Eski toprak derler kendileri için ama nafile onlar yaşayan eski toprak gözlerimde. Sefer amca kulağı duymasa da anlatılanı kalbi olarak anlayan ve tasdikleyen bir amca. Amcadan da öte. Keşke tanısanız.

Herkesin hayatında olması gereken, görmesi bilmesi gerekenden.

Çok olmadı tanışalı ama senelerdir tanışmış gibiyiz.
Maşallahı var çünkü doksanlarına girmiş. Ama benden daha sağlıklı ve dinç.
Yıllarca esnaflık yapan ailesinin yanında oda içinden gelen düşünceler ve hissettikleri ile hareket etmiş  ve ettirtmiş. Dün gibiydi kızım, neler yaşadık neler diyor.

Sefer amca annesinin kendine anlattıklarını doğduğundan itibaren duyamadığı için hep dokunarak
yaşamını sürdürmüş. Öyle kendi belirlediği uslüpla kendine yol çizmiş.

Çok kıymetli ve değerli bir büyüğümüz işte. Pamuk gibi. Öpülesi elleri ve heyecanla beklenen o güzel sohbeti, inanılmaz. Neler neler yaşamış ve ne acılara maruz kalmış. Duyabilse keşke. Duyduğuna verdiği tepkiyi gözlemlese.

Renkli mas mavi gözleri ve elleriyle anlattıkları. Kaçırılmaz hepsi ayrı, bakışları aynı.

Anlatıyor Sefer işte, amca hiç sorgulamamış, neden işitemiyorum diye. Tam kanaatkâr yani.

Oysa insan ne dersler çıkarması gerektiğini ancak empati yaparak anlayabiliyor, anlayabiliyor ki.

Bir elinin kıymetini bir diğer elimizi kaybedince anlıyoruz. Vücudumuzun bir yeri ağrıyınca aman ahlar oflar hemen başlıyor.

Kaçacak delik arıyor, işimizi biran evvel nasıl bitiririz diye bakıyoruz. Yalan mı?

Tabiri caizse kaçacak delik arıyoruz.

Kaç kere etrafımıza ayna misali bakıyoruz ki? Kaç defa acaba birgün benim başıma gelebilir mi endişesi taşıdığımız olaylarla karşılaşıyor, değer yargılarımızı bir kenara bırakmadan biz oluyoruz?

Merak ediyorum kaçımız Sefer amcalar ve Sefer amca gibi kulağı olup olup da kıymetini bilemeden şükürsüz yaşıyor. Duyamadan, göremeden, aldırış bile etmeden hayata. Tepkisiz insan olması mümkün mü? Bananesi kolay kolay hayatta 

Acımasızlık ve kendi zayıflığımız. Sefer amca işitemese de hayatla barışık. Kendisini ifade ediyor, mimikler boş değil yani.

Şimdi kulağımızın duyması gereken o kadar çok şeyleri var ki. Bazen işitmeye çalışsak da nafile. Bazen koşmaya çalışsak da mücadele için iyi niyetli devamlılık gerektirir. O kadar gücü tetikleyen mekanizma birgün bizi de içine asla nasıl olur acaba?

"Doğrundan şaşma" diyen büyüklerimizi dinlediğim zamanlar gözümün önünde de. Valla yarı yolda kalma telaşı, bizi nedense öldürür.

Sabır ilacından kullanmalı, kanaatkârlık zirvesine erişebilmek için tamahkâr olmayı becerilmek meziyetini göstermek gerek. Her şeye banane deyip geçersek yaşamın vay haline.

"İnsan onca şey başına gelince anlıyor" , bunuda Sefer amcadan duyunca daha bir manalı. Çok daha anlamlı.

Unutulmamalı, birgün ben sen olmam ama sen ben olursun diyenler kulvarına da girebiliriz. Gerekirse hayat için bu çetin savaşta bazen yenen, bazen yenilen ve bazen de eşit olabiliriz. Gittiğimiz yerlerde tutunulan dalda hayaller sonlanmıyorsa, bireyler aynı dilde bizlerle anlaşamıyorlarsa işittiğimiz şeyleri tekrardan gözden geçirmek sürecinde onları iyi algılamamız gerekiyor.

Yaşam felsefesi ve belirli bir amacı olan insanlar olarak, herşeyin en güzeline layıksınız ve layığız.

"İnsan olmak büyük şans ve en güzel mucize" daha ne istersiniz ki...

Eskiler söyleyip yaptıları icraatlerini, yenilere aktarmak için fırsat kolladı Her fırsatın yolu mucize insan... Bu çok net görüldü.

O zaman vay halimize. Mucize olupta içinde insan gibi insan yoksa neye yarar? Bunu bilmek için illah işitmemiz, görmemiz veya başka başka davranışlara mı girmemiz lazım. Sefer amcam işitmesende işitenler senden daha fazla çalışmıyor emin ol. Ya da kendilerinin ve yetilerinin henüz farkına varmak istemiyorlar.  Onlar da kendileri bilirler. İşte böyle sen bizden söz istedin bizimde sana sözümüz, gençler için kim elini vicdanına koyar çok çalışırsa biz hemen yanı başında bitmeye hazır ve nazırız. 

Aynur Ayaz - Haber 7
ayazaynur1@gmail.com