiye’ye uyguladığı silah ambargosunu gevşetti. Bu durum, bazı üyeleri ile Türkiye arasındaki güven bunalımı gerginliğini esnetti.

Türkiye’nin zirvede “uluslararası satranç tahtasının düzenleyicisi” olarak öne çıktığı ve Avrupa güvenlik politikalarında merkezi rol oynadığını Yunan Basını bile vurgulama ihtiyacı duydu.

Türkiye’nin Batı ile arasındaki dengeler yeniden hizalanmaya başlaması Yunanistan tarafından stratejik bir meydan okuma olarak değerlendirilirken soykırımcı İsrail’i de endişelendirmeye yetti.
Türkiye’nin NATO’ ya katkısı stratejik bir önem arz ederek öne çıkarken, Karadeniz’in güvenliği, Rusya-Ukrayna savaşında oynadığı kritik rol, savunma sanayii, modern silah sistemleri üretimi ile NATO’nun caydırıcı gücünü artırdığı dost ve düşman tarafından tescillenmiş oldu.
İzmir’de NATO kara komutanlığı, İstanbul’da yüksek hazırlık seviyesi, NATO’nun operasyonel kapasitesini güçlendirmesi, Orta Doğu, Kafkaslar, Orta Asya ve Afrika bağlantıları, Körfez ülkeleriyle işbirliği, NATO’nun bölgesel etki alanını genişletecek bir gelecek ufku ortaya koyuyor.

NATO’nun güvenlik mimarisinde hem askeri kapasitesi hem diplomatik esnekliği ile ittifak içinde vazgeçilmez bir aktör haline geldiğini göstermekle beraber Türkiye kendi silah, cephane ve güvenlik mimarisinin inşasından asla vazgeçmemelidir. Çıkar ve menfaatlerin kesiştiği bir anda NATO da Varşova Paktı gibi bir anda çökmeyeceğini kimse garanti edemez. Değişim ve dönüşüm hareketleri konjonktürle dinamiklere bağlıdır. Bugün var olan güven yarın yerini güvensizliğe terk edebilir. 

Ankara Zirvesi, Türkiye’nin Batı ile ilişkilerinde yeniden güç kazandığını ve savunma sanayii ve askeri gücü sayesinde ittifak içinde görünürlüğünü artırdığını ortaya koyabilir. Ancak bu stratejik yükseliş, ekonomik maliyetler ve bölgesel dengeleri koruma zorluklarını da birlikte getiriyor.

Suni ittifaklar, çıkar birliktelikleri, güven vermeyen dostluklar mezara kadar değil, pazara kadar süren mevsimlik alışverişlerdir. Bizim için, Türkiye’nin savunma mimarisi, millet ve devletimizin geleceği şimdiye kadar güç sarhoşu batılı sömürgeci emperyalistlere hizmet eden NATO ve geleceğinden daha önemlidir.

NATO, Türkiye’nin oynadığı  ‘’Ya tutarsa hayali…’’ olan bir TOTO olduğu asla unutulmamalıdır. Bir ülkenin güvenliği ve geleceği çifte standartlı güven vermeyen yol arkadaşlarla oyun oynamaya gelmez.

Arif Altunbaş, Haber 7